مکس پیکس


دانلود آهنگ آوان باند قرار آسمانی

امشب آپ موزیک برای شما کاربران عزیز ترانه قرار آسمانی با صدای آوان باند با کیفیت اصلی آماده کرده

شعر : مهرزاد عسکری / آهنگسازی : یدالله گودرزی / تنظیم کننده : شعیب عرب

Exclusive Song: Avan Band – “Gharare Asemani” With Text And Direct Links In UpMusic

Avan Band Gharare Asemani دانلود آهنگ آوان باند قرار آسمانی

متن آهنگ قرار آسمانی آوان باند

♪♪♫♫♪♪♯

قدم زنان روانه ام همیشه در مسیر تو بدون تو کجا رود کسی که شد اسیر تو
هر آنچه در اتاق هست و نیست گوش میشود به گوش جان که میرسد صدای چون حریر تو
♪♪♫♫♪♪♯ قرار آسمانیم به خانه میکشانیم پر است خلوت من از حضور بی نظیر تو ♪♪♫♫♪♪♯
قرار آسمانیم به خانه میکشانیم پر است خلوت من از حضور بی نظیر تو

UpMusicTag دانلود آهنگ آوان باند قرار آسمانی

نگاه من که از تبار ماه و آب و آینه است ببین که خیره مانده بر شکوه چشم گیر تو
به سوی یک سرد دوباره کوچ میکنم از این سکوت یخ زده به سوی گرم سیر تو

♪شعر : مهرزاد عسکری♪
♪♪♫♫♪♪♯ قرار آسمانیم به خانه میکشانیم پر است خلوت من از حضور بی نظیر تو ♪♪♫♫♪♪♯
قرار آسمانیم به خانه میکشانیم پر است خلوت من از حضور بی نظیر تو

♪♪♫♫♪♪♯

آوان باند قرار آسمانی

منبع ( source ) : دانلود آهنگ آوان باند قرار آسمانی

درباره : موزیک


مناظر می توانند جزء زیباترین و جذاب ترین عکس ها باشند، اگر به خوبی ثبت شوند. مشکل این است که عکاسی منظره آسان نیست و یک منظره بد تنها مانند یک عکس فوری معمولی به نظر می رسد و نه یک تصویر حرفه ای. تازه واردان عکاسی منظره اغلب از نتایج خود ناامید می شوند، شاید تا جایی که حتی از کار خود دست می کشند. با این حال، اشتباهات بسیار رایج و به راحتی قابل اصلاحی وجود دارند که عکاسان اغلب مرتکب می شوند. امروز می خواهیم نگاهی به پنج مورد از آنها بیاندازیم.

۱

خط افق کج

هیچ چیز به اندازه یک خط افق کج، نمی تواند یک منظره عالی بالقوه را به یک عکس فوری (ناشیانه) تبدیل کند. به راحتی ممکن است مرتکب این اشتباه شوید، به خصوص هنگام عکاسی از روی یک سه پایه. خم شدن بر روی منظره یاب با یک زاویه (به صورت کج) علت اصلی این مسئله است، اما راه حل آن ساده و موثر می باشد. تقریبا تمام دوربین های مدرن می توانند یک خط افق مجازی را هم بر روی LCD و هم اغلب در منظره یاب نشان دهند. این در واقع یک تراز کننده الکترونیکی است که زاویه دوربین را نسبت به خط افق نشان می دهد. این گزینه را معمولا می توانید در میان تنظیمات صفحه نمایش دوربین خود پیدا کنید و ابزار ارزشمندی است. اگر به دلیلی دوربین شما این تنظیمات را ندارد، یک تراز کننده عکاسی واقعی و ارزان قیمت برای خودتان بخرید. آنها تقریبا بدون خطا هستند.

خط افق کج هر منظره ای را خراب خواهد کرد. Jason Row Photography

۲

آسمان بی روح

آسمان اغلب بخش جدایی ناپذیری از هر منظره عالی است. آسمان ترکیب بندی ما را مشخص می کند و به زمین یا دریای مقابل ما تعادل بصری می دهد. همچنین یکی از ساده ترین چیزهایی است که ممکن است در مورد آن اشتباه کنید. اشتباه اصلی، عکاسی از یک آسمان بدون ابر یا زیاد نوردهی کردن آسمان است به طوری که بی روح به نظر برسد.

آسمان ها وقتی که هیچ جذابیتی در آنها وجود ندارد، می توانند بی روح به نظر برسند. مثلا یک آسمان ابری صاف و کسل کننده، اما یک آسمان روشن بدون ابر یا با ابر کم نیز به همان اندازه می تواند بی روح باشد. هنگامی که ما این آسمان را با یک نوردهی اختصاصی برای پیش زمینه ترکیب می کنیم، اغلب یک آسمان بی روح و کسل کننده به دست می آوریم.

چند راه حل برای این مسئله وجود دارد. اولین راه حل این است که وقتی آب و هوا کمی جذابیت خوب به آسمان می دهد، عکس بگیریم. مثلا ابرهای پفی سفید در روز، ابرهای سیروس بلند در هنگام سحر یا غروب یا ابرهای طوفانی تاریک در هر زمان از روز. راه حل دوم که مکمل راه حل اول می باشد، استفاده از فیلترهای کاهنده نور تدریجی (ND grad) برای جلوگیری از نوردهی بیش از حد آسمان و اضافه کردن کمی جذابیت بیشتر به آن است.

آسمان هیچ جذابیتی به این عکس نمی بخشد. اثر Jason Row Photography

۳

نورپردازی تخت

در کنار یک آسمان بی روح، یک نورپردازی تخت کسل کننده نیز می تواند یک منظره خوب بالقوه را خراب کند. نمونه های معمول آن روزهای ابری و عکاسی در وسط روز می باشد. یک روز ابری مانند یک سافت باکس غول پیکر عمل می کند، که تمام سایه ها را از بین می برد. این به نوبه خود هر گونه جذابیت و عمقی را از صحنه حذف می کند.

عکاسی در وسط روز تاثیری برعکس با یک روز ابری دارد. نور شدید خورشید، سایه های خشن ایجاد می کند و هرگونه جزئیات را از نواحی سایه دار حذف می کند.

بهترین زمان ها برای عکاسی از مناظر در طول ساعات آبی و طلایی هستند که در آن نور ملایم است و سایه های با جزئیات و نرمی ایجاد می کند. اگر نمی توانید در این زمان ها عکاسی کنید، بهترین گزینه برای شما این است که از یک فیلتر پلاریزه برای روزهای آفتابی استفاده کنید یا برای روزهای ابری در ذهن خود به صورت سیاه و سفید عکس بگیرید.

مکس پیکس: یک گزینه پیش رو در روز های ابری، عکاسی به صورت سیاه و سفید است

هیچ پس پردازشی نمی تواند این نورپردازی تخت را نجات دهد. اثر Jason Row Photography

۴

نداشتن عمق

یکی از المان های تعیین کننده یک منظره عالی شیوه ای است که نگاه شما را به داخل و اطراف تصویر هدایت می کند. این المان عمق نامیده می شود و اغلب چیزی است که تازه واردان هنگام عکاسی آن را فراموش می کنند. شاید یک منظره بیش از هر نوع عکس دیگری، تلاش می کند یک صحنه سه بُعدی را در یک تصویر ۲ بُعدی نمایش دهد.

ما می توانیم به شیوه های مختلف عمق به دست آوریم. یکی از متداول ترین آنها عکاسی در نور خوب است. ساعت طلایی که در بالا ذکر شد، سایه های جذاب زیبایی به شما می دهد که می توانید از آنها برای هدایت چشم در میان تصویر استفاده کنید. یک روش معمول دیگر استفاده از خطوط هدایتگر به عنوان یک ابزار ترکیبی است. در اینجا (خطوط هدایتگر) ما از المان های طبیعی در تصویر مانند یک جاده یا یک خط یا صخره ها برای جلب توجه بیننده به عکس و به سمت نقطه مورد نظر استفاده می کنیم.

المان جذابی در پیش زمینه این عکس وجود ندارد. اثر Jason Row Photography

تغییر موقعیت عمق بیشتری به تصویر بخشید. اثر Jason Row Photography

۵

نداشتن هیچ نقطه جذابیتی

آخرین مورد که اهمیت آن هم کم نیست، داشتن یک نقطه جذابیت است. یک صحنه زیبا می تواند ما را فریب دهد که باور کنیم یک عکس عالی از آن خواهیم گرفت. هنگامی که ما به یک صحنه نگاه می کنیم، چشم های ما این مزیت را دارند که می توانند به تمام المان های مقابل و اطراف آن صحنه نگاه کنند. زمانی که ما آن صحنه را به یک تصویر تبدیل می کنیم، بینندگان ما این توانایی را از دست می دهند. آنها باید به نمایش دو بُعدی ما از آن صحنه نگاه کنند. به همین دلیل داشتن یک نقطه جذابیت، یا سوژه ای که در مرکز توجه باشد، برای یک عکس منظره خوب حیاتی است. این نقطه جذابیت می تواند یک کلبه کوچک در دوردست یا یک دسته علف خشک بزرگ در پیش زمینه باشد. هرچه که هست، باید چیزی باشد که چشم بیننده در سفر خود در میان تصویر بر روی آن متوقف شود. آن چیز باید جالب و با نورپردازی زیبا باشد، و چه بهتر که داستان عکس را هم بگوید.

یک صحنه زیبا بدون هیچ نقطه جذابیتی. اثر Jason Row Photography

عکاسی منظره یک ژانر عکاسی فوق العاده است. چه چیزی می تواند بهتر از ایستادن در نور زیبا و عکاسی از یک صحنه خیره کننده باشد؟ با این حال، گاهی اوقات نتایج آنطور که انتظار می رود خوب از کار درنمی آیند. با بررسی پنج موردی که ما در اینجا ذکر کردیم، خواهید فهمید که چه چیزی کارساز است و چه چیزی نیست.

