مکس پیکس


آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

نکات و ترفندهای عکاسی از ستاره‌ها در آسمان شب

تنظیمات دوربین برای عکاسی شب

نور مهمترین بخش عکاسی است؛ بدون نور، هیچ عکسی گرفته نشده است.
در طول شب تاریک است و نور کم است،.در حقیقت، برای گرفتن عکس در طول
شب، باید از یک دیافراگم باریک و کم ISO استفاده کنید.

بر خلاف عکاسی منظره، عکاسی شبانه کمتر از تنظیمات ایده آل به منظور دریافت
نور برای نمایش صحنه مناسب نیاز دارد. از آنجا که نور زیادی در دسترس نیست،
یعنی باز کردن دیافراگم، افزایش ISO و افزایش زمان قرار گرفتن در معرض (سرعت شاتر)
مهم است.

یک تنظیم صحیح وجود ندارد، زیرا به عوامل بسیاری (مانند روشنایی ماه) بستگی دارد.
اما به عنوان یک قاعده کلی، شما می‌خواهید از وسیع ترین دیافراگم استفاده کنید که
لنز شما اجازه می‌دهد تا آسمان را دقیق تر ببینید. لنزهای با دیافراگم  ۲.۸f/ به طور
گسترده ای در بین عکاسان شب محبوب هستند و اگر لنز شما اجازه می‌دهد که چنین
دیافراگم باز باشد، این جایی است که باید شروع کنید.

عکاسی شب

ایزو و سرعت شاتر

ایزو باید برای عکاسی شبانه نیز بسیار زیاد باشد. برای عکاسی منظره،  همیشه بر اهمیت عکاسی
با پایین ترین ISO ممکن تأکید می‌کنم. چنانچه میخواهیم با کمترین امکان تنظیم شود ،  اکنون
به ISO حداقل ۱۶۰۰ در شب نگاه می‌کنیم. شایان ذکر است که در طول شب از ISO 3200 یا
۶۴۰۰ استفاده شود. با این حال، برای حفظ کیفیت مطلوب، سعی کنید از کمترین گزینه ممکن
استفاده کنید.

انتخاب سرعت شاتر کمی‌مشکلتر است زیرا به فاصله کانونی لنز شما بستگی دارد، اما توصیه
میکنم بیش از ۳۰ ثانیه طول بکشد، مگر اینکه شما بخواهید عکسهای دنباله دار را عکاسی کنید .
هنگام انتخاب سرعت شاتر، دستور ۵۰۰ خوب است. اساسا، با فاصله کانونی لنز که از آن استفاده
می‌کنید، ۵۰۰ برابر فاصله بگیرید و شما می‌توانید حداکثر سرعت شاتر را که می‌توانید استفاده
کنید  اگر از یک دوربین حسگر استفاده می‌کنید، باید فاصله کانونی معادل یک لنز کامل را محاسبه
کنید.

به خاطر داشته باشید که سه پایه برای عکاسی شبانه ضروری است تا تصویر درستی را دریافت
کنید. به سادگی دوربین را برای چند ثانیه نگه ندارید!

برنامه ریزی برای عکاسی در آسمان شب

قبل از رفتن به لوکیشن تاریک در شب! خود را با منطقه ای که لوکیشن شما در آن واقع شده آشنا
سازید! من می‌دانم که این همیشه امکان پذیر نیست، اما حداقل از یک برنامه برای یادگیری مرحله
ماه، موقعیت آن، و همچنین زمان طلوع خورشید، غروب خورشید، ماه و هر چیز دیگر استفاده کنید.
هرچه بیشتر آماده کرده باشید، احتمالا شما یک تصویر عالی دریافت خواهید کرد.

بیشتر بخوانید

عکاسی شب

بیایید خلاصه آنچه شما قبل از رفتن به عکاسی باید بدانیدرا با هم مرور کنیم:

  • زمان گرگ و میش
  • موقعیت ماه در آسمان
  • زمان بارندگی ماه و ماهواره
  • هنگامی‌که راه شیری قابل مشاهده است و …..

همه این اطلاعات را با انجام جستجوی سریع آنلاین پیدا کنید.

