مکس پیکس


عکاسی از مواد غذایی یکی از بروزترین و محبوب‌ترین گرایش‌های این رشته است. همه ما در تبلیغات رستوران‌ها، محصولات صنایع غذایی و غیره شاهد عکس‌هایی از غذاهای شناور و معلق در هوا بوده‌ایم. در این مقاله به آموزش نحوه ثبت این گونه عکس‌ها می‌پردازیم.

 نوآوری و خلاقیت و به کاربردن تکنیک‌های مختلف سبب می‌شود که تصاویر ثبت شده توسط شما زیبایی دو چندان داشته باشد و نظر هر بیننده‌ای را جلب کند. معلق ماندن اجسام در فضا یکی از همین راه‌کارها است که کاربرد عمده‌ای در عکاسی از مواد غذایی دارد. عکس‌هایی به این سبک کاربرد عمده‌ای در صنعت تبلیغات دارند و به بیننده اجازه می‌دهند تا اجزای تشکیل دهنده غذاهایی مانند ساندویچ و سالادها را ببینند. اگر دوست دارید که شیوه عکاسی از غذاهای معلق در فضا را یاد بگیرید، بدون این که غذاها را به هوا پرتاب کنید با ما همراه باشید.

عکاسی از غذا(photography)

آقای اسکایلر بورت متخصص در زمینه عکاسی از مواد غذایی می‌گوید :

ثبت و ساخت این چنین عکس‌هایی کار چندان سختی نیست. فقط باید ابزاری برای معلق نگه داشتن غذاها و اجسام در هوا داشته باشید و سپس از هر غذا یا جسم عکس جداگانه‌ای گرفته شود و در نهایت تمامی عکس‌ها در فتوشاپ باهم ترکیب شوند.

مقاله‌های مرتبط:

اسکایلر برت برای این کار ازدو پایه سبک و مقداری سیم استیل جهت معلق نگه داشتن غذاها در هوا استفاده کرده است.در اینجا نیاز است که سه عکس مجزا از صحنه گرفته شود. یک عکس با سیم‌ها و مواد غذایی که روی آن قرار دارد، عکس دیگر با شخصی که بشقاب را نگه داشته است و در نهایت عکسی از پس زمینه.

عکاسی از غذا

عکاسی از غذا(foodphoto)

عکاسی از غذا(foodphoto)

در مرحله آخر عکس‌ها را دربرنامه فتوشاپ به عنوان یک لایه انتخاب کنید و با ابزار Layer Mask لایه‌ها را با هم ترکیب کنید. سپس سیم‌ها و سایر پشتیبان‌ها را حذف کنید تا به تصویر نهایی مورد نظرتان دست یابید. اسکایلر بورت برای ساده‌سازی حذف سیم‌ها در فتوشاپ، بدون حضور مواد غذایی و تنها از خود، اقدام به عکس‌برداری می‌کند تا با ادغام دو عکس، حذف سیم‌ها ساده‌تر شود.

عکاسی از غذا(foodphoto)

عکاسی از غذا(photography)

 برت طی یک ویدیوی تقریبا پنج دقیقه‌ای روش‌های ثابت و معلق نگه داشتن غذاها در فضا، عکاسی از آن‌ها و نحوه‌ی ویرایش در فتوشاپ را آموزش داده است. اگر به این سبک از عکاسی علاقه دارید، پیشنهاد می‌شود این ویدیو آموزشی را تماشا کنید.

درباره : پیکس


شارپ به دست آوردن کل یک تصویر با لنزهای وایدتر و پیش زمینه های افراطی تری که امروزه در عکاسی استفاده می شوند، سخت تر شده است. حتی دیافراگم های بهینه نیز برای شارپ به دست آوردن پس زمینه و پیش زمینه به اندازه دلخواه، کافی نیستند. اگرچه این بدان معنی نیست که این کار غیر ممکن است. انباشت فوکوس (فوکوس استکینگ – Focus Stacking) برای به دست آوردن تصاویر شارپ تر به یک تکنیک محبوب برای عکاسانی از تمام سطوح تبدیل شده است تا به کمک آن تصاویری به دست آورند که سرتاسر شارپ هستند. در این مقاله، تکنیک عکاسی انباشتن فوکوس یا فوکوس استکینگ را به شما عزیزان آموزش خواهیم داد.

انباشت فوکوس چیست؟

انباشت فوکوس یک تکنیک عکاسی است که با استفاده از یک دوربین و یک نرم افزار پس پردازش مانند Adobe Photoshop انجام می شود.

انباشت فوکوس به طور معمول در انواع مختلف عکاسی مورد استفاده قرار می گیرد، اما بیشتر در ژانرهای عکاسی منظره و ماکرو شناخته شده است. همچنین در عکاسی پرتره و حیات وحش نیز استفاده می شود، اما هنگام عکاسی از سوژه های در حال حرکت استفاده کمتری دارد.

این تکنیک شامل ثبت دو یا چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف در سراسر صحنه است. بعدا، این تصاویر با هم ترکیب/ادغام می شوند (در مرحله ویرایش) که در آن تنها شارپ ترین قسمت های هر تصویر مورد استفاده قرار می گیرد. این امر به تصویری منجر می شود که یک پیش زمینه، زمینه میانی، و پس زمینه شارپ دارد، که آن را برای چاپ های بزرگ ایده آل می کند!

چرا انباشت فوکوس؟

انباشت فوکوس کردن تصاویر مزایای زیادی دارد، با وجود این که به زمان کار زیادی هم در محل عکاسی و هم در پس پردازش نیاز دارد.

همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما از یک لنز اولترا واید استفاده کنید و سوژه را نزدیک آن در پیش زمینه قرار دهید، کل تصویر شارپ نخواهد شد. هنگامی که چنین فاصله زیادی بین المان پیش زمینه و پس زمینه در دوردست وجود داشته باشد، تنها بخش هایی از تصویر شارپ خواهد شد. با گرفتن چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف در سرتاسر کادر، کل تصویر نهایی از پیش زمینه تا پس زمینه واضح و شارپ خواهد شد.

من از دو نقطه فوکوس برای شارپ به دست آوردن پل و جزیره استفاده کردم.

این مسئله برای عکاسی ماکرو نیز صدق می کند. شارپ به دست آوردن کل گل اغلب یک عذاب است و زوم کردن نشان می دهد که قسمت هایی از آن کمی کمتر در فوکوس قرار دارند. این مسئله هنگام استفاده از دیافراگم های باز مانند f/2.8 یا f/5.6 متداول است. بنابراین، بسیاری از افراد معمولا چندین تصویر می گیرند و آنها را برای به دست آوردن یک تصویر فوق العاده شارپ با هم ترکیب می کنند.

اگر تنها تصاویر را بر روی یک گوشی هوشمند یا یک کامپیوتر کوچک نگاه کنید، تفاوت ها ممکن است قابل توجه نباشد، اما به محض این که آنها را چاپ کنید، تفاوت ها به طرز ناامید کننده ای قابل مشاهده می شوند. هنگام چاپ در فرمت (قالب) های بزرگ، حتی کوچک ترین اشتباهات نیز قابل رویت می شوند و اگر نیمی از تصویر فوکوس نشده باشد، چاپ کردن آن می تواند هدر دادن پول باشد.

چه موقع باید انباشت فوکوس بکنیم؟

انباشت فوکوس ممکن است یک تکنیک فوق العاده قدرتمند باشد، اما همیشه لازم نیست. در واقع، به احتمال زیاد شما برای اکثر تصاویر خود انباشت فوکوس نخواهید کرد.

این تکنیک تنها در سناریوهای خاصی مفید است، که اکثر آنها در بالا ذکر شده اند. بیایید نگاهی به برخی از سناریوهایی که در آنها فوکوس استکنیگ برای تصویر نهایی مفید است، بیاندازیم:

  • عکاسی از یک صحنه با فاصله زیاد بین پیش زمینه و پس زمینه

  • استفاده از یک لنز اولترا واید و سوژه ای که نزدیک به آن قرار دارد

  • زوم کردن بر روی یک صحنه، مانند یک جنگل، و شما می خواهید همه چیز شارپ باشد حتی با یک دیافراگم باز

  • عکاسی از صحنه های کوچک و به طور کلی عکاسی ماکرو

تمام اینها سناریوهایی هستند که در آن انباشت فوکوس می تواند مفید باشد و شما باید استفاده از این تکنیک را در نظر بگیرید. با این حال، هر تصویر و صحنه باید به صورت جداگانه ارزیابی شود و ممکن است الزامات یکسانی نداشته باشند.

برای شارپ به دست آوردن کل صحنه من از دو نقطه فوکوس استفاده کردم

یک تمرین خوب این است که یک عکس آزمایشی با یک دیافراگم بهینه، مانند f/11 بگیرید و زوم کنید تا ببینید همه چیز شارپ است یا نه. اگر سوژه پیش زمینه یا کوه دوردست نرم به نظر می رسند و کمی خارج از فوکوس هستند، این نشانه خوبی است که باید از انباشت فوکوس (Focus Stacking) استفاده شود.

چگونه انباشت فوکوس کنیم

خب همه اینها عالی به نظر می رسد اما آیا این کار واقعا جواب می دهد؟ با وجود این که این یک تکنیک پیشرفته است، در واقع آنقدر که ممکن است از آن بترسید سخت نیست. گرفتن چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف نسبتا آسان است و اگر با ترکیب نورهی های چندگانه برای به دست آوردن محدوده دینامیکی بهتر آشنا باشید، این کار چندان سخت نیست.

اگر قبلا با فتوشاپ کار نکرده اید، این کار ممکن است گیج کننده و حتی دلسردکننده باشد، اما به من اعتماد کنید، با کمی تمرین مدت زیادی طول نمی کشد که شما به هنر انباشت فوکوس (و خیلی چیزهای دیگر!) مسلط خواهید شد.

۱

بخش اول: گرفتن چند تصویر در محل عکاسی

اکنون که می دانیم انباشت فوکوس چیست، چرا باید از آن استفاده کنیم و چه موقع مفید است، بیایید ببینیم این کار چطور انجام می شود. همانطور که اشاره کردم این یک تکنیک دو مرحله ای است که بخش اول آن در محل عکاسی انجام می شود.