نویسنده: جیسون راو (Jason Row)

درباره : پیکس

ال جی V30 یگ گوشی کامل با سخت افزار قوی و طراحی فوق العاده است، قیمت بالای آن و کیفیت صفحه نمایش نسبتاً پایین فروش این مدل گوشی را برای ال جی سخت کرده است، اینطور به نظر میرسد که ال جی فکر میکند که با ارائه این رنگ جدید ممکن است خریداران را متقاعد کند که این گوشی را بخرند. LG در حال حاضر بر روی رنگ صورتی این گوشی کار میکند و این رنگ را در CES 2018 به نمایش میگذارد.

جدا از اینکه این رنگ خاص ما را به یاد گوشی اچ تی سی یو ۱۱ می اندازد، چیز زیادی برای گفتن در مورد این گوشی نداریم و اینکه به نظر میرسد ال جی در حال حاضر تمایلی به عرضه نسخه صورتی وی ۳۰ در بازار آمریکا ندارد؛ طبق اعلام کره ای ها این گوشی پس از نمایشگاه CES در کره جنوبی و بعد از در تعدادی از بازارهای مهم و کلیدی اروپا و اسیا آغاز خواهد شد.

درباره : پیکس









نقد عکس » آموزش عکاسی, آموزش نورپردازی, اموزش عکاسی پرتره, اموزشگاه عکاسی صنعتی





























 


































آموزش عکاسی دیجیتال






آموزش عکاسی










آموزش عکاسی دیجیتال





آموزش عکاسی





 










آموزش عکاسی








نقد عکس׀


نقد عکس


 

 

 

 

 

 

 

 

 پوز در سوژه 

 

 

عكس از لحاظ نورپردازي خوب و بي نقص و زيباست. 

 

 

            

 

 

ولي در مورد پوز دقت كنيد :

 

آرنج دست چپ شكستگي معكوس داره اين اتفاق در افرادي كه لاغرتر هستند شايع تر هست سعي كنيد اين حالت در پوز مدلها رخ ندهد. 

 

در عكاسي فشن سعي ميشود طوري عكاسي شود كه اغراق در دست و پا زياد شود.

 

فراموش نكنيد به اين حالت صورت، اخم نميگويند بعضا ديده ميشود كه عكاسان به مدلشون ميگن اخم كن كه اصلا درست نيست. 

 


 


 




 




 




برگشت

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 




 











 


 






 


آموزش عکاسی, آموزش عکاسی دیجیتال, آموزش نورپردازی, مکس پیکس, مکس پیکس دیجیتال, آموزشگاه نورپردازی, دوره آموزش عکاسی, دوره جامع عكاسي, دوره عکاسی, فیگور, مدلینگ


 


  



All Right Reserved 2013,Majid
Nasiri



,
Design by




www.adco.ir





Link

Require Resolution 1024
×۷۶۸
or Higher



www.MajidNasiri.ir








پویایی و حرکت


 




درباره : پیکس

هرزمانی مطلبی منتشر شود شما اولین نفر خواهید بود آن را میخوانید

درک عمق میدان برای عکاسان آماتور

شما ممکن است عمق میدان DoF را شنیده باشید، اما اگر شما جز عکاسان جدید هستید، ممکن است هنوز از
مزایای DoF استفاده نکنید. یک تعریف اساسی عمق میدان  این است که: تصویر در یک منطقه وضوح قابل
قبول در یک عکس که در نقطه مرکز ظاهر خواهد شد. در هر عکس یک منطقه خاص از تصویر شما در مقابل
و در پشت موضوع وجود دارد که در فوکوس نامیده می‌شود.

این منطقه از عکس به عکس متفاوت است. برخی از تصاویر ممکن است دارای مناطق بسیار کوچک تمرکز باشد
که عمق  تصویر کم  است ، عمق میدان نامیده می‌شود. دیگرتصاویرممکن است یک منطقه بسیار بیشترتمرکز
داشته باشند که تصویر عمیقاست  ، عمق میدان  طولانی است. سه عامل اصلی که بر روی میدان‌های تصاویر
عبارتند از: دیافراگم (f-stop)، فاصله از موضوع به دوربین و فاصله کانونی لنز دوربین شما.

عمق میدان کنترل دیافراگم چگونه است؟

دیافراگم به دسترسی نور از لنز به سنسورهای دوربین اشاره دارد. قطر دیافراگم (قطر حفره ای که از طریق آن
نور وارد دوربین می‌شود) میزان نور ورودی به لنز را کنترل می‌کند. با استفاده از دیافراگم (f-stop) لنز شما،
ساده ترین راه برای کنترل عمق میدان خود را به عنوان شات خود تنظیم می‌کند.

دیافراگم بزرگ = کوچک F = عمق میدان کم (کوچک)

دیافراگم کوچک = بزرگتر f-number  = عمق (بزرگتر) عمق میدان

این مفهوم ساده را می‌توان به راحتی یادآوری کرد: F-number پایین تر، عمق میدان کمتری دارد. به همین ترتیب،
f-number بالاتر، عمق میدان بیشتر است. به عنوان مثال، با استفاده از  f /2.8 یک عمق میدان بسیار کم را تولید
می‌کند در حالی کهf /11 یک DoF عمیق تر تولید می‌کند.

درک عمق میدان

چگونه می‌توان عمق میدان را کنترل کرد؟

موضوع نزدیکتر به دوربین، عمق کم ، عمق میدان شما می‌شود. بنابراین، حرکت به دور از موضوع
شما عمق میدان را عمیق تر خواهد کرد.

 

http://fotobest.ir/

 

طول عمق لنز عمق میدان کنترل چگونه است؟

طول فوکوس به قابلیت لنز اشاره دارد تا تصویر یک موضوع دور را بزرگ کند. این می‌تواند پیچیده
شود، اما پاسخ ساده این است که دیگر شما فاصله کانونی خود را تعیین می‌کنید عمق میدان پایین تر
است. به عنوان مثال: موضوع شما ۱۰ متر  دور است، با استفاده از فاصله کانونی ۵۰ میلی متر در f /4 ؛
عمق محدوده میدان شما از ۷.۵- ۱۴.۷ متر خواهد بود . اما اگر شما با استفاده از لنز ۱۰۰ میلی متری به
فاصله ۲۰ متری از موضوع خود حرکت کنید، عمق میدان شما تقریبا همانند ۱۰ متری با یک لنز ۵۰ میلی متری است.

اگر شما یک مبتدی با DSLR هستید، برخی از روش‌های ساده ای که می‌توانید عمق میدان را کنترل
کنید و همچنان از وضعیت عکسبرداری خودکار استفاده کنید. با انتخاب حالت اولویت دیافراگم
می‌توانید دیافراگم را تنظیم کنید تا عمق میدان مورد نظر را بدست آورید و دوربین به طور
خودکار سرعت شاتر را تنظیم می‌کند.

آیا می‌توانم عمق میدان دقیقا برای هر وضعیت تنظیم کنم؟

بله، اما چون تغییر دیافراگم شما سرعت شاتر شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد، نتیجه ممکن است
نیازهای تصویر شما را برآورده نکند. به عنوان مثال، اگر شما سعی می‌کنید عمق میدان خود را با
کاهش اندازه دیافراگم افزایش دهید، باید سرعت شاتر خود را نیز افزایش دهید) که می‌تواند
تصویر شما را تار کند. درک چگونگی همکاری همه این تنظیمات با یکدیگر می‌تواند کنترل شما
را بر عمق میدان افزایش دهد.

بیشتر بخوانید

آیا عمق میدان به طور مساوی در جلو و عقب نقطه تمرکز من توزیع شده است؟

نه، معمولا حدود یک سوم در مقابل و دو سوم در پشت کانون خود قرار دارد، اما با افزایش فاصله
کانونی آن، برابر است.

چگونه درک عمق میدان تصاویر من را بهبود می‌بخشد؟

مدیریت عمق میدان یکی از مهم ترین ابزار در اختیار شما است، به دلیل داشتن رویه تصاویر واضح
یکی از عوامل مهم در گرفتن تصاویری عالی است. دانستن اینکه چگونه قطعاتی از تصویر خود را
که می‌خواهید تیز و بخش‌هایی که می‌خواهید از تمرکز خارج شوند، ایجاد کنید، یک ابزار هنری
عالی برای ایجاد تصاویر عالی است.

 

درک عمق میدان

چه زمانی باید از عمق کم عمق میدان استفاده کنم؟

با استفاده از عمق کم عمق میدان یک راه خوب برای ایجاد موضوع شما از پس زمینه است و برای
عکاسی پرتره عالی است. ضریب هوشی ضعیف نیز می‌تواند در عکاسی حیات وحش مفید باشد،
جایی که می‌خواهید این موضوع از محیط اطرافش جدا شود. این نیز مفید است زیرا بسیاری از
عکس‌های حیات وحش در شرایط نور کم قرار دارند و افزایش اندازه دیافراگم شما نور بیشتری
را به شما می‌دهد. عمق کم عمق میدان نیز برای عکاسی ورزشی مؤثر است که در آن چند بار
می‌خواهید از ورزشکار جدا شده از پس زمینه برای توجه به آنها استفاده کنید. نتیجه نیز باید
سرعت شاتر به اندازه کافی سریع باشد.

چه زمانی باید از عمق میدان عمق بیشتری استفاده کنم؟

در عکاسی منظره، مهم است که تا حد ممکن از صحنه خود در فوکوس استفاده کنید. با استفاده از
یک لنز زاویه دید و یک دیافراگم کوچک، می‌توانید عمق میدان خود را به حداکثر برسانید تا صحنه
خود را در فوکوس قرار دهید.

آیا عمق میدان می‌تواند تنظیم شود تا همه چیز در فوکوس قرار گیرد؟

بله، با استفاده از آنچه که فوکوس فاصله نامیده می‌شود. هنگامی‌که شما در فاصله فوکوس قرار
می‌گیرید، عمق میدان شما از نیم فاصله تا نقطه کانونی به بی نهایت می‌رسد. برای پیدا کردن
فاصله فوکوس اتوماتیک از ماشین حساب DOF استفاده کنید. اگر شما یک ماشین حساب DoF
ندارید، یک قاعده خوب این که تمرکز یک سوم از راه را به صحنه است. با استفاده از یک دیافراگم
در حدود f /11 یا بالاتر با یک لنز زاویه دید عمق میدان شما را افزایش می‌دهد.