ایده‌های عمومی‌برای عکاسی شب

اگر هدف شما عکس ستاره‌ها و آسمان شب طبیعی است، برای به دست آوردن بهترین شکل از ستاره‌ها،
باید موقعیت خود را در موقعیتی قرار دهید که از شهرهای بزرگ و آلودگی نور دور باشد.

مراحل ماه کامل و نور ماه

شبها، زمانی که ماه کوچک است، برای عکاسی شبانه بهتر است، زیرا در طول این دوره بیشتر ستاره‌ها
را خواهید دید.

عکاسی شب

اول از همه، از آنجایی که ماه یک منبع روشن نور است، می‌توانید با استفاده از یک دیافراگم کمی‌پایینتر
یا دیافراگم باریک را بیابید. همچنین می‌توانید ترکیب بیشتری پیدا کنید زیرا چشم انداز روشن تر است.
از این نور به نفع خود استفاده کنید و به سایه‌های چشم انداز توجه کنید. شاید ماه یک کوه را روشن کند!
شاید یک بازتاب خوب در یک دریاچه ایجاد کند! در طول این دوره، می‌تواند عاقلانه باشد که تصویر خود
را به تصویر بکشید تا چشم انداز بیشتری نسبت به آسمان داشته باشید، زیرا جالب ترین چیزها اتفاق می‌افتد.

شخصا، من ترجیح می‌دهم که ماه را در موقعیتی پایین قرار دهم که آسمان را می‌بینم چون سایه‌ها را
در طول آن کمی‌جالب تر می‌بینم.

نتیجه

آیا قبل از عکاسی در شب عکاسی کرده اید؟ اگر نه، دوربین و سه پایه خود را (و شاید یک دوست برای
همراهی) بردارید و بیرون بروید. هر عکس شب شبانه دیگری که در نظرات زیر دارید و همچنین تصاویر
آسمان شب خود را به اشتراک بگذارید. ما نیز دوست داریم آنها را ببینیم.

درباره : پیکس

گرچه ثبت یک تصویر با شفافیت بالا کار آسانی نیست اما با رعایت برخی موارد می‌توانید تا حد قابل توجهی به بهبود آن کمک کنید.

فرض کنید پس از یک روز عکاسی به خانه‌ برگشته‌اید و نسبت به عکس‌های زیبایی که ثبت کرده‌اید هیجان‌زده هستید؛ اما پس از بررسی دقیق آن‌ها متوجه می‌شوید عکس‌ها مات شده‌اند.

اغلب عکاس‌ها این شرایط را تجربه می‌کنند؛ و به دلیل شفاف نشدن تصاویر آن‌ها را حذف می‌کند. در یک دنیای بی‌نقص، ۱۰۰ درصد تصاویر شفاف می‌شوند اما این در واقعیت به‌ندرت رخ می‌دهد. بااین‌حال، هنگام عکاسی باید چند نکته را در نظر بگیرید، این نکات احتمال بلوری و مات شدن تصاویر را کاهش می‌دهند.

۱. سرعت شاتر پائین است

اولین و متداول‌ترین دلیل مات شدن عکس‌ها، پائین بودن سرعت شاتر است. دلیل این اتفاق استفاده از حالت عکاسی خودکار یا نیمه‌خودکار است یا ممکن است سرعت شاتر دستی برای موقعیت موردنظر مناسب نباشد.

تصویر شفاف

اگر به دنبال یک نتیجه‌ی شفاف هستید، ثبت این تصویر روی دست و بدون سه پایه تقریبا غیرممکن خواهد بود

معمولا این اتفاق هنگام عکاسی در ساعات گرگ‌و‌میش یا در شرایط نوری کم رخ می‌دهد. به‌ندرت در نور شدید روز با این مشکل روبه‌رو می‌شوید. یک قانون کلی برای برطرف کردن این مشکل این است که هرگز از سرعت شاتر کمتر از فاصله‌ی کانونی استفاده نکنید. برای مثال برای یک لنز ۱۴ میلی‌متری، از سرعت شاتر کمتر از ۱/۱۴ ثانیه بدون سه‌پایه استفاده نکنید و برای یک لنز ۲۰۰ میلی‌متری از سرعت پائین‌تر از ۱/۲۰۰ ثانیه استفاده نکنید یا در غیر این صورت از سه‌پایه استفاده کنید. در غیر این صورت می‌توانید ISO را افزایش داده یا از گشادگی دیافراگم بیشتر برای دستیابی به‌ سرعت شاتر بالاتر استفاده کنید. اگرچه افزایش ISO یا باز کردن دیافراگم بر کیفیت تصویر هم تأثیر خواهد گذاشت.