با آماده سازی تصویر خود درست همانطور که به طور معمول انجام می دهید، شروع کنید. ترکیب بندی و پرسپکتیوی که ترجیح می دهید را پیدا کرده و ایزو، سرعت شاتر، و دیافراگم را تنظیم کنید.

اگرچه ضروری نیست، اما به شدت توصیه می شود که از سه پایه برای این تکنیک استفاده کنید. از آنجا که شما چند تصویر از یک صحنه می گیرید، سه پایه تضمین می کند که دوربین ثابت و بی حرکت بماند، تا همه تصاویر یکسان باشند – این مسئله بعدا که آنها را در فتوشاپ با هم ترکیب می کنیم مهم است.

تنظیم فوکوس

بعد از پیدا کردن ترکیب بندی و انجام تنظیمات، نقطه فوکوس را به نزدیک ترین شیء به لنزتان تغییر دهید. این کار را می توان با استفاده از فوکوس دستی یا فوکوس خودکار یا هر دو انجام داد.

زمانی که دوربین بر روی سوژه نزدیک فوکوس کرده است، اولین تصویر را بگیرید. هنگامی که عکس گرفته شد، نقطه فوکوس را کمی دورتر تنظیم کنید، به عنوان مثال، در زمینه میانی. این روند را تکرار کنید و سپس نقطه فوکوس را حتی دورتر ببرید.

در اغلب موارد دو یا سه تصویر کافی است. با این حال، برخی از تصاویر به دو برابر عکس نیاز دارند تا کل تصویر شارپ شود.

تصویر ۱: فوکوس بر روی سنگ، تصویر ۲ فوکوس بر روی پس زمینه

اگر مطمئن نیستید که باید چند عکس بگیرید، به آنهایی که در حال حاضر گرفته اید نگاه کنید و بررسی کنید که اگر آنها با هم ترکیب شوند، همه چیز واضح و شارپ می شود یا نه. اگر هنوز هم مطمئن نیستید، محض احتیاط چند عکس اضافی با نقاط فوکوس مختلف بگیرید.

همین! بخش اول این تکنیک آنقدر سخت نیست و بعد از این که چند بار آن را انجام دادید، فورا متوجه خواهید شد که یک تصویر خاص به چند عکس نیاز دارد.

بیایید یک خلاصه سریع از نحوه فوکوس استکینگ را با هم مرور کنیم:

۱- ترکیب بندی خود را طبق معمول همیشه پیدا کنید

۲- سه پایه مفید است، اما ضروری نیست

۳- بر روی نزدیک ترین شیء به لنز فوکوس کرده و یک عکس بگیرید

۴- فوکوس را دورتر تنظیم کنید (میزان آن بستگی به فاصله بین پیش زمینه و پس زمینه دارد) و یک عکس دیگر بگیرید

۵- مرحله ۴ را تکرار کنید تا وقتی که عکس های کافی برای شارپ کردن کل تصویر داشته باشید.

۲

بخش دوم: تکنیک پس پردازش انباشت فوکوس

اکنون که چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف گرفتید، وقت آن است که به سراغ کامپیوتر بروید و آنها را با هم ترکیب کنید.

مراحل زیر ممکن است برای کسانی که تجربه زیادی در کار با نرم افزار پس پردازش ندارند گیج کننده باشد، اما با دنبال کردن گام به گام این دستورالعمل ها، نتیجه یک تصویر شارپ خواهد بود.

ترکیب تصاویر در فتوشاپ

Adobe Photoshop رایج ترین نرم افزار برای پردازش تصویر پیشرفته است. کاربران باتجربه می توانند در این نرم افزار به تکنیک ها و افکت های بی پایان دست یابند و بسیاری از عکاسان منظره آن را یک ابزار ضروری می دانند.

الگوریتم فتوشاپ تک تک پیکسل ها را تجزیه و تحلیل کرده و تنها شارپ ترین پیکسل ها را از هر تصویر انتخاب می کند، قبل از این که یک تصویر ادغام شده ایجاد کند.

آموزش انباشت فوکوس گام به گام در فتوشاپ:

۱- تصاویر را به عنوان لایه (Layers) در فتوشاپ باز کنید (اگر از لایت روم استفاده می کنید، تمام تصاویر را انتخاب کرده و از in Edit، گزینه Open as Layers in Photoshop را انتخاب کنید.

۲- تمام لایه ها را انتخاب کرده و به مسیر Edit -> Auto Align Layers بروید.

۳- تمام لایه ها را کپی کنید (این کار ممکن است بعدا مفید باشد)

۴- فقط لایه های کپی (یا فقط لایه های اصلی) را انتخاب کرده و به مسیر Edit -> Auto Blend Layers بروید. Stacking Images را انتخاب کرده و Seamless Tones and Colors را تیک بزنید.

۵- اکنون فتوشاپ به صورت خودکار تصاویر را با هم ترکیب می کند.

۶- ۱۰۰% زوم (بزرگنمایی) کرده و بررسی کنید که آیا تمام قسمت ها شارپ است یا نه.

۷- اگر قسمت هایی وجود دارد که شارپ نیستند، یک لایه ادغام شده با یک ماسک لایه سفید ایجاد کنید و یکی از لایه های ویرایش نشده را در زیر آن قرار دهید. با یک قلم موی سیاه تصویر شارپ (پشت آن) را رنگ کنید.

“Stack Images” را انتخاب کنید

پایان کار کمی گیج کننده می شود، درست است؟ اشکالی ندارد. در ۹۵% موارد، شما در واقع نیازی به استفاده از لایه های کپی شده ندارید. اگر می خواهید درک بهتری از آن ۵% باقیمانده به دست آورید، به شدت توصیه می کنم ویدئوی آموزشی رایان دایار با عنوان «کنار هم قرار دادن قطعه ها» را ببینید.

ترکیب تصاویر با Helicon Focus

Helicon Focus نرم افزار دیگری است که بسیاری از عکاسان از آن برای انباشت فوکوس استفاده می کنند، و همانطور که شاید از نام آن پیداست، نرم افزاری است که دقیقا برای همین هدف ساخته شده است.

عکاس منظره فلیکس ایندن (Felix Inden) اغلب از Helicon برای تصاویری استفاده می کند که فتوشاپ نمی تواند آنها را مدیریت کند و می گوید:

«ترکیب کردن تصاویر انباشت شده با نقاط کانونی مختلف به یک تصویر شارپ در Helicon Focus بسیار آسان است».

وارد کردن فایل ها به Helicon Focus Pro

«با وارد کردن فایل ها شروع کنید و سپس یکی از ۳ روش مختلف انباشت را انتخاب کنید. توضیح الگوریتم های مختلف بسیار تکنیکی است اما در واقع Helicon توصیه می کند که هر سه روش را آزمایش کرده و روشی را انتخاب کنید که برای تصویر خاص شما بهتر از همه جواب می دهد. (برای عکس های منظره من، به نظر می رسد که A و B بهتر جواب می دهند)».

رندر کردن در Helicon Focus

«در حالی که Helicon در حال رندر کردن فایل هاست، می توانید ببینید که یک ماسک ایجاد می شود که جالب است، چون هر الگوریتم یک ماسک متفاوت ایجاد می کند. پس از این که رندر شدن تمام شد (این کار حتی با حجم زیاد تصاویر برای عکاسی ماکرو یا عکس های محصولات، در مقایسه با فتوشاپ فوق العاده سریع انجام می شود) می توانید نتیجه را با ابزار زوم بررسی کرده و سپس آن را ذخیره کنید. اگر بخواهید، می توانید یک مقیاس و نام و غیره نیز اضافه کنید».

بررسی کنید که همه چیز خوب پیش برود

تصویر برای پردازش بیشتر آماده است!

برنامه های مختلف زیادی وجود دارد که می توان از آنها برای انباشت فوکوس تصاویر استفاده کرد، اما Adobe Photoshop و Helicon از همه محبوب تر هستند. یک نرم افزار با کیفیت دیگر Zerene Stacker است، که خیلی ها ادعا می کنند حتی از نرم افزارهای دیگر هم بهتر عمل می کند. امیدواریم که این آموزش برایتان مفید واقع شده باشد، و تکنیک عکاسی انباشتن فوکوس (فوکوس استکینگ – focus stacking) را به خوبی یاد گرفته باشید. لطفا دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید.

نویسنده: کریستین هویبرگ (Christian Hoiberg)

درباره : پیکس

آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

شرکت زیگما یا سیگما در سال در سال ۱۳۶۱ در زمینه تولید دوربین و فلش و لنز‌ها دوربین
فعالیت خود را آغاز کرد.

اگرچه شرکت سیگما به تولید مدل‌هایی از دوربین‌ها در کلاس‌های مختلف پرداخته است،
اما بیشتر شهرت این شرکت ژاپنی برای تولید محصولات اپتیکال و لنز‌های با کیفیتی است
که برای تمامی‌برند‌های تولید می‌شود و معمولاً پسوند
Art را یدک می‌کشند.
نکته قابل توجه در مورد لنزهای سری Art  سیگما بالا بودن شارپنس تصویر در حین استفاده
از اپروچر‌های(دریچه دیافراگم) باز این لنزها می‌باشد.
اما چیزی که شرکت سیگما را از سایر شرکت‌های اپتیکال محبوب مانند کنان و نیکون متمایز
می‌کند، دسترسی به آپروچر‌های(دریچه دیافراگم) باز در لنز‌های زوم سری
Art  این شرکت هست.
لنز‌های همچون
۱۸-۳۵ mm f 1.8  و ۲۴-۳۵ mm f2  و ۵۰-۱۰۰ mm f1.8  توانسته اند خود را
در جایگاهی متمایز از سایر لنزهای زوم سریع قرار دهند.

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

اما…

اما در کشور عزیز ما به دلیل گرایش به برند‌های کانن و نیکون و البته قابلیت فروش بهتر در
نمونه‌های دست دوم و کار کرده مخصوصاً در مورد برند کانن ، برند‌های شاخص مانند سیگما
و تامرون علی الرغم کیفیت بهتر در بعضی نمونه‌ها نتوانسته اند جایگاهی برای خود دست و پا
کنند. این در شرایطی است که از نظر قیمت هم استفاده از این لنز‌ها منطقی تر به نظر می‌آیند.
در لحظه نگارش این مقاله شما باید برای خرید لنز
۱۶-۳۵ mm f2.8 canon L III  مبلغ ۱۸۹۹ دلار
پرداخت کنید ، در صورتی که لنزهای سیگما
۱۸-۳۵  و ۲۴-۳۵  به ترتیب با قیمت ۷۹۹ دلار و ۹۹۹
دلار با اپروچر بازتر  در دسترس خواهند بود.