 

درباره عمق میدان در عکاسی ماکرو چیست؟

از آنجا که اکثر تصاویر ماکرو در نور کم و با فاصله کانونی طولانی تولید می‌شوند، عمق میدان اغلب
بسیار کم است. لنز خود را به کوچکترین دیافراگم که نور اجازه می‌دهد، تنظیم کنید. ممکن است
ضروری باشد که ISO خود را افزایش دهیم تا به شما اجازه می‌دهد تا به درستی تصویر را افشا
کرده و عمق میدان خود را به حداکثر برسانید. با این حال، در بسیاری از تصاویر بزرگ، DoF شما
ممکن است بسیار دقیق باشد. با استفاده از این تمرکز بسیار باریک، استفاده از یک سه پایه
ضروری است، زیرا حتی کوچکترین حرکت دوربین، موضوع شما را در خارج از عمق میدان حرکت می‌دهد.

درک عمق میدان

بوکه چیست؟

بوکه (boh-ke)از کلمه ی ژاپنی به معنی تار شدن می‌آید. این اثر توسط مناطق خارج از تمرکز در تصویر شما
تولید می‌شود که فراتر از عمق میدان هستند. بوکه معمولا به شکل دایره دلخواه ناشی از شکل دیافراگم لنز
اشاره دارد. معمولا در هنگام عکسبرداری با دیافراگم بسیار باز مانند f / 2.8 ایجاد می‌شود، اگر با پس زمینه
به اندازه کافی دور باشد، بوکه نیز می‌تواند با دیافراگم کوچکتر ایجاد شود.

درک عمق میدان

نویسنده:مینا خونساری

درباره : پیکس

خبرگزاری مهر-گروه هنر: زمانی که مردم سرزمین ایران درگیر هشت سال دفاع از سرزمینشان شدند، دوشادوش رزمندگان، عکاسانی بودند که تا پشت خاکریزها برای ثبت دلاوری ها حضور یافتند، هم پای آنها در عملیات شرکت کردند، از زیر قرآن رد شدند، پلاک بر گردن آویختند و شهید شدند. اسلحه آنها دوربینشان بود و از پشت ویزور آن دوربین ها تصاویری دیده و ثبت شد که امروز هم تماشای آنها تداعی‌گر روزهایی است که همه با خلوص برای یک هدف جلوی دشمن ایستاده بودند.

گرچه با وجود تلاش انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس برای آرشیو کردن این عکس ها و ثبت اسناد این دوره تاریخ معاصر، هنوز عکس های بسیاری هستند که جایی خاک می خورند و چه بسا در حال خراب شدن هستند، اما تلاش این انجمن در این سال‌ها ستودنی است. با همه انتقادهایی که به این انجمن وارد می شود اما این انجمن و در راس آن سید عباس میرهاشمی به عنوان مدیرعامل انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس کاری سترگ را در دست گرفته است.

در نشستی میزبان سید عباس میرهاشمی و علی فریدونی دو عکاس پیشکسوت و باتجربه در زمینه عکاسی جنگ بودیم و با آنها درباره عکاسی دفاع مقدس و حوزه های مغفول مانده در این عرصه و همچنین عکاسی جنگ در این روزگار حرف زدیم.

علی فریدونی سال ۱۳۵۵ به استخدام خبرگزاری پارس (ایرنا) درآمد و هم زمان با کار در بخش لابراتوار این سازمان با عکاسی خبری نیز آشنا شد اما عکاسی حرفه ای را با حضور در مناطق عملیاتی دفاع مقدس، تجربه کرد. طی هشت سال جنگ در بیست و سه عملیات مختلف حاضر شد و با دوربین خود همراه لحظه لحظه زندگی، نبرد و شهادت رزمندگان بود. حاصل کار او طی سی و سه ماه حضور پی گیرانه و مستمر در جبهه، بیش از بیست هزار فریم عکس است که اعزام رزمندگان به مناطق عملیاتی تا بازگشت آزادگان به کشور را در بر می گیرد. او سه بار در‏ عملیات روح الله، عملیات مسلم بن عقیل و الفجر مقدماتی مجروح شد. او را باید از عکاسان پیشگام و برتر عکاسی جنگ ایران دانست. این روزها که کتاب عکس علی فریدونی از مجموعه کتاب‌های «عکاسان جنگ» وارد بازار نشر شده می توان گفت بخشی از این رزومه در دسترس قرار گرفته است.

سید عباس میرهاشمی، مدیر عامل انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس متولد سال ۱۳۴۱ در ساوه و دانش آموخته عکاسی از دانشگاه هنر است. میرهاشمی تجربه های بسیاری در زمینه تأسیس و راه اندازی انجمن های عکاسی دارد که انجمن ملی عکاسی ایران، انجمن فارغ التحصیلان عکاسی و انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس از آن جمله است. او اکنون مدیر عامل انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس است و مدتی نیز ریاست بنیاد روایت فتح را عهده دار بود.

او همچنین عهده دار سمت های مختلف دیگری نیز بوده است از جمله دبیرکلی جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر، مدرس دانشگاه های هنر، دبیر نخستین دوسالانه بین المللی عکس جهان اسلام، مشاور هنری مرکز هنرهای تجسمی و موزه هنرهای معاصر تهران، عضو هیات مدیره و نایب رییس انجمن عکاسان بحران، عضو هیات انتخاب و هیات داوران تعدادی از جشنواره ها و مسابقه های عکاسی و عضو شورای کارشناسی عکس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس.

با ما در بخش اول این گفتگو همراه باشید.


*ما در این میزگرد درباره سه حوزه صحبت خواهیم کرد؛ درباره آن هشت سالی که دفاع مقدس در جریان بود و عکاسان نسل اول ما توانستند دوره طلایی برای عکاسی ایران رقم بزنند که البته آن عکاسان با وجود کار سترگی که کردند امروز گاه دچار مشکلات مالی غیر قابل باوری هستند. بحث دوم درباره انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس و نقدهایی است که گاه به انجمن وارد می‌شود و بحث سوم هم درباره خود عکاسی جنگ است. بگذارید از عکاسی جنگ شروع کنیم که هنوز هم سرآمد عکاسی ما در این چند دهه است. هر کدام از شما دو بزرگوار چگونه عکاسی را در آن دوران شروع کردید؟

علی فریدونی: من که عکاس خبرگزاری جمهوری اسلامی بودم و عکاسی خبری را به صورت تجربی شروع کردم. سال ۶۰ هم به منطقه اعزام شدم. در زمان جنگ عکاسان از ارگان های مختلف ثبت نام می کردند و به جبهه می رفتند اما ارگان واحدی نبود که ما را ساماندهی یا عکس ها را جمع آوری کند. البته خیلی زود ستاد تبلیغات جنگ با مسئولیت دکتر خرازی که مدیرعامل ایرنا هم بودند شکل گرفت. آن روزها از روزنامه ها و ارگان ها عکاس می آمدند و به شکل آزاد هم عکاس می آمد. ما در آن روزها از ستاد تبلیغات کارت تردد می گرفتیم و البته از فیلترهای زیادی باید می گذشتیم تا به منطقه برسیم. خصوصا در سال‌های اول جنگ ستون پنجم زیاد بود و نمی شد هر کسی را به عملیات ها فرستاد. حتی در اوایل جنگ یک سری عکس های ساختگی درست شده بود که خیلی زود جلوی آن را گرفتند.

در سال‌های اول جنگ ستون پنجم زیاد بود و نمی شد هر کسی را به عملیات ها فرستاد حتی در اوایل جنگ یک سری عکس های ساختگی درست شده بود که خیلی زود جلوی آن را گرفتندیادم می آید در عملیات فتح المبین با هماهنگی همین ستاد تبلیغات ۱۶۰ عکاس و خبرنگار کل آن عملیات گسترده را که ما حدود ۱۷ هزار اسیر گرفتیم پوشش دادند. ما در تمام منطقه پراکنده شدیم تا تمام محورها را پوشش دهیم.

من آن روزها متاهل بودم اما مانند همه رزمنده ها و عکاسان احساس تعهد می کردم که بروم. تنها تفاوت این بود که به جای اسلحه، دوربین به دست گرفتیم.

من عکس هایی را ثبت کردم که با تمام وجود دوستشان دارم. وقتی کتاب عکس هایم چاپ شد احساس کردم بعد از سال‌ها دارای دو شناسنامه شده ام. شناسنامه دوم من با حمایت آقای میرهاشمی بعد از چهار سال تلاش برای جمع آوری عکس ها حاصل شد. انجمن برای چاپ این کتاب هر عکسی را ۵۰ هزار تومان از ایرنا خریداری کرد. عکس‌های من از زمان اعزام رزمندگان تا بازگشت آزادگان در این کتاب هست.

می دانید چه حسی دارد بعد از ۲۷ سال یک عکاس دارای شناسنامه دوم شود؟ اگر انجمن نبود همین هم اتفاق نمی افتد و من تا عمر دارم مدیون انجمن هستم. بعد از ۱۴ سال وقفه تنها جایی که انتشار عکس ها را به دست گرفت انجمن بود. حضور جوان های امروز که در جنگ های منطقه حاضر می شوند و عکاسی می کنند حاصل حمایت و خوش فکری های آقای میرهاشمی است که می دانم مثل روزهای دفاع مقدس پنجشنبه و جمعه خود و از وقت زن و بچه اش می گذرد تا به انجمن رسیدگی کند. سوال من هم از مسئولان فرهنگی این است که چرا تنها انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس باید از این حوزه حمایت کند؟


*حرف بچه‌های جوانی که این روزها برای عکاسی به جنگ‌های منطقه می روند، شد. شنیده‌ایم شما درباره آقای حسن قائدی یک فیلم مستند ساخته اید؟

فریدونی: بله. بگذارید این را بگویم که من در بیش از ۲۰ عملیات بودم و از خدا خواستم شهید نشوم تا در آزادسازی قدس شهید شوم. همین آرزو را برای حسن قائدی دارم چون امثال او را بسیار کم داریم. ما نیازمند چنین جوان هایی هستیم؛ کسی که ۴۰ روز در سوریه منتظر می نشیند تا فرمانده به او اجازه عکاسی بدهد. او با تمام وجودش برای ثبت عکس ها به سوریه و عراق می رود و یک فریم شبیه عکس‌های او را هیچ کدام از عکاسانی که در این مناطق بودند نتوانسته‌اند ثبت کنند. او همان تصاویری را ثبت می کند که انگار ما در دوره دفاع مقدس ثبت کردیم.