۲. تنظیمات گشادگی دیافراگم اشتباه است

دلیل شماره‌ی دو انتخاب گشادگی دیافراگم نادرست است. با اینکه تنظیمات صحیحی برای گشادگی دیافراگم در هر سناریو وجود ندارد و این تنظیمات بسته به شرایط تغییر می‌کند، اما با در نظر گرفتن بعضی نکات می‌توانید تأثیر آن را بهتر درک کنید. هنگام استفاده از تنظیمات گشادگی دیافراگم مثل f/2.8، شفافیت کلی کمتر از زمانی است که با گشادگی f/13 عکاسی می‌کنید.

گشادگی دیافراگم

در f/2.8 یک نقطه‌ با حداکثر شفافیت وجود دارد اما بقیه‌ی بخش‌های تصویر خارج از فوکوس هستند در نتیجه کل تصویر مات می‌شود. تنظیمات گشادگی دیافراگم باریک‌تر مثل f/22، شفافیت کلی را کاهش می‌دهد. بااینکه تصویر به‌طورکلی در فوکوس قرار دارد، شفافیت آن نسبت به عکاسی در تنظیمات گشادگی وسیع‌تر، کمتر است. یافتن گشادگی دیافراگم ایدئال برای هر سناریو می‌تواند دشوار باشد اما با تجربه و تمرین بیشتر می‌توان به آن رسید. تکنیک‌هایی مثل پشته‌سازی فوکوس هنگام عکاسی از صحنه‌هایی مفید است که عناصر آن در فاصله‌های مختلف (دور و نزدیک) از لنز قرار گرفته‌اند.

۳. لرزش دوربین

استفاده از سه‌پایه متداول‌ترین روش برای رسیدن به تصاویر شفاف است. بااین‌حال، نصب دوربین روی یک سه‌پایه لزوما منجر به تولید نتایج شفاف و قابل انتظار شما نمی‌شود. فشار دادن دکمه‌ی شاتر دوربین لرزش کمی را به دوربین منتقل می‌کند. با این‌که ممکن است تأثیر ملموسی نداشته باشد اما هنگام عکاسی در سرعت‌های نیمه‌کند شاتر دلیل کافی برای محو شدن یا نرم شدن عکس است.

استفاده از یک شاتر ریموت یا شاتر تأخیری تعبیه‌شده در دوربین هنگام عکاسی با سه‌پایه می‌تواند به رفع این مشکل کمک کند. به این صورت لرزش به وجود آمده بر اثر فشردن کلید شاتر از بین رفته و تصویر شفاف‌تری تولید خواهد شد.

۴. سه‌پایه پایدار نیست

ممکن است از سه‌پایه استفاده کنید، سرعت شاتر مناسب باشد و حتی شاتر ریموت هم داشته باشید اما باز هم به تصاویر شفاف نرسید. بعضی سه‌پایه‌ها در مقابل باد مقاوم نیستند و به‌سختی روی یک رودخانه با جریان کند قرار می‌گیرند. هر حرکتی در اطراف شاتر باعث لرزیدن آن می‌شود، درنتیجه تصاویر شفافیت کمتری خواهند داشت.

سه پایه دوربین

استفاده از یک سه‌پایه‌ی حرفه‌ای می‌تواند به رفع این مشکل کمک کند. مانفراتو یک نوع سه‌پایه‌ی خوب و پایدار است و حتی در شرایط سخت هم دچار لرزش نمی‌شود.

تصویر با سه پایه ارزان

یک سه‌پایه‌ی ارزان ۲۰ دلار قابلیت ثبت تصویری با شفافیت خوب مانند تصویر بالا را نخواهد داشت

البته لازم نیست گران‌ترین سه‌پایه را بخرید اما از خرید ارزان‌ترین سه‌پایه هم اجتناب کنید. هرچقدر سه‌پایه محکم‌تر و باثبات‌تر باشد، می‌توانید در شرایط سخت‌تری از آن استفاده کنید.