 

برو نزدیکتر

یکی از پر طرفدار ترین انواع عکاسی در ایران به واسطه شبکه‌های اجتماعی، ژانر پرتره است.
عکاسانی را سرغ دارم که همیشه دوست داشتند، لنزی f1.8 با قابلیت زوم داشته باشند.
اگر از طرفداران پرتره هستید، لنز تله فوتو ۵۰-۱۰۰ mm  سیگما توسط سیگما آرت لاین برای
شما طراحی شده است.
در ابتدا در سال ۲۰۱۶ این لنز با مانت اتصال EF-s برای کمپانی کنان معرفی شد، اما پس از
تولید، مانت آن به EF  تغییر پیدا کرد تا تعداد فروش این لنز با کیفیت بالاتر رود.
لنز  Sigma 50-100mm 1.8 DC HSM Art همانطور که با پسوند DC  مشخص شده مانند پدر
خود ۱۸-۳۵ برای دوربین‌های کراپ سنسور APS-C  طراحی شده بود اما به واسطه مانت EF
قابل استفاده برای دوربین‌های فول فریم کنان نیز می‌باشد.

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

توجه


باید در نظر داشته باشید اگه از دوربین‌های کراپ مانند D7300 نیکون یا ۸۰D  کانن استفاده می‌کنید،
فاصله کانونی شما در این لنز    ۸۰-۱۶۰ mm  خواهد بود که برای عکاسی پرتره بسیار عالیست.
دیافراگم ساخته شده از پلی کربنات این لنز متشکل از ۹ تیغه ، اپروچر ۱.۸  تا ۱۶  را در اختیار شما
می‌گذارد. از آنجا که این لنز تایپ G  می‌باشد، دیافراگم به صورت دیجیتالی عمل می‌کند.پس در
مورد بعضی از دوربین‌های نیکون قدیمی‌با محدودیت مواجه خواهید بود.

(عکس۱)

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

کانن در این فاصله کانونی با اخلاف، بهتر ظاهر شد. خطای کالر آبریشن در نمونه لنز فیکس
۸۵mm
شرکت کنان که مورد استفاده قرار گرفت به وضوح در عکس دیده می‌شود و قابل
چشم پوشی نیست. (عکس ۱)
اما در نمونه فیکس تولید شده در فاصله کانونی
 ۵۰mm توسط شرکت سیگما اختلاف بسیار
ناچیز و قابل چشم پوشی است. (عکس ۲)

(عکس ۲)

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

دقت به این موضوع که استفاده از لنز زوم باعث افزایش سرعت عمل عکاس می‌شود بسیار مهم
است و چه بهتر که لنز زوم مورد استفاده سریعتر باشد.

ایرادات

بیشتر بخوانید

از ایرادات که به این ۵۰-۱۰۰ گرفته می‌شود وزن بالای آن است، وزن این لنز ۱.۴۹۰ گرم  است.یعنی
هم وزن لنز
۷۰-۲۰۰ L is II کانن!
البته به دلیل استفاده از ۲۱ المنت شیشه ای با کیفیت، این وزن خیلی دور از ذهن نبود. به همین
دلیل سیگما یک تریپاد کولار یا جایگاه اتصال برای سه پایه روی لنز تعبیه کرده است.
استفاده از این لنز در دوربین‌های
۷D  یا D500  به دلیل وزن نسبتاً بالای بدنه‌ها کمی‌به بالانس
کمک می‌کند.اما در هر صورت با خودتان مهربان باشید و آن را از گردنتان آویزان نکنید.

موتور فوکوس با سیستم‌هایپر سونیک این لنز، اندکی ضعیف تر از موتور فوکوس الترا سونیک
برند کنان ظاهر شد که قابل چشم پوشی است. چون معمولاً عکاسان پرتره از مود فوکوس دستی
استفاده می‌کنند.

تکنولوژی

این لنز دارای سیستم فوکوس اتوماتیک،تمام وقت دستی است.یعنی شما در حالت فوکوس
اتوماتیک هم با چرخش حلقه فوکوس امکان تغییر ناحیه فوکوس را دارا خواهید بود. و در
نهایت فوکوس در نزدیکترین نقطه به ۹۵cm خواهد رسید.
طول لنز در هنگام تغیر فاصله کانون یا فوکوس افزایش نمیابد.
اندازه دهانه لنز ۸۲ میلیمتر است.
سیستم لرزشگیر از این لنز حذف شده،اما  شما با استفاده از سرعت شاتر مناسب با توجه به
فاصله کانونی دچار موشن بلار نخواهید شد.

نکته قابل توجه

نکته قابل توجه دیگر در مورد این لنز،پارافوکال بودن این لنز  است.

لنزهای زوم پارافوکال در حقیقت برای سینماتوگرافی طراحی شدند، به این صورت که با تغییر
در فاصله کانونی،منطقه فوکوس دچار تغییر نخواهد شد یا بسیار ناچیز خواهد بود.در نتیجه
فوکوس حفظ می‌شود.

در مقابل لنزهای زوم وَریو فوکال قرار دارند.مانند لنزهای زوم سری L  کنان که با تغییرات
فاصله کانونی منطقه فوکوس دچار تغییر و بهم ریختگی می‌شود.

پس این لنز از این حیث دارای برتری بوده و برای فیلمسازان هم مورد توجه است.

 

یک آینده

پس از معرفی این لنز در سال ۲۰۱۶ عده ای از کارشناسان در مقالات خود تیتر زدند The Future و
البته  این تیتر خیلی هم بی راه نبود.کمی‌پس از ورود این لنز به بازار یکی از شرکت‌های سینمایی
این لنز را مورد بازنگری قرار دار و نمونه rehouse شده رو به بازار معرفی کرد. لنز سینمایی
۵۰-۱۰۰ mm super speed zoom T2 توسط شرکت GL Optics  با آپروچر T.2 روانه بازار شد.

 

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

اما اخیراً شرکت سیگما دست به کار شد و تعدادی از لنزهای تولیدی خود را به این صورت مورد بازنگری
قرار داد و تحت عنوان cinestyle روانه بازار کرد.

 

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

فاصله کانونی متفاوت با هم برابر نیست.
اما مقادیر در
T-stop کاملاً واقعی و آزمایش شده است.
حال اینکه چرا در لنزهای عکاسی از
T-stop استفاده نمی‌شود،بیشتر به صرف اقتصادی و هزینه‌های تمام
شده برای تولید بر می‌گردد.چون آزمایش‌ها بسیار وقتگیر و هزینه بر است.


کلام آخر


تنها مورد منفی در این لنز به طور قطع نداشتن لرزشگیر است.
فاصله کانونی متفاوت اما بسیار کارا و دوست داشتنی هیچ وقت شما را نا امید نمی‌کند.ضمن اینکه شما یک
لنز سریع با آپروچر
۱.۸ در اختیار دارید.شارپنس این لنز فوق العاده است.
برای عکاسی پرتره،خبری و ورزشی،حیاط وحش و البته تئاتر با توجه به کم بود نور لنز مناسبی است.
مقاوم در برابر غبار و رطوبت می‌باشد.
قیمت آن نسبت به رقبا بسیار مناسب است. ۱۰۹۹ دلار
اما اگر عادت به فروش و تعویض لنز دارید، به سراغ این لنز نروید.
چون مانند لنزهای کنان و نیکون به پول نزدیک نیست و به سختی فروش میرود.

درباره : پیکس

آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

نحوه گرفتن تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

عکاسی  از سایه‌ها اغلب به عنوان یک موضوع خلاق برای عکاسی ما نادیده گرفته می‌شود و
شاید درک آن به عنوان سوژه کمی‌سخت باشد. هر عکاس یا عکاس حرفه ای به شما می‌گوید
که موضوع عکاسی اش در مورد نور است. درست است. اما ما زیبایی را در آن مانند  جوجه
کوچک زشت به نام سایه‌ها می‌بینیم

.تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

ما تقریبا نیم قرن در عکاسی بوده ایم و یک چیز همیشه ما را شگفت زده کرده است؛
بسیاری از افراد واقعا نمی‌فهمند که چه زمانی سایه را در یک عکس مشاهده می‌کنند.
احتمالا همه ما وقتی بچه بودیم روی زمین بازی ایستاده ایم و در خورشید  بعد از ظهر
شگفت زده از سایه طولانی خودمان در کنار پیاده رو بوده ایم.

در حقیقت سایه چیست؟ و چگونه در عکاسی دیده می‌شود؟

در تصویر زیر این یک سایه نیست این یک شبح است,خوب فرقش  با سایه چیست؟

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

سیلوئت

شکل تیره کسی یا چیزی که در مقابل یک پس زمینه سبک تر قابل مشاهده است.

 

 

یک منطقه تاریک یا شکل تولید شده توسط یک بدن که بین پرتوهای نور و یک سطح است.

بسیاری از اماتور‌های دنیای عکاسی در این زمینه گیج می‌شوند.آنها احتمالا فکر می‌کنند
که همه می‌دانند تفاوت بین یک سایه و یک شبح چیست. اما، باور کنید  بسیاری از مبتدیان
در عکاسی این تفاوت را نمی‌دانند.

بنابراین، اجازه دهید درباره تفاوت ای دو صحبت کنیم.

Silhouettes  (سیلوئت)

سیلوئت‌ها دارای شکل ثابت هستند که شیئی را مسدود می‌کند. سایه‌ها در شکل ثابت نیستند.
سایه در شکل، تعریف و رنگ بر اساس موقعیت، کیفیت و رنگ نور ایجاد آن تغییر می‌کند. این
ویژگی‌ها نیز بر مبنای شیئی است که بر روی آن قرار می‌گیرد.