*یعنی حرکت این جوان‌ها در عرصه عکاسی جنگ را ادامه حضور خود می دانید؟

فریدونی: صد در صد. اخلاق و فکر و ذهن او و کسانی چون او درست مانند دهه ۶۰ ماست و باید قدر آنها را بدانیم. اما او مجبور می شود ماشین زیرپایش را بفروشد و برود عکاسی. ما میلیاردها تومان در سال هزینه حوزه فرهنگ و هنر می کنیم چرا نباید جایی مانند وزارت ارشاد پاسخ بدهد که چرا از این جوان ها حمایت نمی کند؟


*آقای میرهاشمی به بحث که برگردیم باید بپرسم تعریف شما از عکاسی جنگ در دوران دفاع مقدس به عنوان کسی که سال‌هاست در انجمن عکاسان انقلاب و دفاع مقدس به آرشیو عکس ها پرداخته اید، چیست؟

سید عباس میرهاشمی: دوره شروع جنگ تحمیلی ما بسیار نزدیک به انقلاب اسلامی بود و برای همین برای بررسی عکاسی جنگ باید عکاسی دوران انقلاب را محور قرار دهیم.


*یعنی معتقدید عکاسی جنگ ما ادامه عکاسی دوران انقلاب ماست؟

میرهاشمی: دقیقا؛ زیرا هیچ فاصله ای میان آنها نیست و نمی توان خطی بینشان گذاشت. زمانی که انقلاب اسلامی در اوایل سال ۵۷ به روزهای اوج خود نزدیک می شد، یک سری مراکز محدودی داشتیم که عکاسانش از آن روزها عکاسی کردند. یک تعداد عکاس آزاد هم داشتیم که به طرق مختلف به عکاسی علاقه داشتند یا با کار کردن با ابزار عکاسی آشنا بودند، مثلا کسانی که در آتلیه ها کار می کردند و یا دانشجویان رشته معماری. در آن روزها دانشگاه هنر رشته عکاسی نداشت و به جز اینها عکاسی خبری را در چند روزنامه مانند روزنامه اطلاعات و کیهان و خبرگزاری پارس داشتیم.


*عکاسان آژانس های خبری خارجی نیز در آن روزها در ایران حاضر بودند.

میرهاشمی: البته چون در ابتدا ایران کانون خبر نبود آژانس های بین المللی هم در ایران چندان فعال نبودند اما در اواخر سال ۵۷ که ایران کانون اخبار شد این عکاسان هم به ایران آمدند. عکاسان آزاد بر حسب وظیفه ای که می دیدند عکس هایی می گرفتند و معمولا در بُرد دانشگاه ها نصب می کردند که همه اینها در حال حاضر سندی از دوران انقلاب اسلامی است.

اما نکته ای که می خواهم روی آن تاکید کنم این است که فعالیت آژانس های بین المللی عکس در ایران، عکاسان ما را متوجه نگاه بین المللی که به حوزه عکس وجود دارد، کرد و رسانه های ما تازه متوجه نفوذ عکس در دنیا و رسانه ها شدند و همین آشنایی باعث شد که عکاسان ما هم ارتباطاتشان با آژانس های عکس بیشتر شود و تبحر برای عکاس خبری بودن را به دست آورند.

البته عکاسان ما در آن دوران به ندرت برای آژانس های بین المللی کار کردند اما بلافاصله بعد از انقلاب قائله کردستان رخ داد و هر چند فضا محدود بود اما باز هم عکاسان ما در آن منطقه شروع به کار کردند و از آن زمان عکاسان ما بیشتر دیده شدند. این عکاسان عموما همان هایی بودند که از دوران انقلاب عکاسی را پی گرفته بودند و ما آنها را جزو «دسته یک» طبقه بندی می کنیم. عکاسان «دسته دو» اما عکاسانی بودند که همزمان با شروع جنگ تحمیلی برای ثبت این رویداد به جبهه ها رفتند. گرچه در آن دوران محدودیت برای ورود عکاسان به جبهه ها بود اما بچه ها رفته بودند منطقه و داشتند شهید می شدند. در روزهایی که جنگ های نامنظم رخ می داد شهید چمران بسیار عکاسان را تشویق کردند که بیایند و از لحظه های جنگ عکاسی کنند. بعد واحد تبلیغات درست شد و در هر عملیات عکاس و فیلمبردار بود. ابتدا نیت این بود که از چهره رزمنده ها عکس داشته باشیم که در صورت شهادت بتوانیم آنها را شناسایی کنیم اما ابعاد عکاسی جنگ خیلی زود گسترش پیدا کرد. این دسته دوم کسانی هستند که امروز هم عکاسی می کنند و عکس را در دوره جنگ یاد گرفتند.

در روزهایی که جنگ های نامنظم رخ می داد شهید چمران بسیار عکاسان را تشویق کردند که بیایند و از لحظه های جنگ عکاسی کنند. بعد واحد تبلیغات درست شد و در هر عملیات عکاس و فیلمبردار بود

*به جز این دو دسته عکاس، عکاسان دیگری هم در آن دوران بودند؟

میرهاشمی: بله «دسته سوم» کسانی بودند که با دوربین های خانگی خود هر جا می رفتند یک عکس یادگاری می گرفتند. آنها عکاس نبودند بلکه رزمنده هایی بودند که طبق رویه عکس های خانوادگی عکاسی می کردند اما چون همه جا حضور داشتند گاه لحظه های فوق العاده ای را ثبت کردند و در آرشیو ما عکس های قابل استنادی است.


*به نظر می رسد عکس های دسته دوم بیش از دو دسته دیگر مورد توجه قرار گرفته است؟

میرهاشمی: عکس های دسته اول تعریف شده تر است و عکس های دسته دوم شاید آن قدرت را نداشته باشد اما مهمترین ویژگی اش حضور صمیمیت در عکس هاست که شما در عکس های دسته اول نمی بینید. عکس های دسته اول عموما آنهایی بود که به دنیا مخابره می شد اما عکاسان دسته دوم همیشه در لشگر و گردان حضور داشتند و میان رزمنده ها زندگی می کردند و برای همین بچه ها با آنها صمیمی بودند و مقابل دوربین آنها فیگور خود را تغییر نمی دادند و رفتار و نگاهشان بسیار واقعی بود.


*آیا می توان گفت عکاسی در کشور ما با عکاسی جنگ جدی شد؟

میرهاشمی: من اینطور می گویم که عکاسی ما در دوره انقلاب خودش را شناخت و در دوره جنگ جهش جدی پیدا کرد. سال ۶۲ هم رشته عکاسی در دانشگاه ها افتتاح شد که به این جدی شدن کمک کرد.


*آقای فریدونی شما طبق طبقه بندی که آقای میرهاشمی انجام دادند جزو دسته دوم هستید. از آن حال و هوا و صمیمتی که اسم برده شد بگویید.

فریدونی: من ۳۱ مهرماه وارد جنگ شدم. ابتدا بسیار ترسو بودم. از یک روستایی تازه به تهران آمده بودم و از طرف خبرگزاری اعزام شده بودم جبهه. همان روزها با کسی مثل کاظم اخوان آشنا شدم. او هم کلاشینکف دستش می گرفت و هم دوربین.

من خدمت سربازی نرفته بودم اسلحه دستم نگرفتم و روزهای اول جنگ بسیار می ترسیدم. وقتی یک خمپاره ۴۰ متری به زمین می خورد به خودم می لرزیدم ولی بعد از ثبت چند فریم روح و جسمم شبیه آنها شد. آنها هم احساس نمی کردند دوربینی که دستم است یک شی غریبه است و فکر می کردند مثل اسلحه آنهاست. آنها اسلحه هایشان را تمیز می کردند و من دوربینم را. با هم سفره می انداختیم با هم سفره را جمع می کردیم و با هم برای رفتن به عملیات از زیر قرآن رد می شدیم.

وقتی یک خمپاره ۴۰ متری به زمین می خورد به خودم می لرزیدم ولی بعد از ثبت چند فریم روح و جسمم شبیه آنها شد. آنها هم احساس نمی کردند دوربینی که دستم است یک شی غریبه است

*عکس هایی که می‌گرفتید مثل همین عکسی که روی جلد کتابتان چاپ شده است آثار عجیبی هستند. با چه شهامتی آنها را گرفته اید؟ همان لحظه یک نفر که تا دو دقیقه قبل با او همکلام بودید شهید می شود و شما آن لحظه را ثبت می کنید. یا عکس هایی که در دل عملیات است و هر لحظه ترکشی از کنار گوشتان رد می شود.

فریدونی: برای یک عکاس جنگ همه ماجرا شبیه اتفاقاتی است که برای یک رزمنده می افتد.

ما حتی با وجود اینکه عکاس رسمی خبرگزاری بودیم اما تجهیزاتمان با امروز قابل مقایسه نبود. یک تک لنز داشتیم و …. تا سال ۶۱ که دکتر خرازی یک دوربین نیکون برایم خریدند. یک fe بود و یک تک لنز واید ۲۸ میلیمتری. اگر ما نمی‌توانستیم به رزمنده ها نزدیک باشیم هر گز نمی توانستیم عکاسی کنیم. درباره این عکسی که گفتید به نظرم آنقدر او زیبا شهید شده که بارها گفته ام کاش جای او بودم. یا من عکسی از یک شهید گرفتم که روی حجله اش نشست.

مرگ و شهادت و ترکش در آن فضا بسیار عادی بود ولی ما یک اعتقاد قلبی داشتیم و می گفتیم اگر قسمت باشد شهید می شویم. هیچ عکاسی در آن فضا فکر نمی کرد تافته ای جدا بافته از رزمنده هاست. ولی خارجی ها بعد از هر عملیات می آمدند و یک تعداد عکس می گرفتند و می رفتند.