۵. از لنز کم کیفیت استفاده می‌کنید

با این‌که در عکاسی نباید زیاد بر تجهیزات تأکید داشت و صرف‌نظر از نوع تجهیزات به‌کاررفته می‌توان تصاویر خوبی را ثبت کرد، اما وقتی بحث کیفیت مطرح می‌شود بدون شکل دوربین‌های مجهز نتایج متفاوتی را ارائه می‌دهند. شاید بسیار شنیده باشید که به‌جای دوربین باید روی لنز سرمایه‌گذاری کنید. 

اهمیت لنز در شفافیت تصاویر از دوربین بیشتر است

وقتی بحث شفافیت تصاویر مطرح می‌شود اهمیت لنز از دوربین بیشتر می‌شود. قطعا کیفیت خروجی و شفافیت لنزهای ارزان‌قیمت به‌اندازه‌ی یک لنز مجهز گران‌قیمت نیست و حتی در میان لنزهای حرفه‌ای هم تفاوت‌های زیادی ازنظر Sharpness وجود دارد. بنابراین قبل از انتخاب لنز در محدوده‌ی بودجه‌ی خود تحقیقات لازم را انجام دهید و سعی کنید به‌جای تهیه‌ی تعداد زیادی لنز، از یک یا دو لنز خوب استفاده کنید.

۶. خطای دستی

دلیل دیگری که معمولا شنیدن آن بسیار دردناک است، فوکوس نادرست است. فوکوس زیاد هم سخت نیست. به نظر ساده می‌رسد! اما این‌طور نیست به‌ویژه اگر بخواهید فوکوس دستی را انجام دهید، مرزهای اندکی وجود دارد که باعث می‌شوند تصویر خارج از فوکوس باشد. دو دلیل برای این سناریو وجود دارد:

۱. فوکوس خودکار به‌خوبی کار نمی‌کند: با این‌که فوکوس خودکار در اغلب دوربین‌های دیجیتال ابزار برجسته‌ای است اما همیشه طبق انتظار عمل نمی‌کند. این مسئله به‌ویژه هنگام کار در نور کم خود را نشان می‌دهد زیرا دوربین سعی می‌کند جزئیات را ثبت کند و فوکوس مناسب را انتخاب کند.

مقاله‌های مرتبط:

۲. فوکوس دستی صحیح نیست: فوکوس دستی کمی مشکل است؛ اما بهترین راه برای دستیابی به فوکوس صحیح و دلخواه است. دانستن محل مناسب فوکوس و روش دستیابی به فوکوس شفاف زمان‌بر است و نیاز به مهارت و تجربه دارد. Live view یا نمای زنده روش خوبی برای استفاده از فوکوس دستی است. بزرگنمایی دیجیتال ۱۰۰ درصد یا دو برابر را فعال کنید و تا زمانی که به شفاف‌ترین نقطه رسیدید فوکوس را تغییر دهید.

مرحله‌ی نهایی

استفاده از نکات بالا احتمال ثبت تصاویر شفاف را بالا می‌برد. البته این نتیجه بدون تلاش به دست نمی‌آید اما توجه به این نکات می‌تواند نتایج را به شکل چشمگیری بهبود دهد. یک تمرین برای بررسی شفافیت، بررسی مستمر صفحه‌ی نمایش دوربین و زوم کردن روی تصویر است. در هر بار تغییر ترکیب‌بندی این کار را انجام دهید تنها به چند ثانیه زمان نیاز دارد. سعی کنید این کار را به یک عادت تبدیل کنید و نقاط خارج از فوکوس تصویر خود را پیدا کنید.

درباره : پیکس


عکاسی از ماه می تواند بُعد جدیدی به مهارت های عکاسی شما اضافه کند. اما چگونه و چه موقع باید از ماه عکس بگیرید؟ در این آموزش عکاسی از ماه به شما خواهیم گفت.

ماه یکی از شگفتی های طبیعت است، اما برای عکاسی موفقیت آمیز از ماه شما اول باید آن را درک کنید.