ویژگی‌های سایه

هرکدام از عکاسان آغازگر در مورد ویژگی‌های نور آموزش داده می‌شوند: نور نرم، نور سخت،
نور وسیع، نور نقطه ای و غیره. همچنین سایه‌ها ویژگی‌های مشابهی را نشان می‌دهند.یک سایه
می‌تواند عمیق باشد و لبه تیز و شارپ داشته باشد.نور مستقیم خشن، سایه‌های عمیق را با لبه‌های
تیزتر تعریف می‌کند.سایه نیز می‌تواند وسیع، نرم و با یک لبه پر از تقریبا غیر قابل تشخیص باشد.

نه تنها کیفیت نور بر روی سایه‌ها تاثیر می‌گذارد، فاصله منبع نور تا شیء ویژگی‌های آن را تغییر
می‌دهد و همچنین فاصله شی که سایه را به شی که سایه افتاده است تغییر می‌دهد.سایه را
می‌توان با تغییر شکل شی پیچیده و دستکاری کرد. سایه می‌تواند تقریبا شفاف باشد. یک سایه
می‌تواند رنگ باشد! شما می‌توانید بسیاری از کارهای جالب را با یک سایه انجام دهید.

استفاده از سایه‌های به شکل مبهم

بیشتر بخوانید

ما با سایه‌ها موضوع عکس مان را می‌سازیم!

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

این یک مثال کامل از سایه تبدیل شده به موضوع است. مطمئنا، این تصویری از یک گربه است، اما این
سایه  گربه است که مخاطب را جذب تصویر میکند.این تا حدودی انتزاعی است، اما بسیار جالب است،
استفاده از یک سایه به عنوان موضوع.

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

این عکاس این ایده را برای استفاده از سایه‌ها، به عنوان موضوع، به یک سطح کاملا جدید در نظر
گرفت. او در واقع ایجاد سایه‌های خود را با ساخت اشیاء ایجاد کرده.خلاق بودن در این زمینه بسیار
مهم هست.عکاسی درباره بیان خود در محیط هنری است. این می‌تواند سبب ایجاد سایه‌هایی شود
که در واقع وجود نداشت. این حتی می‌تواند به معنایدستکاری سایه‌های موجود برای برآورده کردن
دید خلاقانه شما باشد!

آیا می‌دانید که سایه‌ها می‌توانند رنگ باشند؟

هنگامی‌که نور به یک شئ شفاف هدایت می‌شود، برخی نور‌ها مسدود می‌شوند و برخی از طیف
رنگ از طریق آن عبور می‌کنند؛ این ایجاد سایه‌های چند رنگ رنگی است. یک نمونه از این می‌تواند
پنجره شیشه ای رنگی باشد. در اینجا یک ایده عالی است. جمع آوری انواع مختلف شیشه ای رنگی
و استفاده از آنها برای ایجاد سایه‌های رنگی در یک صحنه که انتخاب می‌کنید. یکی دیگر از نقطه‌های
جالب اینجاست. اگر سایه‌هایی از چندین رنگ مختلف ایجاد کنید و آنها را تقسیم کنید، رنگ جدیدی
ایجاد می‌شود که در آن آنها با یکدیگر همپوشانی دارند.

سایه‌های رنگی با عبور نور از طریق اشیاء شفاف رنگی یا قرار دادن ژل‌های رنگی روی منابع نور ایجاد
سایه‌ها ایجاد می‌شود. فقط به یاد داشته باشید، اگر نور سفید (طیف کامل) به سایه رنگی شما برسد،
رنگ را پاک می‌کند.

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

سایه‌ها می‌توانند جزئیات را برجسته کنند.شاید شما موضوعی داشته باشید که به دنبال
راهی برای هدایت بیننده به جزئیات خاصی هستید. چرا یک سایه ایجاد نمی‌کنید؟

این عکاس از بعضی سایه‌هابرای هدایت چشم استفاده می‌کند و خلق می‌کند.سایه‌ها
می‌توانند احساسات را منتقل کنند.

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

سایه‌های سیاه و سفید و قرار دادن آنها در اطراف چشم، احساس غم و اندوه و یا افسردگی
را تأیید می‌کند.

توانایی کشش و تحریف سایه‌ها به تصاویر جالب و زیبا انتزاعی می‌رسد

این سایه منحنی بین دو دیوار یک شکل انتزاعی زیبا است.

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

چشم انداز جدید

حتی زمانی که اشیا قابل تشخیص در یک عکس وجود دارد، استفاده از سایه‌های قوی می‌تواند
عنصر خلاقانه ای را ایجاد کند که ترکیب را تقویت می‌کند.

تصاویر شگفت انگیز از سایه‌ها

شکل تکراری دوچرخه می‌تواند تقویت می‌شود  اگر چه عکسی نسبتا معمولی بود.

درباره : پیکس


گاهی اوقات، در یک صحنه چیز زیادی برای عکس گرفتن وجود ندارد: هیچ چیزی حرکت نمی کند، یا آن صحنه فاقد یک سوژه قوی است. شما – عکاس – چطور به چنین صحنه ای جذابیت می بخشید؟ در این مقاله کوتاه دو نکته مطرح شده است که می تواند آن عکس غیر جذاب را کمی زنده تر و پر انرژی تر کند.

از جزئیات عکس بگیرید

یکی از نکاتی که من به عنوان یک خبرنگار روزنامه جوان یاد گرفتم، توجه به جزئیات بود. این امر زمانی که من برای تهیه گزارش هایی فرستاده می شدم که شاید چیز زیادی برای گفتن نداشتند، خیلی به من کمک کرد. در یک مورد، من به افتتاحیه یک کتابخانه بسیار کوچک در یک شهر بسیار کوچک فرستاده شدم، و اگرچه باز شدن کتابخانه برای شهر و مردم جالب بود، اما حرف زیادی برای یک مقاله نداشت، و بنابراین من با جزئیات زیاد در مورد آجرهای شومینه، و ویژگی های دیگر ساختمان نوشتم.

این مسئله گاهی اوقات در مورد عکاسی نیز صدق می کند. جزئیات می توانند مهم ترین بخش داستان باشند، یا در برخی موارد تنها بخش داستان. یک روز من با این تراکتور در تصویر زیر برخورد کردم (و به نظر می رسد که تعداد زیادی از آنها را پیدا کردم) که در میان چندین تُن تجهیزات کمتر جذاب دیگر در کنار جاده قرار داده شده بود، و بنابراین من بر جزئیاتی تمرکز کردم که حس تراکتور را بدون دیدن کل تراکتور منتقل می کردند.

جزئیات روی یک تراکتور الیور

و در بعضی مواقع دیگر، من داستان هایی را به کار می برم که لزوما مربوط به هنر نیستند. در یک داستان درباره رنگ سربی که در بسیاری از خانه ها در سیراکوس پیدا می شود، من از یک لنز Nikon AF-S VR Micro-NIKKOR 105mm f/2.8G IF-ED برای به دست آوردن جزئیات استفاده کردم.

رنگ پوسته پوسته شده بر روی جداره یک خانه در سیراکوس برای داستانی در مورد سرب موجود در رنگ.

اما این کل داستان را نمی گوید، که مرا به نکته بعدی هدایت می کند.

یک فیلتر کاهنده نور (ND) را امتحان کنید، حتی اگر فکر می کنید نیازی به این کار نیست

عکس قبلی (رنگ روی دیوار)، در این خانه متروکه گرفته شده بود:

عکسی با نوردهی طولانی از یک خانه متروکه در سیراکوس برای داستانی درباره خطرات رنگ سربی

من تصاویر زیادی را بدون فیلتر کاهنده نور گرفته ام، اما استفاده از یک فیلتر B+W 77mm MRC 110M Solid Neutral Density 3.0 بر روی یک لنز Nikon AF-S NIKKOR 16-35mm f/4G ED VR مرا قادر ساخت تا سرعت شاتر را در نور روز تا ۶ ثانیه افزایش دهم، که به ابرها کمی حرکت و به کل تصویر احساسی متفاوت با یک عکس ایستا از ساختمان می دهد.

شما همچنین می توانید از یک فیلتر ND قوی استفاده کنید تا تصاویر معمولی که هر کسی می تواند بگیرد را به چیزی کمی متفاوت تبدیل کنید.

این همان تصویر بالای صفحه در طلوع خورشید است که بدون فیلتر ND گرفته شده است:

عکس بالای صفحه، بدون نوردهی طولانی

اما با فیلتر ND، توانستم یک نوردهی ۲۵ ثانیه ای برای گرفتن تصویر بالای این صفحه به دست آورم، که در آن آب به یک ماتی مه آلود غلیظ تبدیل شد. این بار از یک لنز Canon EF-S 10-18mm f/4.5-5.6 IS STM با یک فیلتر B+W 67mm SC 110 Solid Neutral Density 3.0 استفاده کردم.


آهسته: کتاب آموزش عکاسی با نوردهی طولانی

یکی از مزایای جانبی طی کردن این مسیر (البته بر روی سه پایه) این است که مرا قادر ساخت تا هر بار از ایزو ۱۰۰ استفاده کنم، چون وقت داشتم تا سرعت شاتر را هرچقدر که لازم است بیشتر کنم. این کار انعطاف پذیری بسیار بیشتری در پس پردازش به من داد تا عکس را به دلخواه خودم ویرایش کنم.

شما برای پیدا کردن یک سوژه جالب چه کاری انجام می دهید؟

نویسنده: واسم احمد (Wasim Ahmad)

درباره : پیکس


سه تنظیمات اساسی در عکاسی منظره وجود دارد: ایزو، دیافراگم و سرعت شاتر (که تحت عنوان مثلث نوردهی شناخته می شوند). اگرچه درک هر سه اینها برای ایجاد تصاویر صحیح از لحاظ تکنیکی به یک اندازه مهم است، اما وقتی بحث تاثیر بصری یک تصویر مطرح باشد، یکی از آنها از اهمیت بیشتری برخوردار است. تنظیم سرعت شاتر تفاوت زیادی در عکس های شما ایجاد می کند و اغلب چیزی است که می تواند تصویر شما را در میان تصاویر دیگر برجسته کند.

هرچند انتخاب سرعت شاتر ایده آل کار آسانی نیست. به ندرت تنها یک سرعت شاتر صحیح وجود دارد، اما قطعا سناریوهایی وجود دارند که از یک سرعت شاتر خاص نفع می برند. در این مقاله، ما به چند سناریوی مختلف و این که چگونه سرعت شاتر بر هر یک از آنها تاثیر می گذارد، نگاهی خواهیم انداخت.