برای یک عکاس جنگ همه ماجرا شبیه اتفاقاتی است که دارد برای یک رزمنده می افتد.  هیچ عکاسی فکر نمی کرد تافته ای جدا بافته از رزمنده ها استمیرهاشمی: من هم جزو دسته دوم عکاسان بودم. قبل از جنگ مختصری عکاسی کرده بودم ولی در دوران جنگ برایم عکاسی جدیت پیدا کرد و در کردستان و چندین عملیات حاضر بودم.

برای شناخت عکاسی جنگ باید خود جنگی را که از آن عکاسی می کنید، بشناسید. وقتی جنگی ۸ سال طول می کشد دیگر جنگ نیست؛ زندگی است که جنگ هم بخشی از آن است. آنهایی که بارها و بارها کنار هم قرار می گیرند دیگر مانند خانواده هستند و صرفا یک سرباز نیستند. در جبهه درس می خوانند، کنار هم غذا می خورند، شوخی و خنده هست و…. شما باید در آن فضا باشید و ببینید وقتی عکاس هم همراه رزمنده می رفت و پلاکش را با شوخی و خنده می گرفت چه داستانی در پشتش بود.

عکس هایی که این عکاسان گرفتند بخشی از زندگی را نمایش می دهد. قسمتی هم در خاکریزها بود و یا شب عملیات و خداحافظی بچه ها با یکدیگر. در واقع واقعیت های تلخ و شیرین کنار یکدیگر بود.

ادامه دارد…..

منبع: خبرگزاری مهر

درباره : پیکس

حتماً در مورد HDR مطالبی شنیده‌اید و شاید تاکنون این نوع عکاسی را تجربه کرده‌ باشید و یا حداقل عکس‌هایش را دیده‌اید. شاید ابتدا از این عکس‌ها خوش‌تان آمده باشد و بعداً فقط در مواقع خاص استفاده کرده باشید و شاید هم هیچ‌گاه عکس مورد نظرتان را نتوانسته‌اید بگیرید. برخورد افراد با HDR متفاوت است: برخی اساساً آن را برای حل مشکل نورسنجی می‌دانند و  برخی بخاطر ظاهر غیر طبیعی‌اش از آن متنفرند.


هدف این دوره پیشرفته این است که نظر شما را عوض کند:

– اینکه عکاسی HDR فقط برای حل مشکل نورسنجی نیست.
– اینکه عکاسی HDR الزاماً منجر به عکسهای غیر طبیعی نمی‌شود.
– و اینکه نباید با عکاسی HDR برخورد صرفا تکنیکی داشت.

pic1.jpg

پس از گذراندن این دوره خواهید دانست که عکاسی HDR فقط برای حل مشکل نورسنجی نیست بلکه در بسیاری از موارد بعلت دارا بودن کنتراست‌ها و طیف تونال خاص خود باعث تاثیر‌گذاری بیشتر بر مخاطب گردد. خواهید فهمید که عکس‌های HDR می‌توانند کاملاً  ظاهر طبیعی داشته باشند آنقدر که کسی متوجه HDR بودن آن‌ها نگردد و در عین حال واجد مزایای خاص HDR مانند جزئیات خوب در عکس باشد. خواهید دانست که نباید یک برخورد صرفا تکنیکی با HDR داشت بلکه HDR را باید فرصتی دانست برای خلاقیت بیشتر و لازمه آن، برخورد دقیق فکری است.

pic5_1.jpg

مطالب این درس از دو لحاظ بی‌نظیر است:
۱- پیشرفته بودن: مطالب این دوره شامل مباحث پیشرفته‌ای در مورد HDR است که باعث گسترش اطلاعات شما خواهد شد.
۲- برخورد جدید با موضوع: اکثر مطالب درس، تالیفی و حاصل تجربه مدرس است. برخورد جدیدی را در این درس در رابطه با  HDR خواهید دید که می‌تواند نظر شما را در مورد آن تغییر دهد و این نوع عکاسی را برای‌تان لذت بخش نموده و فرصتی برای ابراز خلاقیت تان مهیا نماید. در هیچ منبع نوشتاری و یا آنلاین نمی‌توانید چنین مطالبی را بیابید.

pic4_1.jpg

ساختار درس: درس شامل مطالب متنی، تصاویر متعدد و ویدیو‌های آموزشی است که به صورت عملی مطالب برای هنرآموزان ارائه خواهد شد. ویدیو‌های آموزشی با کیفیت خوب و حجم کم تهیه شده اند تا دریافت آنها برای هنرآموزان آسان باشد

نگاهی به فهرست مطالب درس به شما نشان خواهد داد که در این کلاس باید انتظار چه مطالبی را داشته باشید:

 

-زیبایی شناسی عکس HDR : بحثی در مورد ویژگی های زیباشناسانه عکاسی HDR

-نکاتی در مورد تهیه فریم‌ برای عکاسی HDR
• چگونه براکت ۵ یا ۷ یا ۹ فریمی سریع بگیریم در حالی‌که دوربین فقط براکت ۳ فریمی دارد؟
• در عکاسی HDR، ترکیب‌بندی عکس چه تفاوتی دارد؟
 پیش‌تصور previsualize  و جایگاهش در عکاسی HDR

– مدیریت فایلی یا File Management در عکاسی HDR
• مدیریت فایل در هنگام عکاسی و در نرم‌افزار

-پردازش و Tone mappingدر نرم‌افزار Photomatix
• آیا عکس‌های RAW قبل از ورود به نرم‌افزار Photomatix نیازی به پروسس اولیه RAW دارند؟
• مقدمه و مراحل کار
• انتقال عکس‌ها به فتومتیکس و تنظیمات لازم
• مفهوم فایل ۳۲ بیتی HDR و ذخیره آن
• مرحله ToneMapping در Photomatix
• بررسی معکوس : متغیرهای مختلف عکس چگونه تحت تاثیر کنترل‌های فتومتیکس قرار می گیرند
• ذخیره سازی فایل نهایی و نکات دیگر در مورد ادامه کار

– پروسس پیشرفته عکس‌های HDR در فتوشاپ
• مقدمه و فهرست مراحل
• بهبود کنتراست در فتوشاپ با روش های پیشرفته
• داجینگ و برنینگ
• اصلاح CA و نویز
• شارپ سازی منبع

-بحثی در مورد عکس‌های HDR واقع‌گرا در برابر عکس‌های HDR غیرواقعی
• عکس‌های HDR واقع‌گرا در برابر عکس‌های HDR غیرواقعی
• چگونه عکسHDR واقعی تهیه کنیم. آنقدر واقعی که کسی متوجه HDR بودنش نگردد؟
• کنترل انتخابی جزئیات عکس HDR برای تهیه عکس های واقع گرا
• چگونه می‌توان ثابت کرد که یک عکس حاصل فرآیند HDR است؟  بررسی فرآیند HDR در اگزیف عکس!

– فتوشاپ به عنوان جایگزین فتومتیکس برای تولید عکس‌های HDR
• باز کردن فایل ۳۲ بیتی HDR در فتوشاپ و پروسس مستقیم بر روی آن
• HDR Toning در فتوشاپ CS5 : راهی برای کنترل انتخابی جزئیات عکس

– راههای افزایش دینامیک رنج بدون تولید عکس HDR : عکس XDR چه تفاوتی با HDR دارد؟
• توضیحات اولیه
• راه اول: پروسس خاص در فایل خام با هدف استخراج بیشترین اطلاعات ممکن
• راه دوم: پروسس دوگانه فایل خام
• راه سوم: ادغام دو یا چند عکس با یکدیگر بدون تولید فایل اچ دی آر

-ترکیب پیشرفته بر اساس طیف تونال

-HDR کاذب چیست ؟ Pseudo-HDR / Fake-HDR
• روش تولید و اهمیت HDR کاذب

– عکس‌های HDR ترکیبی
• ترکیب دو عکس HDR !
• ترکیب یک عکس HDR و یکی از فریم‌های اصلی

– خلاقیت در HDR
• عکس‌های HDR سیاه و سفید، یک دنیای جدید و زیبا
• تهیه فیلم‌های HDR با دوربین عکاسی : HDR Time Lapse photography

– ایجاد حس HDR در مخاطب بدون استفاده از تکنیک HDR

pic2.jpg

یکی از مهمترین مراحل ساخت HDR مرحله‌ای است به نام Tone Mapping که باید در نرم افزارهای خاص HDR انجام شود. این مرحله حاوی کنترل‌های متعددی است که دارای تأثیرات بعضا موازی یا مخالف بر عکس هستند و معمولاً اکثر افراد این مرحله را با روش سعی و خطا انجام می دهند و کنترل چندانی بر نتیجه کار خود ندارند.
اما در این درس، این مرحله به صورت کامل، دقیق و عملی توضیح داده شده است تا بتوانید سریعاً و آگاهانه با کنترل‌های موردنظرتان به عکس دلخواه دست یابید.

pic6.jpg

احتمالا با دیدن برخی عکس‌های این صفحه، سوالی در ذهن‌تان شکل گرفته که این‌ها چه‌گونه HDRی هستند؟ پس از پایان دوره خواهید دید که می‌توان عکس‌های HDR کاملا واقعی ساخت و می‌توان از HDR برای مقاصد دیگری به غیر از مشکلات نورسنجی استفاده کرد. در این کلاس خواهید آموخت که HDR چگونه به عکس‌هایتان جانی دوباره خواهد داد بدون آنکه آنها را غیر طبیعی کند.

یکی دیگر از مشخصات این درس،‌ آشنا نمودن هنرآموز با بسیاری از مباحث مهم دیگر است که در بطن آموزش HDR ارائه می‌گردد. مباحثی مانند روشهای مدیریتی پیشرفته عکس‌ها در لایت‌روم، تکنیک‌های خاص براکتینگ، روشهای پروسس پیشرفته کنتراست در فتوشاپ، بحثی زیباشناسانه در مورد عکسهای سیاه و سفید، تکنیک ساخت Time laps از نوع HDR ، روشهای ادغام عکس و …

رفع اشکال و پرسش-پاسخ مستقیم:
هنرآموزان میتوانند سؤالات و ابهامات خود را با مدرس در میان بگذارند و پاسخ دریافت کنند. این کلاس فرصت بی‌نظیری است که HDR را به صورت کامل و حرفه‌ای فرابگیرید و تمام اِشکالات خود را رفع کنید

ارزیابی: درس حاوی کوییز و چند تکلیف است تا هنرآموز،‌ آموخته های خود را ارزیابی کند.