اگرچه عکاسان نجومی متخصص در زمینه ماه معمولا از طریق یک تلسکوپ قوی از آن عکس می گیرند، اما یک لنز تله با تقریبا هر فاصله کانونی آنقدر خوب هست که یک عکس خوب از ماه بگیرد. با این حال، این که ماه تنها نقطه تمرکز عکس باشد، تنها یکی از راه های عکاسی از ماه است؛ یک راه دیگر جای دادن یک منظره در عکس است، که می تواند یک تصویر واید را قوی تر کند.

بیشتر بخوانید: آموزش عکاسی از طلوع ماه در نقطه دقیق

تجهیزات

تجهیزاتی که شما نیاز دارید درست مانند عکاسی منظره است: یک DSLR، دوربین بدون آینه یا بریج (bridge) بر روی یک سه پایه محکم، و یک لنز واید یا هر لنز تله معمولی، مانند لنزی با محدوده کانونی ۷۰-۳۰۰mm. یک کابل ریموت کنترل شاتر نیز مفید خواهد بود، زیرا دوربین دچار لرزش نمی شود، هرچند می توانید از تایمر دوربین خود نیز استفاده کنید.

یک لنز تله ۴۰۰mm می تواند عکس کلوزآپ خوبی از ماه بگیرد.

ماه یک هدف متحرک است؛ ترکیب دوران ۲۲۸۸ مایل در ساعت ماه و چرخش ۱۰۰۰ مایل در ساعت زمین، ماه را به یک هدف به سرعت در حال حرکت تبدیل می کند. با این حال، به طور معمول برای یک سرعت شاتر نسبتا سریع جهت به دست آوردن نتایج خوب، به اندازه کافی روشن است.

چگونه بر روی ماه فوکوس کنیم

اگرچه می توانید همانطور که ماه بالا می آید، یا همانطور که درست قبل از غروب آفتاب قابل دیدن می شود، بر روی آن فوکوس خودکار کنید، اما ایده خوبی است که به صورت دستی فوکوس کنید. لنز خود را بر روی فوکوس دستی، و حلقه فوکوس را بر روی بینهایت تنظیم کنید. این کار به کمی تمرین نیاز دارد، چون برخی از دوربین ها می توانند فراتر از بی نهایت فوکوس کنند، و پیدا کردن نقطه دقیق که برای لنز شما مناسب باشد، نیازمند آزمون و خطاست.

چند عکس آزمایشی بگیرید و بر روی نتایج در صفحه نمایش LCD دوربین خود زوم کنید تا ببینید کدام یک از آنها بهتر شده است. این مرحله را از قلم نیاندازید؛ تنها زمانی که آن را به درستی انجام دهید عکس های ماه شما واقعا واضح و شارپ خواهند شد.

چگونه ماه را نوردهی کنیم

ماه را زیاد نوردهی نکنید – خودش روشن تر از چیزی است که احتمالا انتظار دارید. با این حال، این مسئله بستگی به این دارد که شما تنها از ماه عکس می گیرید، یا یک پیش زمینه نیز می خواهید.

برای گرفتن یک عکس عالی از ماه، دوربین خود را بر روی ایزو ۱۰۰ یا ایزو ۲۰۰، و دیافراگم را بین f/5.6 و f/11، و سرعت شاتر خود را بین ۱/۱۲۵ و ۱/۲۵۰ ثانیه تنظیم کنید. تنظیمات دقیق بسته به دوربین شما و روشنایی ماه متفاوت است، که به فاز دقیق آن بستگی دارد، اما این تنظیمات پایه در شروع کار به شما کمک خواهند کرد.

درست بعد از ماه نو (گرگ و میش) وقت مناسبی برای ثبت زمین تاب (روشنایی ضعیف نیمه تاریک ماه در اثر بازتاب نور خورشید از زمین) است.

گرفتن یک عکس منظره که شامل ماه باشد سخت تر است، چون در طول آن «ساعت آبی» بعد از غروب آفتاب ماه بسیار روشن است. بنابراین، اگر نوردهی طولانی تری برای منظره در نظر بگیرید، ماه زیاد نوردهی می شود، و اگر ماه را نوردهی کنید، منظره کم نوردهی می شود. پس باید چه کار کنید؟

پاسخ این است که یا درست قبل از غروب آفتاب زمانی که سطح نور بیشتر است (نور به سرعت در نقطه غروب آفتاب کم می شود) از ماه عکس بگیرید، یا دو نوردهی بگیرید و آنها را در نرم افزار ویرایش عکس با هم ترکیب کنید. با این حال، روش دوم اغلب مصنوعی به نظر می رسد. یک راه دیگر نوردهی کردن ماه، و استفاده از یک فلاش برای روشن کردن پیش زمینه است.