کار با سرعت شاترهای سریع

ساده ترین سرعت شاتر برای کار کردن، یک سرعت شاتر سریع است. کار با سرعت شاترهای سریع نیازی به سه پایه ندارد و شما به راحتی می توانید از سوژه هایی که به سرعت رد می شوند عکس بگیرید. همچنین رایج ترین انتخاب برای اکثر عکاسان تازه کار است، چون به تلاش زیادی نیاز ندارد (و اکثر حالات خودکار یک سرعت شاتر نسبتا سریع انتخاب می کنند).

در زیر یک مثال معمول از زمانی که لازم است از یک سرعت شاتر سریع استفاده کنید را می بینید. به منظور متوقف کردن حرکت آهو، من مجبور شدم سرعت شاتر را به ۱/۳۲۰ ثانیه افزایش دهم. اگر آهو با سرعت بیشتری حرکت می کرد، من مجبور بودم سرعت شاتر را حتی بیشتر افزایش دهم تا از هر گونه ماتی حرکتی جلوگیری کنم.

هرچند عکاسی از حیوانات تنها موردی نیست که شما باید از یک سرعت شاتر سریع استفاده کنید. در تصویر زیر، من از سرعت شاتر ۱/۱۶۰۰ ثانیه استفاده کردم.

چرا من از چنین سرعت شاتر سریعی برای این صحنه استفاده کردم؟ اگر به آن نگاه کنید، آب کاملا ساکن است، هیچ سوژه متحرکی وجود ندارد و هنوز نور کافی برای استفاده از یک سرعت شاتر کمی آهسته تر وجود دارد، درست است؟ بله، با این حال، این عکس از روی یک قایق گرفته شد و با وجود این که آب تقریبا بی حرکت بود، من به یک سرعت شاتر بسیار سریع نیاز داشتم تا صحنه را بدون هیچ گونه تاری ناشی از حرکت دوربین، فریز (متوقف) کنم.

استفاده از تنظیمات ایده آل نه تنظیمات عالی

اگر من روی زمین ایستاده بودم، می توانستم به راحتی از یک سرعت شاتر آهسته تر استفاده کنم و تصویر مشابهی به دست آورم. در واقع، اگر می توانستم از یک ایزوی پایین تر و یک دیافراگم ایده آل استفاده کنم، کیفیت کلی می توانست حتی از این هم بهتر باشد. با این حال، هدف عکاسی این نیست که همیشه تنظیمات عالی داشته باشیم؛ بلکه داشتن تنظیمات ایده آلی است که به شما اجازه می دهد تا عکس را در یک شرایط معین بگیرید. مهم ترین نکته در واقع ثبت تصویر است.

من برای مدت طولانی بیش از حد بر روی این مسئله تمرکز می کردم که همیشه از تنظیمات عالی استفاده کنم. واقعیت این است که این کار اغلب به از دست دادن عکس منجر می شود، چون شما به جای کار کردن با شرایطی که دارید، بیش از حد بر روی جنبه تکنیکی تمرکز می کنید.

به عنوان مثال، استفاده از یک سرعت شاتر آهسته تر هنگام ایستادن بر روی یک قایق (مانند تصویر بالا) باعث می شود که توده های یخ شناور به علت حرکت تار شوند. شما کدام یک را ترجیح می دهید؟ یک تصویر تار که «از لحاظ تکنیکی» عالی است، یا یک تصویر واضح و شارپ که تنظیمات تکنیکی عالی ندارد؟

قبل از این که به سراغ سرعت شاترهای آهسته تر برویم، بیایید نگاهی به چند سناریو بیاندازیم که در آن استفاده از یک سرعت شاتر سریع توصیه می شود:

  • هنگام عکاسی به صورت دوربین در دست

  • عکاسی از سوژه های به سرعت در حال حرکت

  • زمانی که هدف فریز یا متوقف کردن حرکت است

  • هنگام عکاسی از یک وسیله نقلیه

کار با سرعت شاترهای آهسته

در عکاسی منظره، تفاوت بین سرعت شاترهای آهسته بسیار بیشتر از تفاوت بین سرعت شاترهای سریع است. اگرچه شما تفاوت چندان زیادی بین ۱/۳۲۰ ثانیه و ۱/۶۴۰ ثانیه نخواهید دید (در اکثر موارد)، اما ممکن است تفاوت زیادی بین ۱۰ ثانیه و ۶۰ ثانیه ببینید. به همین دلیل، من این بخش را به دو قسمت تقسیم می کنم: کمتر از ۳۰ ثانیه، و بیشتر از ۳۰ ثانیه (مُد Bulb).

تعریف نوردهی طولانی تا حدودی مبهم است، اما من در کتاب «راهنمای نهایی برای عکاسی با نوردهی طولانی» خودم توضیح می دهم که نوردهی طولانی عکاسی با سرعت شاتری است که در آن شما دیگر نمی توانید یک تصویر را به صورت دوربین در دست واضح و شارپ ثبت کنید. به طور معمول، بسته به دوربین و فاصله کانونی شما این سرعت شاتر در محدوده ۱/۵۰ ثانیه است (یک فاصله کانونی طولانی تر برای ثبت یک تصویر شارپ به صورت دوربین در دست، به سرعت شاتر سریع تری نسبت به یک فاصله کانونی واید نیاز دارد).

سرعت شاترهای کمتر از ۳۰ ثانیه

اگرچه تفاوت بین سرعت شاتر ۱ ثانیه و ۳۰ ثانیه زیاد است، اما طبیعی تر است که اینها را با هم در یک بخش قرار دهیم تا بررسی آنها راحت تر باشد. با این حال، من سعی می کنم کمی قضیه را باز کنم تا به شما ایده بدهم که در شرایط مختلف کدام سرعت شاترها را باید امتحان کنید. باز هم تکرار می کنم، هیچ انتخاب صحیح محضی وجود ندارد و این مسئله اغلب به اولویت شما و ابزارهایی که برای کار کردن در اختیار دارید بستگی دارد.

هنگام عکاسی از سواحل و مناظر دریایی که در آن امواج به ساحل یا صخره های اطراف برخورد می کنند، من اغلب با سرعت شاتر ۰٫۵ تا ۱ ثانیه کار می کنم. من متوجه شده ام که این سرعت شاتر ماتی خوبی در آب ایجاد می کند، در حالیکه هنوز هم بافت آن را به اندازه کافی حفظ می کند. یک سرعت شاتر آهسته تر مانند ۸ ثانیه آب را مات می کند اما نه آن قدر که یک اثر «ابریشمی» که اغلب در عکاسی با نوردهی طولانی می بینید (در ادامه به آن خواهیم پرداخت)، به آن بدهد.

این مسئله هنگام عکاسی از آبشارها و رودخانه ها نیز صادق است. من معمولا هنگام کار با این صحنه ها از یک سرعت شاتر نیمه آهسته به جای یک سرعت شاتر فوق العاده آهسته استفاده می کنم، چون ترجیح می دهم کمی از بافت آب را حفظ کنم.

همانطور که سرعت شاتر را افزایش می دهید، متوجه خواهید شد که المان های در حال حرکت بیشتر و بیشتر مات می شوند. در تصویر زیر، من از سرعت شاتر ۲۰ ثانیه برای مات کردن آب و دادن کمی حرکت به آسمان استفاده کردم. اگر به ابرها نگاه کنید، می توانید ببینید که آنها در حال حرکت بوده اند و کمی اثر «آسمان کشیده شده» در آن وجود دارد.

به خاطر داشته باشید که سرعت ابرها تعیین می کند که برای ثبت این حرکت، سرعت شاتر چقدر باید آهسته باشد. هنگامی که ابرها به سرعت حرکت می کنند، می توانید حرکت آنها را حتی با یک سرعت شاتر ۵ تا ۱۰ ثانیه نیز ثبت کنید، اما برای این که واقعا آن اثر «آسمان کشیده شده» را به دست آورید، اغلب باید از یک سرعت شاتر (یا زمان نوردهی) آهسته تر از ۳۰ ثانیه استفاده کنید.

سرعت شاترهای بیشتر از ۳۰ ثانیه (مُد Bulb)

به منظور دستیابی به یک سرعت شاتر بیش از ۳۰ ثانیه، احتمالا باید Bulb Mode را فعال کنید.

زمانی که من برای اولین بار به سراغ عکاسی با نوردهی طولانی رفتم و اولین فیلترهای ND 10 استاپم را خریدم، بلافاصله به این سرعت شاترهای فوق العاده سریع معتاد شدم. اعتراف می کنم که دیگر به آن اندازه این کار را انجام نمی دهم، اما قطعا کار با آنها بسیار سرگرم کننده است.

دلیل اصلی استفاده از یک سرعت شاتر بیشتر (آهسته تر) از ۳۰ ثانیه برای عکاسی منظره، به دست آوردن یک اثر «آسمان کشیده شده» و کاملا مات کردن المان های در حال حرکت مانند آب است. همچنین می تواند راه خوبی برای حذف اشخاص از تصاویرتان باشد (اگر آنها در طول نوردهی ۳-۲ دقیقه ای شما در آن اطراف راه بروند، به احتمال زیاد «ناپدید می شوند»).

برای تصویر بالا من از سرعت شاتر ۱۸۰ ثانیه استفاده کردم. همانطور که می توانید ببینید، این سرعت شاتر آب را کاملا مات کرده و آسمان در طول کادر کشیده شده است.


آهسته: کتاب آموزش عکاسی با نوردهی طولانی

نتیجه گیری

کار با نوردهی های طولانی تر می تواند بسیار سرگرم کننده باشد، اما چیزی نیست که همیشه مفید باشد. به عنوان مثال، هنگام عکاسی از صحنه ای که هیچ المان متحرکی (و هیچ ابری) ندارد، نیازی نیست از یک سرعت شاتر فوق العاده آهسته استفاده کنید، چون به احتمال زیاد دقیقا مانند یک سرعت شاتر آهسته به نظر خواهد رسید.

بنابراین برای فهمیدن این که چگونه بهترین یا مناسب ترین سرعت شاتر را انتخاب کنید، تمرین کنید و به آنچه که می خواهید در تصویر خود به دست آورید، پی ببرید.