تمام نمونه عکس‌های موجود در درس توسط مدرس تهیه شده است.

این دوره آموزشی در دو سطح مقدماتی و پیشرفته ارایه می‌شود.

هزینه ثبت نام: امکان ثبت نام در هر یک از دوره‌های مقدماتی و پیشرفته به طور مستقل و با هم وجود دارد.
هزینه ثبت نام دوره مقدماتی سی و هفت هزار تومان و ثبت نام در دوره پیشرفته چهل و چهار هزار تومان است و اگر همزمان در دوره مقدماتی و پیشرفته ثبت نام کنید با دوازده هزار تومان تخفیف هزینه ثبت نام شصت و نه هزار تومان است.
برای استفاده از تخفيف در هر دو درس همزمان ثبت نام کنيد.

class_3_2.gif

درباره : پیکس

شاتر عکاسی

همان طور که قبلا ذکر کردیم سه رکن اصلی مثلث نوذدهی که قابل تنظیم هستند

  1.  ISO
  2.  سرعت شاتر
  3.  دیافراگم

شاتر پردهٔ متحرکی است که در مقابل فیلمیا گیرنده تصویرقرار می‌گیرد و مانع رسیدن نوربه آن می‌شود. در زمان عکسبرداریاین پرده، کنار رفته و نور در طی زمان تنظیم شده، به فیلمیا گیرنده تصویرمی‌رسد و شاتر، مجدداً بسته می‌شود.

 

سرعت شاتر تعیین کننده مدت زمان نوردهی حسگردر دوربین های دیجیتال است.
این عمل معمولاٌ با باز و بسته شدن قطعه ای ( پرده ) مکانیکی که بین لنز و حسگرقرار گرفته ، در یک زمان معین که همان سرعت شاتر می باشد انجام می شود . بعنوان مثال ، سرعت شاتر ۱۲۵/۱ ثانیه باعث نوردهی حسگربه مدت ۱۲۵/۱ ثانیه می شود .

سرعت شاتر را بصورت کسری از ثانیه بیان می کنند . این کسر معمولاٌ ضریبی از ۲/۱ می باشد بنابر این هر سرعت بالاتر میزان نوردهی را نصف می کند .
اعداد سرعت شاتر عموماٌ بدین صورت می باشند : ۲/۱ ، ۴/۱ ، ۸/۱ ، ۱۵/۱ ، ۳۰/۱ ، ۶۰/۱ ، ۱۲۵/۱ ، ۲۵۰/۱ ، ۵۰۰/۱ ، ۱۰۰۰/۱ ، ۲۰۰۰/۱ ، ۴۰۰۰/۱ ، ۸۰۰۰/۱ و غیره می باشد .

شاتر

سرعت شاتر در نوردهی های طولانی بر حسب ثانیه بیان می شوند : ۱ ، ۲ ، ۴ ، ۸ ، و غیره .

بهترین سرعت شاتر به وضعیت صحنه و سوژه بستگی دارد .
در سرعت های پایین تر استفاده از سه پایه و سیستم های لرزشگیرتوصیه می شود . اگر می خواهید در صحنه های ورزشی ، سوژه
را تثبیت ( فریز ) نمایید از سرعت های ۲۵۰/۱ یا بیشتر استفاده کنید .

هر چه سرعت شاتر بیشتر باشد (شاتر سریع‌تر باز و بسته شود)، فیلم یا سنسور مدت زمان کمتری در معرض نور خواهد بود و بالعکس. به عنوان مثال سرعت شاتر کم معمولاً در محیط‌های کم نور مورد استفاده قرار می‌گیرد. سرعت شاتر بر حسب ثانیه اندازه‌گیری می‌شود. به عنوان مثال مقادیری مانند ۱/۱۰۰۰ ثانیه، ۱/۵۰۰ ثانیه، … و یک ثانیه، ۲۰ ثانیه و … قابل انتخاب هستند که بسته به نوع دوربین این محدوده تغییر می‌کند. طبیعی است که هر چه مدت زمان کمتری مانند ۱/۱۰۰۰ ثانیه انتخاب شود، شاتر سریع‌تر باز و بسته می‌شود. از این نوع تنظیم می‌توان برای عکاسی از سوژه‌های با تحرک زیاد مثلاً سوژه‌های ورزشی استفاده کرد. بدین ترتیب سوژه مورد نظر در اصطلاح Freeze (ثابت) می‌شود. در مقابل سرعت کم شاتر باعث بلور شدن سوژه متحرک می‌شود. البته باید بخاطر داشته باشید که برای عکس‌برداری در سرعت‌های پایین، برای جلوگیری از محو شدن کل عکس باید از سه پایه استفاده کنید. البته باید توجه داشت که علاوه بر سرعت شاتر، میزان گشودگی دیافراگم دوربین و میزان حساسیت یا سرعت ایزونیز در میزان نور رسیده به فیلم یا سنسور و میزان نور عکس، نقش دارد. به عنوان مثال اگر سرعت شاتر را از ۱/۱۲۵ به ۱/۲۵۰ ثانیه تغییر دهید، در واقع میزان نور رسیده به فیلم یا سنسور را نصف کرده‌اید. برای جبران این کمبود، می‌توانید میزان گشودگی دیافراگم را افزایش دهید یا از ایزو بالاتر استفاده کنید.

سرعت شاتر

دوربین های نیمه حرفه ای و حرفه ای دارای حالت عکسبرداری ” تقدم شاتر ” می باشند که به شما اجازه میدهد ضمن حفظ میزان نوردهی ، سرعت شاتر را تغییر دهید

بسته به مدل و مارک دوربین شما، دوربین شما می تواند سرعت شاتری بسیار بالا از ۱/۸۰۰۰ ثانیه تا سرعت شاتر پایینی مثل ۳۰ ثانیه به شما ارائه دهد. سرعت شاتر مقدار زمانی را که نور از طریق لنز(بسته به اندازه ی دیافراگم ) روی فیلم یا سنسور حساس به نور ثبت می شود کنترل می کند.

. سرعت شاتر شما را قادر می‌سازد که تصویر دنیا را در کسری از ثانیه ثبت کنید یا سرعت را روی سه یا چهار ثانیه تنظیم کنید و عکس بگیرید (یا پرده تا زمانی که عکاس می خواهد باز باشد و هر وقت خواست آن را ببندد). این قابلیت همچنین شما را قادر می‌سازد که نحوه ثبت حرکات را نیز کنترل کنید. اگر سرعت شاتر سریع‌تر از زمینه یا سوژه‌ی عکس باشد، عکس شارپ خواهد شد. و اگر کند تر باشد اشیا مات خواهند شد. به قطرات باران در یک طوفان فکر کنید. این آب با چه سرعتی پایین می ریزد؟ در سرعت شاتر ۱/۳۰ ثانیه قطره‌ای مشاهده نخواهد شد و تنها سفیدی یکپارچه‌ای از مسیر سقوط نشان می‌دهد اما اگر با سرعت ۱/۱۲۵ثانیه عکس بگیرید، قطرات معلق در هوا و شمای کلی هر قطره را می‌توانید مشاهده کنید.

سرعت شاتر                شاتر دوربین

برخی از دوربین ها دارای حالت هستند Bulb یا B که شما قادر هستید تا هر زمانی که میخواهید شاتر را باز بگذارید.
وقتی می خواهید بدانید که چه سرعتی برای شاتر عکستان مناسب است, باید بدانید که چیزی در صحنه متحرک است یا نه و دوست دارید آن حرکت را چطور در عکستان ثبت کنید.

اگر تحرکی در عکس وجود دارد دو راه خواهید داشت: یا میتوانید حرکت را ثابت نشان دهید ( که بی حرکت به نظر می آید ) یا عمدا تار بیفتد ( متحرک به نظر می آید ).

 

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

چسبانده شده ها

برترین ها


درباره : پیکس

عکاسی پرتره که یکی از جذاب‌ترین بخش‌های عکاسی حرفه‌ای محسوب می‌شود، نیازمند مهارت‌هایی است که در این مقاله می‌توانید از آن‌ها آگاه شوید.

تصاویر حرفه‌ای پرتره یکی از جذاب‌ترین نوع عکس‌های ثبت شده به وسیله‌ی دوربین‌ها است. یک عکس پرتره‌ی عالی می‌تواند حتی به مدت چندین دهه، خاطره‌ی کل زندگی یک فرد یا صرفا لحظه‌ی به خصوصی از آن را ماندگار کند. تفاوت بین یک تصویر فوری (Snapshot) با یک عکس پرتره‌ی حرفه‌ای، بسیار کم است. ثبت چنین عکسی فقط نیازمند اندکی تفکر است. مکس پیکس را همراهی کنید.

آموزش عکاسی پرتره

عوامل بهتر شدن عکس پرتره

عکس پرتره صرفا در مورد یک شخص است. در تصویر پرتره، عکاسی از پیشانی تا زیر چانه‌ی فرد یا همان ثبت یک هِد شات بسته (Tight Head Shot) و محیطِ ثبت یک پرتره اهمیتی ندارد. همه‌ی این موارد مربوط به موضوع تصویر پرتره هستند. با در نظر گرفتن این موضوع می‌خواهیم عوامل بهتر شدن یک تصویر پرتره را بیان کنیم.