چه موقع از ماه عکس بگیریم

برخی از عکاسان به شما می گویند که همیشه از ماه کامل عکس بگیرید، اما این یک اشتباه ناشیانه و آماتوری است. نه تنها نور شدید ماه کامل یک چالش واقعی است که باید بر آن غلبه کنید، بلکه یک ماه کامل عالی و بی نقص از لحاظ بصری نیز غیر جذاب و کلیشه ای است.

در عوض، به دنبال فازهای دیگر ماه بروید، زمانی که می توانید خطی بین دو طرف روشن و تاریک ببینید. این خط سایه‌مرز نامیده می شود، که زمانی است که دهانه کوه های روی ماه، به خصوص در نزدیکی قطب جنوب آن، سایه ایجاد می کنند. شما اغلب شب ها می توانید این پدیده را ببینید، اما شاید باارزش ترین نوع ماه تنها چند روز قبل و بعد از ماه نو قابل رویت باشد. در این زمان، شما یک هلال ماه رو به افزایش یا رو به کاهش نزدیک به خط افق نیز خواهید دید، و مزیت اضافی زمین‌تاب را به همراه دارد.

چگونه از زمین‌تاب روی ماه عکس بگیریم

اگرچه ۵۰% ماه به طور مداوم توسط خورشید روشن می شود، اما چند روز در هر ماه وجود دارد که زمین نیز با خورشید همراه می شود – و این رویداد زیبایی برای ثبت کردن است.

زمین‌تاب یک تابش ضعیف بر روی ناحیه روشن نشده ماه است که نتیجه بازتاب نور خورشید از سطح زمین به سطح ماه می باشد. این نور ظریف و مسحور کننده است، و اگر زمانبندی شما درست باشد، ثبت آن آسان است.

برای اولین (یا به احتمال بیشتر دومین) غروب آفتاب بعد از ماه نو آماده شوید. از لنزی با طولانی ترین فاصله کانونی ممکن استفاده کنید، و دوربین خود را بر روی یک سه پایه قرار دهید، حساسیت ایزو را بر روی ۴۰۰، و دیافراگم را بر روی f/2.8 (یا کمترین میزانی که دوربین شما اجازه می دهد) تنظیم کرده، و شاتر را بین یک و چهار ثانیه باز کنید.

یک طلوع ماه کامل زمان مناسبی برای ثبت ماه با یک پیش زمینه است.

در واقع، زمین‌تاب همیشه تا حدودی بر روی ماه بازتاب می شود، اما تنها حول و حوش ماه نو است که هلال ماه روشن شده با نور خورشید به اندازه کافی برای دوربین کوچک است تا بتواند هم برای قسمت های روشن شده و هم قسمت های روشن نشده نوردهی کند.

این زمان همچنین وقت خوبی برای ترکیب عکاسی از ماه و عکاسی از آسمان شب است، چون ماه خیلی زود بعد از این که از آن عکس گرفتید غروب خواهد کرد. سپس می توانید به سراغ ستاره ها و راه شیری بروید.

چگونه طلوع یا غروب ماه را ثبت کنیم

دو استثنا در مورد توصیه به عکاسی نکردن از ماه کامل وجود دارد.

اولی وقتی است که یک ماه گرفتگی کامل وجود دارد، و دومی وقتی است که ماه کامل در حین طلوع یا غروب است. منظره ماه کامل که در حین گرگ و میش از خط افق سر بر می آورد و از نارنجی پررنگ به زرد کمرنگ و سپس به سفید روشن تبدیل می شود، منظره جذابی است. همچنین فرصتی برای ثبت ماه در پس زمینه یک منظره زیبا فراهم می کند.