نویسنده: کریستین هویبرگ (Christian Hoiberg)

درباره : پیکس


مت هیگز در مورد آنچه که لازم است قبل از آماده کردن تصاویر برای مجلات و مشتریان تجاری دیگر در نظر بگیرید، توضیح می دهد. از عکاسی با اصول اولیه درست گرفته تا ثبت ترکیب بندی های متنوع و استفاده از فضای منفی در عکس.

امروزه پیدا کردن نشریات و مجلاتی که ممکن است به خرید مجوز برای تصاویر شما علاقه مند باشند، از همیشه آسان تر است. با این حال، با وجود عکاسان سراسر جهان که برای حق کمیسیون (به دست آوردن مشتری) با هم رقابت می کنند، رقابت نیز از همیشه بیشتر است.

در حین گرفتن عکس، به خاطر سپردن چیزهایی که موسسات انتشاراتی و تجاری به دنبال آن هستند، و چیزهایی که طراحان از آن متنفرند، بهترین شانس را برای فروش به شما خواهد داد.

اینها مهمترین مواردی هستند که باید قبل از عکاسی در نظر بگیرید.

۱

اصول اولیه را درست درک کنید

گوشی های هوشمند متوسط قادر به چاپ نتایج با کیفیت بالا می باشند. عکس از: Matt Golowczynski

ممکن است از شنیدن این حرف شگفت زده شوید که این روزها حتی عکس های گرفته شده با گوشی های تلفن نیز می توانند برای استفاده در تبلیغات یا مقالات متوسط به اندازه کافی خوب باشند. در واقع، برخی از روزنامه ها به همین دلیل گزارشگران خود را برای عکاسی با موبایل آموزش داده اند.

شما احتمالا هیچ وقت به فایل های گرفته شده بر روی سنسوری با ۳۵ مگاپیکسل یا بیشتر نیاز پیدا نخواهید کرد، مگر این که بخواهید از تصاویر خود به عنوان بخشی از یک کمپین تجاری بزرگ استفاده کنید. چیزی که از دوربین خاص شما مهمتر است این است که آیا اصول اولیه یک عکس خوب را به طور کامل درک کرده اید یا نه.

اول این که نقطه کانونی تصویر شما باید به وضوح قابل شناسایی و در فوکوس باشد. صحنه های گیج کننده با سوژه غیر واضح و حواس پرتی های متعدد برای کسی که سعی دارد پیامی را انتقال دهد یا چیز مهمی را به طور برجسته نشان دهد، جذاب نیست.

همچنین تصویر شما باید به خوبی نوردهی شده باشد، قبل از استفاده به ویرایش اضافی کمی نیاز داشته باشد، و فاقد نویز تصویر باشد که باعث می شود کیفیت آن پایین به نظر برسد. اگر تمام این موارد را درست رعایت کنید، تصاویر شما در مراحل اولیه شکست نخواهند خورد.

۲

انواع ترکیب بندی ها را ثبت کنید

فضای بزرگ بدون حواس پرتی در سمت چپ فانوس در این تصویر را می توان به راحتی در پشت یک متن قرار داد. عکس از: Matt Higgs

در زمینه ترکیب بندی، تنوع اغلب کلید کار است. زمانی که شما برای خودتان عکس می گیرید، یک عکس از یک سوژه یا صحنه ممکن است کافی باشد تا به آن علاقه مند شوید. با این حال، طراحانی که بر روی یک پروژه کار می کنند، به طور معمول ترکیب بندی ها و جهت گیری هایی را می پسندند که می توانند در طراحی های خود با آن آزمایش کنند.

چند عکس منظره بگیرید، و چند عکس پرتره، که در برخی از آنها سوژه کادر را پر کند و در برخی دیگر المان کوچکتری در داخل کادر باشد. اگرچه نباید مشتری ها را با یک میلیون نسخه از یک چیز یکسان بمباران کنید، اما خوب است که به آنها حق انتخاب بدهید، و چند گزینه از فایل هایی که می توانید پس از درخواست ارائه دهید، داشته باشید.

یک المان که می توانید در عکس های خود جای دهید، ایده فضای منفی است. فضای منفی یک ناحیه ساده و بدون هیچ ویژگی خاص در اطراف سوژه شماست که توجه بیننده را از سوژه دور نمی کند. نمونه هایی از فضای منفی می تواند یک آسمان آبی روشن در پشت یک بالن هوای گرم شناور، یا یک دیوار سفید تمیز در پس زمینه یک پرتره باشد.

این المان های بدون حواس پرتی نه تنها در تضاد (کنتراست) با سوژه ها به تاثیر آنها می افزایند (و در برخی موارد بر چیزهایی مانند مقیاس تاکید می کنند)، بلکه در استفاده های انتشاراتی یا تجاری نیز طراحان را قادر می سازند تا متن های قابل خواندن را به طور واضح بر روی آنها قرار دهند، که بسیار مطلوب است.

۳

تصاویر آرشیوی کلاسیک نگیرید

واقعا دیگر به این نوع تصاویر نیازی نیست. عکس از Caiaimage/Tom Merton، Getty Images

در گذشته، تصاویر اشخاصی که به صورت تجاری مورد استفاده قرار می گرفت، اغلب یک ظاهر صحنه سازی شده (از پیش تعیین شده) و مصنوعی داشت، و مدل ها خنده های بزرگ غیر طبیعی داشتند و در انجام بسیاری از فعالیت های کسل کننده افراط می کردند. جای تعجب ندارد که این نوع تصاویر دیگر رواج ندارند، و خریداران تصویر اکنون عکس هایی می خواهند که معتبرتر به نظر برسند.

به همین دلیل، سعی کنید تصاویر اشخاص را با یک ظاهر کاندید (بی هوا – بدون ژست)، و سبک زندگی (لایف استایل) بگیرید، و مدل های خود را در صحنه های واقعی نشان دهید که داستان های روزمره ای می گویند که می تواند مربوط به همه باشد. یک تکنیک خوب پایین آمدن تا سطح چشم و نزدیک شدن به سوژه ها برای به دست آوردن یک تصویر صمیمی تر باشد.

۴

برای فروش تصاویر خود از قبل فکر کنید

یک صحنه برفی عالی دارید؟ تا دی ماه منتظر نمانید تا کاری با آن انجام دهید. عکس از: Anton Petrus، Getty Images

لازم به ذکر است که اکثر ناشران و شرکت ها برای خرید تصاویر از چند ماه قبل راجب آن فکر می کنند.

این بدین معنی است که گرچه خوب است به طور فصلی کار کنید، اما آن منظره برفی فوق العاده احتمالا در شهریور ماه سال بعد بهتر از آذر ماه به فروش می رود. آرشیوی از عکس هایی که در تمام طول سال می گیرید تهیه کنید تا وقتی یک تصویر دوباره مورد تقاضا قرار گرفت برای عرضه آن آماده باشید.

البته، اگر تصاویری در یک ژانر قابل کنترل تر، مانند عکاسی از مواد غذایی یا اجسام بی جان بگیرید، از این نعمت برخوردار خواهید بود که می توانید تصاویر خود را هر زمانی بگیرید. بنابراین، می توانید عکس های نوروزی تان را زود تر در تابستان بگیرید.

۵

عکس ها را بیش از حد ویرایش نکنید

این تصویر به سیاه و سفید تبدیل شده است، اما تا حدی ویرایش نشده که صحنه دیگر واقعی به نظر نرسد. عکس از: Matt Higgs

اگرچه هر تصویر به کمی اصلاح نیاز دارد تا به بهترین شکل ممکن دیده شود، اما به طور معمول بهتر است که از پردازش های بسیار سبک دار اجتناب کنید، مگر این که بدانید افرادی که برای آنها کار می کنید، سلیقه خاصی دارند (این نوع ویرایش را می پسندند).

طراحان در صورت لزوم به نوعی در زمینه ویرایش تصاویر تجربه دارند، اما اگر چیزی جز تصاویر HDR یا تصاویری با رنگ های اغراق آمیز به آنها ندهید، ممکن است پا به فرار بگذارند.

به یاد داشته باشید که در مورد ناشران و شرکت ها، شما اغلب عکسی را می فروشید که چیزی را نشان می دهد که آنها می خواهند در مورد آن صحبت کنند، نه یک اثر هنری برای دیوار دفتر آنها. با احتیاط عمل کنید، پس پردازش خود را تمیز و ساده نگه دارید، در این صورت احتمال بیشتری دارد که بتوانید تصاویر خود را بفروشید.

۶

مطمئن شوید که تصاویرتان از لحاظ قانونی مشکلی نداشته باشند

به طور معمول، شما به محض گرفتن یک تصویر مالک حق کپی رایت آن می شوید، و از لحاظ قانونی می توانید آن را به هر کسی که می خواهید، برای هر چیزی که آنها می خواهند بفروشید. با این حال، موارد استثنایی وجود دارد، و شما تعهد دارید که مجوزهای مربوطه برای یک تصویر را قبل از فروش آن بگیرید.

کسب اجازه از مدل برای هر کسی که به وضوح در تصویری قابل شناسایی است که برای اهداف تجاری فروخته می شود و قرار است برای تبلیغات یا بازاریابی مورد استفاده قرار گیرد، ضروری می باشد، اما برای اهداف انتشاراتی یا هنری نه (مگر این که باعث بدنام شدن سوژه شود). به همین دلیل، همیشه خوب است که از هر کسی که در یکی از تصاویر شماست که ممکن است روزی آن را به فروش تجاری برسانید، بخواهید که یک فرم کسب اجازه مدل را همان موقع امضا کند. این فرم ضروری است، حتی اگر به سوژه دستمزد پرداخت کرده باشید و تصویر او را در یک جلسه عکاسی سازماندهی شده گرفته باشید.

اگرچه فروش عکس هایی که تصادفا آثار دارای حق کپی رایت دیگر را ثبت می کنند – به عنوان مثال، بیلبورد یک شرکت، یا لوگویی در یک صحنه خیابانی – غیر قانونی نیست، اما برای این که قانونی باشد، نباید در مرکز توجه تصویر شما باشد. به همین دلیل اغلب منطقی است که از مدل هایی که با آنها کار می کنید بخواهید تا در صورت امکان لباس های غیر مارکدار بپوشند.