آموزش عکاسی پرتره

یک پرتره خوب، توجهات را به موضوع تصویر جلب می‌کند. این امر به طور معمول از طریق ترکیب کردن عمق میدان کم، ترکیب هنری، رنگ و میزان روشنایی به دست می‌آید. هنگامی که این عوامل با هم به خوبی ترکیب شوند، به محض مشاهده‌ی تصویر پرتره به وسیله‌ی یک بیننده، چشمان شخص بلافاصله موضوع را درک خواهد کرد. مورد بعدی این‌که یک عکس پرتره‌ی حرفه‌ای، مواردی را در مورد موضوع به بیننده منتقل می‌کند. این موضوع می‌تواند درباره‌ی شخصیت فرد موجود در تصویر یا زندگی آن باشد. تصویر پرتره‌ای که بیننده را از چیزی آگاه می‌کند و مفهوم خاصی را به آن منتقل می‌کند، یک پرتره‌ی حرفه‌ای تلقی خواهد کرد. بهترین عکاس‌های پرتره، قادر به ارائه‌ی داستان در یک تصویر منفرد هستند. غیر از دو مورد اصلی یاد شده، عوامل کوچک دیگری هم برای بهتر شدن یک تصویر پرتره وجود دارد که برای دستیابی به آن‌ها باید کمی خلاقیت به خرج داد.

نکات فنی

برای ثبت عکس پرتره نیازی به لنز اختصاصی نیست. با این حال لنزهای پرتره‌ی ویژه‌ای وجود دارد که تصاویر خیره کننده‌ای از افراد ثبت می‌کند. این نوع از لنزها دارای دریچه‌ی دیافراگم عریض با حداقل ضریب f/2.0 (بخوانید اِف ۲) هستند و محدوده‌ی فاصله‌ی کانونی آن‌ها معمولا بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌متر قرار دارد. ضریب اِف به صورت ریاضی، نسبت فاصله‌ی کانونی به قطر دریچه‌ی دیافراگم بوده که نشان دهنده‌ی اندازه‌ی بزرگی دریچه است. هرچه این ضریب بزرگ‌تر باشد، اندازه‌ی دریچه‌ی دیافراگم کوچک‌تر خواهد بود. فاصله بین مرکز نوری لنز تا حسگر دوربین در حالتی که میزان فوکوس روی بی‌نهایت تنظیم شده باشد، فاصله‌ی کانونی نام دارد.

آموزش عکاسی پرتره

دریچه‌ی دیافراگم کاملا باز، به‌واقع عمق میدان کمی ارائه داده و باعث جلب توجه بیش‌تری به سمت موضوع مورد نظر عکاس می‌شود. در حالی که فاصله‌ی کانونی بیش‌تر، موجب اعوجاج نوری (Distortion) بیش‌تری خواهد شد. تعیین میزان عمق میدان وابسته به دریچه‌ی دیافراگم، فاصله‌ی کانونی و فاصله‌ی بین دوربین و سوژه‌ی مورد نظر است.

آموزش عکاسی پرتره

لنز مناسب برای عکاسی پرتره، یک لنز ۵۰ میلی‌متری با ضریب f/1.8 است. این نوع لنز به خاطر کاربری ساده و همه‌کاره بودن، به لنز Nifty Fifty مشهور است. لنز Nifty Fifty ساخت کانن با قیمت ۱۲۵ دلار و لنز Nifty Fifty تولید شده به وسیله‌ی نیکون، اندکی گران‌تر و با قیمت ۲۱۵ دلار به فروش می‌رسد. اگر صاحب یک دوربین DSLR بوده و خواستار گرفتن یک عکس پرتره‌ی عالی هستید، قطعا برای شما ارزش خرید بالایی خواهد داشت. به عنوان نمونه، تصویر زیر با یک لنز Nifty Fifty گرفته شده است.

آموزش عکاسی پرتره

هنگامی که قصد گرفتن تصویر پرتره از سوژه‌ی مورد نظر را داشتید، باید دوربین خود را در حالت «اولویت دریچه‌ی دیافراگم» یا «aperture priority» قرار دهید. سپس باید مقدار گشودگی دریچه‌ی دیافراگم را بین ضریب f/1.8 و f/2.8 تنظیم کنید. در صورتی که لنز مورد استفاده‌ی شما به اندازه‌ی کافی عریض نباشد، باید از بازترین گشودگی دریچه‌ی دیافراگم استفاده کنید. برای گرفتن یک پرتره به سرعت شاتری در حدود یک صدم ثانیه نیاز است. سرعت بیش‌تر از این مقدار هم قابل استفاده است اما در این صورت بهتر است میزان ISO کم‌تر باشد.

البته با توجه به اهمیت عمق میدان در میزان جذابیت تصاویر پرتره، لنز‌های متعدد دیگری نیز با فاصله‌ی کانونی بیشتر مختص این ژانر عرضه شده‌اند. از لنز‌های ۸۵ میلی‌متری F1.8 گرفته تا انواع ۱۳۵ میلی‌متری F2.8 همگی گزینه‌های فوق‌العاده‌ای برای ثبت تصاویر پرتره هستند که توانایی ایجاد عمق میدان و جلوه‌ی بوکه‌ی به مراتب بیشتری نسبت به نمونه‌های ۵۰ میلی‌متری داشته و البته قیمت بالاتری نیز دارند.

اگر جزئیات فنی عکاسی پرتره را هم به طور شایسته رعایت کنید، باز هم برای ثبت یک تصویر پرتره‌ی حرفه‌ای راهی طولانی در پیش خواهید داشت. در عمق میدان کم نگاه کردن به همه‌ی عناصر صحنه و مشاهده کردن سوژه‌ی عکاسی بسیار سخت است.

سایر ترفندهای عکاسی پرتره

یک تصویر پرتره باید سوژه را برجسته‌تر نشان دهد. در حقیقت کار یک عکاس پرتره، بازتاب برترین نسخه‌ی تصویری از سوژه است. این قانون باید در هر بخشی از عکاسی پرتره مانند کادر مورد نظر برای عکاسی تا حذف آکنه و سایر نقایص تصویر حتما رعایت شود. برای گرفتن تصاویر پرتره، دوربین باید هم‌سطح یا اندکی بالاتر از خط چشم سوژه یا مدل باید. هیچ فردی هنگام ثبت تصویر از زاویه‌ی پایین، خوب به نظر نخواهد رسید.

کار یک عکاس پرتره، بازتاب برترین نسخه‌ی تصویری از سوژه است

آموزش عکاسی پرتره

ساده‌ترین نمونه‌های تصاویر پرتره، هد شات (Head Shot) و وِیست آپ شات (Waist Up Shot) است. در پرتره‌ی هد شات، فقط تصویر سر و شانه‌های مدل ثبت می‌شود؛ در واقع یک کلوز آپ از سر و شانه‌ی مدل گرفته می‌شود. اما در ویست آپ شات تصویر کمر به بالای مدل ثبت می‌شود. در صورتی که عکاس به گونه‌ای ایستاده باشد که سوژه مطابق با هر کدام از ترکیبات یاد شده کادر عکاسی را پر کرده باشد، تصویر پرتره‌ی نهایی بسیار جذاب خواهد شد. دقت داشته باشید که هنگام تنظیم کادر عکاسی پرتره، نباید هیچ کدام از اندام بالا تنه‌ی مدل را قطع کرده یا به عبارت بهتر، از کادر خارج کنید. عکاس باید مفاصل بزرگ‌تری مانند کمر را به جای انگشتان مدل در داخل کادر برش دهد.

آموزش عکاسی پرتره

یکی از راهکارهایی که می‌توان تصویر پرتره را به سطح کیفی بالاتری برد، استفاده از نورپردازی بسیار خوب است. به جای ثبت تصویر پرتره در هر جای ممکن، باید مکان مناسبی پیدا کنید که زیبا، هموار و روشن باشد. بهترین مکان برای ثبت یک تصویر پرتره‌ی عالی، زیر درخت یا داخل کوچه در یک روز آفتابی یا اتاق روشنی با یک پنجره‌ی بزرگ است که سایه وجود داشته باشد. به عنوان نمونه در تصویر پرتره‌ی ذیل، از یک پنجره بهره گرفته شده است.

آموزش عکاسی پرتره

تصاویر پرتره، بیش از هر نوع عکاسی دیگری نیاز به ارتباط با سوژه‌ی مورد نظر دارد. اگر یک گام به عقب رفته و صرفا در حالی که سوژه‌ی شما با یک خنده‌ی مصنوعی در صورت به دوربین لبخند می‌زند، عکس پرتره را ثبت کنید، با تصویری بی‌روح و بسیار بد مواجه خواهید شد. به جای چنین کاری باید به طور مداوم با مدل عکاسی صحبت کنید، آن را بخندانید و وادار کنید تا به طور عادی عمل کند و به اصطلاح، خودش باشد. به یاد داشته باشید که شما به عنوان عکاس باید صحنه را هدایت کنید و در دست داشته باشید.

بهترین پرتره در لحظه‌های در حال وقوع پدیدار می‌شود

برای ثبت هر تصویر پرتره‌ی عالی، باید در حالی که سوژه به طور عمیق می‌خندد، تبسم کرده، حرف می‌زند، زبان در آورده یا حرکات مضحک عجیب و غریبی انجام می‌دهد، حدود ۵۰ عکس از مدل ثبت کنید. بهترین پرتره در لحظه‌های در حال وقوع به وجود می‌آید. هنگامی که مدل ژست می‌گیرد، عکاس باید حرفی بزند که ژست آن را با تبسم همراه کند. در این مرحله بایستی به صورت بلادرنگ دکمه‌ی شاتر دوربین را فشار دهید تا یک تصویر پرتره‌ی حرفه‌ای به دست آید.

آموزش عکاسی پرتره

تصاویر پرتره به‌واقع جالب و سرگرم کننده هستند. ثبت تصویر از یک منظره‌ی عالی، نیازمند انجام تنظیمات زیاد و مداوم، حضور داشتن در موقعیت مکانی شگفت‌انگیز و صبوری فراوان است. اما برای ثبت یک تصویر پرتره‌ی حرفه‌ای، فقط به شخصی نیاز دارید که در یک روز آفتابی، در مکانی سایه‌دار مقابل لنز دوربین ایستاده باشد. به غیر از این موارد، تمام چیزی که نیاز دارید، فقط اندکی دانش فنی است که در این مقاله با آن آشنا شدید.