نویسنده: مت هیگز (Matt Higgs)

درباره : پیکس


عکاسی تایم لپس (time-lapse) به ثبت تصاویر با وقفه های زمانی و اغلب ساخت یک ویدیو با آن ها گفته می شود، ویدیویی که گذر زمان را نشان می دهد. در این مقاله آدریان دیویس (Adrian Davies) آموزش می دهد که چگونه به جای ویدیو، تاثیر گذشت زمان بر سوژه خود را در یک تصویر کامپوزیت (ترکیب چند شات) نشان دهید.

شما مطمئنا با دنباله های تایم لپس خیره کننده ای که در مستندهای حیات وحش از گیاهان در حال رشد، گل های در حال باز شدن یا پروانه های در حال تغییر شکل می بینید، آشنا هستید.

بسیاری از دوربین های دیجیتال در حال حاضر تایمرهایی دارند که شما را قادر می سازد تا از این نوع دنباله های تایم لپس (time-lapse) بگیرید، هرچند اینها خروجی هایی به صورت فیلم ویدئویی هستند (به صورت فیلم ویدئویی تولید می شوند). اما می توان یک افکت مشابه را با ارائه دنباله های تایم لپس در یک تصویر واحد، هرچند از سوژه های ساده تر ایجاد کرد.

با عکاسی از یک سوژه یکسان در طول یک دوره زمانی، و سپس ترکیب تصاویر در یک فریم، می توانید ایده خوبی از رشد یا حرکت به دست آورید. برای روشن تر شدن موضوع، احتمالا بهتر است که تعداد تصاویر تکی را به حداکثر پنج عکس محدود کنید. سعی کنید سوژه ای انتخاب کنید که در آن تفاوت واضح و مشخصی بین تصاویر تکی وجود دارد.

کلید موفقیت این است که سوژه را برای تمام نوردهی ها در یک مکان ثابت نگه دارید، به طوری که تنها تغییر یا رشد آن را ثبت کنید، و همچنین از یک نورپردازی و بزرگنمایی یکسان برای تمام تصاویر استفاده کنید.

یکی از ساده ترین سوژه ها برای شروع، یک غنچه نرگس زرد است. آن را در یک گلدان پر از آب در مقابل یک پس زمینه ساده قرار دهید (سفید یا سیاه بهتر است، و کار پس پردازش را ساده تر می کند)، و جای آن را (با گیره) محکم کنید، به طوری که در طول مدت عکاسی حرکت نکند. دوربین باید بر روی یک سه پایه محکم نصب شود. در مثال نشان داده شده در اینجا، نوردهی ها حدود سه ساعت با هم فاصله داشتند، اما شما می توانید به سادگی با نگاه خودتان تشخیص بدهید که چه موقع نوردهی بعدی را عکاسی کنید.

تکنیک کامپوزیت ۱

در فتوشاپ (یا یک برنامه ویرایش عکس دیگر با امکانات مربوط به لایه ها)، اولین تصویر را باز کنید، و عرض بوم را تا ۳۰۰% بکشید (Image > Canvas Size) تا به اندازه سه تصویر شود. رنگ بسط بوم را همانند رنگ تصویر قرار دهید (در این جا، سیاه).

تصویر دوم را باز کنید، آن را انتخاب کرده، کپی کنید، و در کنار تصویر اول پیست کنید. از ابزار Move برای هم تراز کردن آن به طور کامل استفاده کنید. اکنون تصویر سوم را باز کرده و همین روند را تکرار کنید. در آخر، هنگامی که ترکیب بندی مطابق با میل شما کامل شد، لایه های تصویر را مسطح کرده، و هرگونه پس زمینه اضافی را برش دهید. برای تاکید بر تفاوت بین تصاویر اول و آخر، من آنها را با استفاده از امکانات Layers در فتوشاپ، با استفاده از حالت Lighten Blending کنار هم قرار دادم.

تکنیک کامپوزیت ۲

من با استفاده از گیاه گوشت خوار پیچر نشان داده شده در اینجا، یک تکنیک کمی متفاوت اتخاذ کردم. گیاه برگ هایی با سن های مختلف داشت، بنابراین من از برگ های مختلف عکس گرفتم، و بعدا آنها را به هم وصل کردم.

اگر شما از این روش استفاده کردید، مطمئن شوید که بزرگنمایی، جهت گیری و نورپردازی را در تمام عکس ها یکسان نگه دارید.

نویسنده: آدریان دیویس

درباره : پیکس

آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

عکاسی را از چه راهی شروع کنم؟

خب شاید این سوال برای خیلی از علاقه مندان به این حرفه پیش بیاید که آیا تحصیلات دانشگاهی

در رشته عکاسی مفید است؟ آیا بهتر است به صورت خود آموز عکاسی را بیاموزیم یا از طریق دانشگاه

یا کلاس‌های آموزش آکادمیک؟

عکاسی را از چه راهی شروع کنم

خود آموز

من همیشه موافق خود آموزی بوده ام و به نظر من دنبال کردن سایت‌های آموزشی وکتاب‌های عکاسی
تقریبا اطلاعات کاملی برای شروع در اختیار ما قرار می‌دهند, بقیه اطلاعات هم با تمرین و تکرار عکاسی
و عکس گرفتن به دست می‌آیند زیر ا اولین چیزی که در عکاسی نیاز است داشتن خلاقیت است و
راه تقویت خلاقیت هم تمرین و پشتکار و مطالعه زیاد است.اما اگر کمی‌آدم تنبلی هستید و یا
دوست دارید که با حضور در کلاس‌های عکاسی و دانشگاه عکاسی را یاد بگیرید این مقاله را بخوانید.

بیشتر بخوانید

دوره‌های آکادمیک

من به کسانی که دنبال مدارک دانشگاهی از این رشته نیستند و می‌خواهند صرفا عکاسی یاد بگیرند
دوره‌های آکادمیک را برای شروع پیشنهاد میکنم اما باید توجه داشته باشید که در هر شهری که
هستید خوب تحقیق کنید و بهترین آموزشگاه و یا استاد را انتخاب کنید، ولی باز هم می‌گویم حتی
آموزشگاه‌ها هم اکثرا یک سری تکنیک‌های اولیه را آموزش می‌دهند و برای تقویت دید و خلاقیتتان
باید خودتان سخت تلاش کنید.

{خبر خوب اینکه سایت مکس پیکس به زودی فعالیت خود را در زمینه
آموزش حضوری و مجازی با استادان مجرب شروع خواهد کرد}.

 

دانشگاه

عکاسی را از چه راهی شروع کنم

رشتهٔ عکاسی در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در بسیاری از دانشگاه‌ها تدریس می‌شود،
دانشجویان این رشته با زیبایی‌شناسی، تاریخ عکاسی، هنر، تکنیک و روش‌های مختلف عکاسی
آشنا می‌شوند،اما باید این را بدانید که کشور ما نظام آموزشی به روزی را ندارد آن هم در رشته
عکاسی که دائما تجهیزات و دوربین‌ها و فناوری آن رو به پیشرفت است. طبق گفت و گو‌های
من با دانشجویان رشته عکاسی همه آن‌ها از اینکه استادان عکاسی دانشگاه آموزشی با فکر
محدود دارند ،و خیلی به خلاقیت و تفکر دانشجو‌ها اهمیت نمی‌دهند شکایت داشتند.در واقع
استادان عکاسی دانشگاه هم اکثرا در ایر ان حاضر به رشد خلاقیت شما نیستند و خودتان باید
دنبال این پیشرفت باشید.

امیدوارم به هر طریقی که عکاسی را شروع میکنید به دنبال سبک و خلاقیت خود بروید و در
این حرفه موفق باشید.

 

درباره : پیکس


لذت دو چندان یا دردسر دو برابر؟ جیمز پترسون در این مقاله عکاسی از نوزادان تازه متولد شده را با نور طبیعی در خانه به شما عزیزان آموزش می دهد.

آماده کردن دوربین

اگر از شما خواسته شود تا از نوزادان تازه متولد شده عکس بگیرید، با یک چالش روبرو خواهید شد. عکاسی از نوزاد فرصت عکس گرفتن از نوزادان در کوچکترین، خواب آلودترین، و جوان ترین حالت آنها را به شما می دهد، و نتایج می توانند به طور تاثیرگذاری خوب باشند. اما صبر زیاد، تکنیک درست و کمی شانس لازم است – به خصوص هنگام عکاسی از دوقلوها. در ادامه با ارائه توصیه هایی در مورد تنظیمات صحیح دوربین، انتخاب بهترین لنز و نحوه چیدمان استودیوی موقتی خودتان با نور طبیعی در خانه، توضیح خواهیم داد که چطور عکس بگیرید.

اگر می خواهید نوزادان واقعا تازه متولد شده به نظر برسند، بهتر است که جلسه عکاسی را در دو هفته اول بعد از تولد آنها برنامه ریزی کنید. با این حال، نوزادان دوقلو ممکن است فرق داشته باشند، چون آنها اغلب باید در بیمارستان بمانند. در حالت ایده آل، جلسه عکاسی را قبل از این که به سن ۴۰ هفتگی برسند، برنامه ریزی کنید.

اگر تصاویری با ظاهر مدرن از نوزاد می خواهید که در حال حاضر بسیار محبوب است، در نظر داشته باشید که تعدادی پتوی بافت دار و شال رنگی، مانند آنهایی که ما در اینجا استفاده می کنیم، با خود به همراه داشته باشید. آنها نه تنها یک پس زمینه صاف و تمیز برای پرتره های شما فراهم می کنند، بلکه می توانند به نگه داشتن دست و پاهای پر حرکت نوزاد در موقعیت مناسب نیز کمک کنند!

ماموریت

برای انجام یک جلسه عکاسی از نوزاد در خانه

زمان مورد نیاز: دو ساعت

سطح مهارت: متوسط

کیت (تجهیزات) مورد نیاز: دوربین DSLR یا بدون آینه، رفلکتور، پتو، بالشت

اول ایمنی

اگر عکسی از یک نوزاد در بالای یک گیتار، یک صندوقچه یا هر چیز غیر معمول دیگری دیده باشید، احتمالا یک عکس کامپوزیت (ترکیبی در فتوشاپ) است. ایمنی کودک بسیار مهم است، بنابراین به هیچ وجه آنها را طوری ژست دهی نکنید یا در جایی قرار ندهید که منجر به افتادن آنها یا حتی بدتر شود. اگر می خواهید به صورت ژست دهی شده در بالای یک وسیله غیر معمول از آنها عکس بگیرید، دوربین را بر روی یک سه پایه نصب کنید. می توانید یک عکس از بچه و پدر یا مادرش بگیرید (مطمئن شوید که دست یا سایه پدر یا مادرش، نوزاد را تاریک نکند)، سپس عکس دیگری از آن وسیله به تنهایی در همان موقعیت بگیرید.

الف

راهنمای گام به گام: آماده سازی

۱

پتوها و تجهیزات صحنه

ما یک ظاهر مدرن برای عکس هایمان می خواهیم، و بحش بزرگی از این کار انتخاب رنگ ها و بافت های مناسب برای پس زمینه است. یک شال یا کلاه می تواند راه خوبی برای اضافه کردن رنگ و بافت به عکس های شما باشد.

۲

چک کردن تنظیمات

زمان محدود است؛ نوزادان نیاز به تغذیه دارند و پوشک های آنها باید عوض شود. بنابراین، قبل از آوردن نوزاد چیدمان خود را تنظیم کنید. از یک اسباب بازی تقریبا هم اندازه نوزاد برای چک کردن نورپردازی، پس زمینه و تنظیمات دوربین استفاده کنید.

ویدیو: آموزش عکاسی از نوزاد در منزل با تجهیزات محدود

۳

جهت نور

در اینجا نور پنجره ایده آل است – این نور نرم و ملایم است و به آرامی می تابد. جهت نور بسیار مهم است؛ یک موقعیت کمی کج نسبت به پنجره مقدار زیادی هایلایت و سایه ایجاد می کند تا به ویژگی های سوژه شما عمق ببخشد.

۴

بازتاب نور

یک رفلکتور ساده که در مقابل پنجره نگه داشته شود، به ما اجازه می دهد تا نور را به قسمت های سایه دار بازتاب کنیم، که کنتراست را متعادل (نرم) کرده و یک نور نرم دوست داشتنی ایجاد می کند. اگر رفلکتور شما سطوح طلایی/ نقره ای/ سفید دارد، سفید یا نقره ای در اینجا بهتر است.

۵

تنظیمات دوربین

مُد دستی را با سرعت شاتر ۱/۲۰۰ ثانیه برای به دست آوردن عکس های شارپ تنظیم کرده، و یک دیافراگم باز حدود f/3.5 تنظیم کنید (هر مقداری بازتر از این ممکن است بیش از حد کم عمق باشد). از ایزوی خودکار استفاده کنید، ایزو خودش را طوری تطبیق می دهد که یک نوردهی صحیح بدهد.

۶

بهترین لنزها

لنزی با یک حداکثر دیافراگم باز برای فوکوس کم عمق، و ظاهری با پس زمینه نرم، بسیار مهم است. لنزهای پرایم خوب هستند، چون دیافراگم های باز و اپتیک های عالی دارند. ما از یک ۵۰mm f/1.4 و یک لنز ماکروی ۱۰۰mm f/2.8 استفاده می کنیم.

آیا فلاش برای نوزادان خطرناک است؟

چند سال پیش، چند وب سایت داستان مشکوکی را با عنوان: «یک چشم نوزاد سه ماهه پس از آن که دوست خانوادگی آنها فراموش کرد فلاش دوربین را در حین گرفتن یک عکس کلوزآپ از او خاموش کند، کور شد» منتشر کردند. واضح است که این مسئله باعث شد بسیاری از والدین در مورد استفاده از فلاش در عکاسی از نوزاد نگران شوند. با این حال، متخصصین اپتومتری و سلامت این داستان را به کل رد کرده اند. مطمئن باشید که فلاش هیچ اثر مضری بر روی نوزاد نخواهد داشت – بد نیست بدانید که فلاش چندان قوی تر از نور روز روشن نیست. به علاوه، اگر این قضیه درست بود، ما باید هر روز مواردی از این قبیل را می شنیدیم.

ب

آماده شدن برای عکاسی و نکات مهم

۱

در خانه

یک جلسه عکاسی مانند این به راحتی در خانه نوزاد انجام می شود، چون ما به فضای بسیار بزرگی نیاز نداریم و احتمال بیشتری دارد که نوزادان و والدین در خانه خود آرام و راحت باشند. همانطور که تمام والدین جدید می دانند، بیرون بردن نوزادان همراه با تمام چیزهایی که نیاز دارید، می تواند سخت باشد!

۲

نور پنجره بهترین گزینه است

ما باید فضایی با پنجره های بزرگ پیدا کنیم، بنابراین اتاق نشیمن ایده آل است. در صورت لزوم، وسایل منزل را جابجا کنید تا فضایی در کنار پنجره ایجاد شود. در اینجا پنجره در سمت چپ دوربین است. ما نمی خواهیم نور مستقیم خورشید از میان پنجره بتابد، بنابراین بهترین کار این است که رو به شمال قرار گیریم.

۳

بالشت بزرگ

نوزادان نمی توانند بدن خود را بالا نگه دارند، بنابراین پایه و اساس صحنه ما بسیار مهم است. برخی از عکاسان از بالشت مخصوص یا حتی تخت های مخصوص سگ استفاده می کنند. این پایه باید به اندازه کافی نرم باشد تا نوزادان راحت باشند، اما به اندازه کافی محکم باشد تا آنها را در جای خود نگه دارد.

۴

درست کردن صحنه

هنگامی که پایه ها گذاشته شدند، می توانیم پتوها را روی آنها قرار دهیم تا یک استودیوی کوچک بسازیم. یک پتوی بافت دار کشی مانند این پتوهای مخصوص کودک، ایده آل است. پتوها را بکشید تا چین و چروک آنها به حداقل برسد، چون این کار در وقت شما برای تمیز کردن عکس در فتوشاپ صرفه جویی خواهد کرد.

ج

نکات مهم برای عکاسی از نوزادان

۱

ژست دهی به دوقلوها

ژست دهی اغلب بزرگترین چالش است، چون نوزادان فاقد قدرت لازم برای نگه داشتن خود می باشند. برای ژست دهی های خود برنامه ریزی کنید، اما برای بداهه کار کردن نیز آماده باشید. در صورت لزوم، از یکی از والدین بخواهید نوزادان را در جای خود نگه دارد، همان کاری که ما کردیم. سعی کنید دست های او را در کادر پنهان کنید، یا بعدا آن را کلون (clone) کنید.

۲

سر به سمت نور

سوژه ها اگر کمی از بالا نورپردازی شوند طبیعی تر به نظر می رسند، چون ما معمولا عادت داشتیم ببینیم که نور از آسمان به آنها می تابد. این موضوع حتی اگر سوژه دراز کشیده باشد نیز صادق است، بنابراین سر را به سمت پنجره و پاها را کمی دور از آن قرار دهید، تا نور از بالا به سر بتابد.

۳

جزئیات و مقیاس

عکس های دارای جزئیات می توانند به داستان سرایی کمک کنند، و در مقایسه با پرتره های وایدتر آسان هستند. به خصوص اگر بتوانید با مقایسه دست های پدر و مادر با انگشتان کوچک دست یا پای نوزاد، یک حس مقیاس را در تصویر بگنجانید، خیلی خوب است. تبدیل عکس به سیاه و سفید در اینجا انتخاب خوبی است.

۴

چشمان واضح و شارپ

هنگامی که سطح فوکوس بسیار کم است، ما باید دقیقا بر روی نزدیک ترین چشم فوکوس کنیم، بنابراین نقطه فوکوس خود را جابجا کنید. سعی کنید چشم های دوقلوها را بر روی یک سطح فوکوس یکسان قرار دهید. اگر هم خط نشدند، می توانیم دو فریم (عکس) بگیریم تا مطمئن شویم که هر دو جفت چشم شارپ هستند، و بعد آنها را در فتوشاپ با هم ترکیب کنیم.

۵

روتوش لکه ها

یک کار روتوش مختصر به عکس جلوه می دهد و حواس پرتی ها را پنهان می کند. از ابزار Spot Healing فتوشاپ برای حذف نقاط (لکه ها) و علامت های کوچک استفاده کنید.

۶

نویز سفید

نوزادان زمان زیادی می خوابند، که معمولا همان چیزی است که ما برای جلسه عکاسی خود می خواهیم. اما آن همه هیاهو ممکن است آرامش آنها را بر هم بزند. یک دستگاه نویز سفید ایده آل است، چون صدای رحم را بازسازی می کند. شما می توانید یک آهنگ نویز سفید را بر روی گوشی تلفن یا تبلت خود پخش کنید.

۷

کنترل دما

اگر قصد دارید لباس آنها را درآورید یا پتویشان را بردارید، فضایی که در آن عکس می گیرید باید به خوبی گرم شده باشد – آنقدر گرم که فقط به یک پیراهن نازک نیاز داشته باشید. یک بخاری قابل حمل با خود به همراه داشته باشید، و در صورت لزوم آن را نزدیک چیدمان موقت خود قرار دهید.

ترکیب تصاویر

گاهی اوقات ممکن است بخواهید ترکیبی از دو یا چند عکس ایجاد کنید. شاید یک عکس دارید که در آن صورت نوزاد عالی است اما پس زمینه چین و چروک دارد، در حالیکه در یک عکس دیگر پس زمینه تمیز است. تا زمانی که هر دو عکس با هم هم تراز باشند، ترکیب کردن آنها با هم نباید زیاد سخت باشد. هر دو تصویر را در فتوشاپ باز کنید و قسمت تمیز را با ابزار Lasso انتخاب کنید. بر روی آن راست کلیک کرده و آن را با ۲۰ پیکسل Feather کنید، سپس کپی (Cmd/Ctrl+C) کرده و در جای خود بر روی تصویر دیگر پیست (Cmd/Ctrl+V) کنید. برای تنظیم ابعاد Cmd/Ctrl+T را فشار دهید، سپس از کادر (باکس) برای تنظیم موقعیت آن استفاده کنید. در صورت لزوم، یک ماسک لایه اضافه کرده و با سیاه رنگ کنید تا قسمت های لایه تازه اضافه شده را پنهان کنید.

ویدیو: آموزش عکاسی از نوزاد در منزل با تجهیزات محدود

نویسنده: PhotoPlus

درباره : پیکس
صفحات سایت