آیا به عکاسی پرتره علاقه دارید؟ راهکار شما برای ثبت یک پرتره‌ی حرفه‌ای چیست؟

درباره : پیکس


اینها برخی از اشتباهات رایجی هستند که عکاسان هنگام شروع کار عکاسی از غذا ها انجام می دهند. اگر می خواهید عکاسی حرفه ای از غذا ها انجام دهید باید از این اشتباهات اجتناب کنید. آیا شما هم دچار این پنج اشتباه می شوید؟

یک جمله معروف هست که می گوید اگر شما بتوانید از غذاها عکس بگیرید، می توانید از همه چیز عکس بگیرید. بعضی ها با این حرف موافق نیستند، چرا که هر ژانر عکاسی چالش های خاص خودش را دارد. با این حال، عکاسی از غذا می تواند بسیار دشوار باشد، صرفا به این دلیل که خیلی سریع در مقابل دوربین از بین می رود.

یک دقیقه شما در حال روی هم گذاشتن پنکیک ها هستید که باعث می شود بزاق دهانتان راه بیفتد، یک دقیقه بعد آن پنکیک ها را به سگ هم نمی دهید. عکاسی حرفه ای از غذا، به عکاس و متخصص چینش غذا و کل تیم افراد بستگی دارد که تصاویر دلپذیری ایجاد کنند که شما در کتاب های آشپزی و مجلات می بینید.

عکاسی حرفه ای از غذا نیازمند برنامه ریزی و در نظر گرفتن تمام جزئیات است. همچنین یک فرآیند حل مسئله دائمی است. فکر کردن به جنبه های کلیدی که یک عکس غذای عالی را می سازند، قبل از انتخاب دوربینتان، کمک بسیار زیادی برای رسیدن به بهترین نتایج به شما خواهد کرد.

۱

نور بد

مانند هر نوع دیگر عکاسی، مهم ترین اصل در عکاسی از مواد غذایی نیز نور است. بدون نور، شما هیچ چیزی ندارید. به همین دلیل است که به عکاسی اغلب تحت عنوان «نقاشی با نور» اشاره می شود. شما چه از نور طبیعی استفاده کنید و چه نور مصنوعی، رویکردی که در مورد نورپردازی اتخاذ می کنید، عکس های شما را خواهد ساخت یا خراب خواهد کرد.

اغلب آنچه که عکاسان حرفه ای غذا را از عکاسان تفریحی جدا می کند، درک فیزیک نور و نحوه دستکاری آن برای رسیدن به اثر مورد نظر آنهاست. اگر یک مشتری از شما می خواهد که طوری از محصول آب پرتقال آنها عکس بگیرید که انگار در صبح زود یک روز آفتابی گرفته شده و شما در شهر بارانی لندن زندگی می کنید، باید بدانید چطور آن نور را بازسازی کنید.

نورپردازی تنها رساندن نور کافی به سوژه شما نیست. تا زمانی که شما کمی نور داشته باشید، می توانید با نوردهی طولانی تر یک عکس مناسب بگیرید. نورپردازی خوب وابسته به نور درست نیز هست.

به عنوان مثال، یک مورد رایج عکاسی از رستوران است که در آن نورپردازی داخلی، صحنه را آلوده کرده، و باعث ایجاد ته رنگ های ناخواسته، به خصوص در هایلایت ها (قسمت های روشن) می شود. برطرف کردن این مشکل در پس پردازش می تواند دشوار باشد، اما با غلبه بر نور محیط با استفاده از یک سیستم فلاش، مانند یک اسپیدلایت، یا جلوگیری از برخورد نور ناخواسته به کمک مسدود کردن بالای چیدمان با پارچه یا صفحه سیاه می توانید از آن اجتناب کنید.

۲

ترکیب بندی ضعیف

ترکیب بندی تصویر به نوبه خود یک نوع هنر است. جدا از نور، تسلط بر این هنر یکی از سخت ترین جنبه های عکاسی از مواد غذایی است. سال ها طول می کشد تا در ترکیب بندی مهارت کامل پیدا کنید. پرداختن به این مسئله فراتر از محدوده این مقاله است، اما چند نکته وجود دارد که آگاهی از آنها می تواند به شما کمک کند تا ترکیب بندی های خود را بهبود ببخشید.

برای شروع، سادگی آن را حفظ کنید. سوژه اصلی شما با چند المان پشتیبان، مانند یک تکیه گاه (چیزی که غذا روی آن قرار گیرد) و یک تکه پارچه کتانی چهارگوش تمام چیزی است که نیاز دارید. از سه تا پنج المان در ترکیب بندی خود استفاده کنید. استفاده از اعداد فرد در هنگام ترکیب بندی صحنه، تقارن و تعادل بیشتری نسبت به اعداد زوج به آن خواهد بخشید – تعداد زوج می تواند بین المان ها رقابت ایجاد کرده و توجه بیننده را بین آنها تقسیم کند.

در مورد بافت ها در صحنه خود فکر کنید. اضافه کردن بافتی متناسب با وسایل صحنه یا سطوح و پس زمینه های شما، یا حتی مواد پشتیبان مانند ادویه جات و چاشنی ها واقعا می تواند ساده ترین تصاویر مواد غذایی را ارتقاء ببخشد.

نکته دیگر این است که سطوح و پس زمینه خود را خنثی نگه دارید. رنگ های روشن از جلوه غذا کاسته و حتی رنگ های ناخواسته بر روی غذا ایجاد می کنند.

۳

زاویه دید نامناسب

قبل از شروع عکاسی، بسیار مهم است که در مورد بهترین زاویه برای عکاسی از غذای خود تصمیم بگیرید. انتخاب زاویه درست به سوژه شما بستگی دارد.

غذاهایی که چند لایه دارند، مانند برگرها یا پنکیک های روی هم چیده شده، زمانی که در سطح چشم ثبت شوند بهتر به نظر می رسند، در این صورت تمام المان ها می توانند دیده شوند. از طرف دیگر، غذاهای تخت مانند پیتزا و کوکی ها بهتر است که از بالا یا با زاویه ۹۰ درجه گرفته شوند، چون این زاویه همه چیز را در یک سطح یکنواخت قرار داده و یک المان گرافیکی به سوژه می دهد.

این زاویه برای میزهای پر از غذا یا صحنه های دیگری که در آن المان های متعددی وجود دارد عالی است، در غیر این صورت ممکن است در کادر جا نشوند.

یک زاویه محبوب دیگر، چهل و پنج درجه یا نمای سه چهارم است. این زاویه برای بسیاری از موقعیت ها و انواع مختلف غذاها مناسب است. این زاویه برای اکثر فواصل کانونی جواب می دهد و شکل، ارتفاع و بافت سوژه اصلی نمایش داده می شود.

یک زاویه که من به ندرت توصیه می کنم نقطه دید پایین دوربین است، که در آن دوربین کمی رو به بالا نشانه می رود. گاهی اوقات شما این زاویه را در تبلیغات برگر می بینید، اما به ندرت برای انواع مختلف سوژه های غذایی مناسب است.

۴

فوکوس نادرست

هنگام عکاسی، شما باید از جایی که شارپ ترین فوکوس باید قرار گیرد نیز آگاه باشید. به طور معمول این قسمت بیشتر به سمت جلوی غذا خواهد بود. علاوه بر این، در مورد این که چه مقدار از آن ناحیه باید در فوکوس باشد فکر کنید. این مسئله f-stop (دیافراگم) انتخابی شما را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

من برای ترکیب بندی های مواد غذایی ام به ندرت در کمتر از f/5.6 عکس می گیرم، چون در غیر این صورت مقدار کافی از سوژه ام در فوکوس قرار نخواهد گرفت. هنگام عکاسی از غذا، هدف این است که غذا را نشان دهید و کاری کنید که به بهترین شکل به نظر برسد، که این اتفاق نخواهد افتاد اگر بخش عمده آن تار باشد.

هنگامی که عکس خود را گرفتید (ترجیحا با دوربین وصل شده به لپ تاپ)، فوکوس خود را در بزرگنمایی ۱۰۰% بررسی کنید. مطمئن شوید که فوکوس همان جایی است که می خواهید و عمق میدان بیش از حد کم نیست.

۵

کراپ کردن نادرست

زیبایی عکاسی دیجیتال این است که گاهی اوقات می توانید در پس پردازش به مسائلی بپردازید که در طول عکاسی با آن مواجه شده اید. یک نمونه از این مسائل استفاده از ابزارهای کراپ در لایت روم یا فتوشاپ برای بهبود ترکیب بندی های شماست. با این حال، کراپ تصویر نکته ای است که باید هنگام عکاسی مورد توجه قرار گیرد.

یکی از اشتباهات متداولی که عکاسان مواد غذایی تازه کار انجام می دهند این است که از فاصله خیلی نزدیک از سوژه اصلی عکس می گیرند، تا جایی که بیننده نمی فهمد چه چیزی به تصویر کشیده شده است. یا کراپ آنقدر تنگ است که غذا را به بهترین شکل نشان نمی دهد.

در تصویر زیر، میگوهای طعم دار شده با ادویه هندی هنگامی که صحنه عریض تر گرفته شود و شامل چند المان باشد که مثلا با نان و چوتنی (نوعی سس غلیظ هندی) خورده می شوند، خیلی بهتر به نظر می رسند. عکس های نزدیک فاقد حرکت و جریان هستند و به طور کلی جذابیت کمتری دارند.

هنگام عکاسی، چند کراپ مختلف را امتحان کرده و ببینید کدام یک از آنها بهتر به نظر می رسد. همچنین، یک نکته خوب این است که صحنه خود را عریض تر از آنچه که می خواهید در تصویر نهایی دیده شود ثبت کنید تا بتوانید از راهنماهای کراپ در برنامه پس پردازش مورد نظر خود برای بهبود ترکیب بندیتان استفاده کنید.

امیدوارم که این نکات به شما کمک کند تا برای عکاسی بعدی خود از مواد غذایی برنامه ریزی کنید. چالش هایی که در عکاسی از مواد غذایی با آنها مواجه شده اید و نحوه غلبه بر آنها را در قسمت نظرات مطرح کنید. شما چه اشتباهاتی در عکاسی از مواد غذایی مرتکب شده اید؟

نویسنده: دارینا کاپکوک (Darina Kopcok)

درباره : پیکس
صفحات سایت