این نمایش رنگارنگ تنها چند دقیقه طول می کشد و به راحتی ممکن است آن را از دست بدهید، اما مانند هر چیز دیگری در آسمان شب، یک ماه کامل در حال طلوع نیز قابل پیش بینی است. تنها باید بفهمید که دقیقا در چه روزی ماه کامل بعدی در جایی که شما هستید خواهد بود، و دقیقا چه زمانی در آن تاریخ آفتاب غروب می کند، سپس برای دیدن طلوع ماه به سمت شرق نگاه کنید. برای شروع دوربین خود را بر روی ایزو ۱۰۰، f10 و ۱/۱۲۵ تنظیم کنید.

مکس پیکس: سایت www.timeanddate.com/moon نیز می تواند به شما بگوید که ماه کامل بعدی چه موقع است، و با چه زاویه ای طلوع یا غروب خواهد کرد – کافیست شهر مورد نظرتان را در کادر سفید تایپ و سپس جستجو (search) نمایید. سایت mooncalc نیز یک گزینه دیگر می باشد.

در طول روز نیز می توان از ماه عکس گرفت.

اگر تا به حال عکس هایی از کسی یا چیزی که در مقابل یک ماه ظاهرا غول پیکر سیلوئت شده را دیده باشید، شاید در حالیکه بالای یک تپه ایستاده اند، آن عکس ها در طول طلوع ماه گرفته شده اند. همچنین آنها بسیار دقیق برنامه ریزی شده اند؛ اپلیکیشن های The Photographer’s Ephemeris و PhotoPills برای این نوع پروژه ها ایده آل هستند.

برای این که ماه در پس زمینه اینقدر بزرگ به نظر برسد، عکاسان باید از لنزهای تله سوپرزوم حداقل ۱۰۰۰mm استفاده کنند، در حالیکه یک مایل یا بیشتر از سوژه اصلی پیش زمینه، که آن حس مقیاس را نشان می دهد، دورتر قرار داده شوند.

نویسنده: جیمی کارتر (Jamie Carter)

درباره : پیکس

آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

عکاسی جام جهانی فوتبال

عکاسی از ورزش فوتبال یکی از جذاب ترین قسمت‌های عکاسی است ویکی از مهم ترین تجهیزات
بازی‌های جام جهانی دوربین‌های بازی بوده که کاربرد‌های مختلفی دارند و قسمت‌های مختلفی
از زمین بازی را پوشش تصویری می‌دهند . دوربین‌های استفاده شده در جام‌های جهانی بسیار
پیشرفته و به دلیل گسترده بودن زمین معمولا از لنز‌های ۳۰۰ میلیمتری به بالا استفاده می‌شود.
بیشتر روی بازیکن‌ها فوکوس می‌شوند.

عکاسی جام جهانی فوتبال

دوربین‌های  جام جهانی ۲۰۱۸

دو کاربرد مهم این دوربین‌ها تصویر برداری و پخش تلوزیونی بوده که تصاویر مختلف به اتاقک
مخصوص رفته و توسط تیمی‌حرفه ای تصویر منتخب بر روی نمایشگر‌های هر کشور رفته و بازی
از آنجا پخش شده .

کاربرد دیگر آن استفاده وی.ای.ار  بوده که چند مورد از استفاده آن را در بازی ایران پرتغال دیدید
که به چه صورت بوده و در کجا‌ها مورد استفاده قرار میگیرد. وی .ای. ار‌ها دقت بیشتری در مواقع
حساس دارند.

تعداد دوربین‌های پوشش دهنده هر بازی شامل ۳۳ دوربین بوده که از این تعداد دوربین ۸دوربین
فیلمبرداری آهسته و ۴ دوربین فیلمبرداری فوق آهسته دارند و به جز این‌ها دو دوربین دیگر وجود
داشته که در اختیار کمک داور‌ها قرار دارند.

دوربین‌های سرعت اهسته برای ویدیو چک‌ها و قسمت‌هایی از بازی که داور نمیتوانسته تشخیص
درست محل برخورد توپ یا نوع صورت گرفتن یک خطا را تشخیص دهد مورد استفاده قرار میگیرد .

دوربین‌های استفاده شده در جام جهانی

دوربین: برای عکاسان ورزشی حرفه ای در حال کار مقاومت دوربین و کاربرد‌های سرعتی آن مهم
است به همین دلیل دو دوربینه کانن سری D1و نیکون سری D.X است که این دو دوربین ضد آب
بوده و عوامل محیطی روی آن تاثیر گذار نیستند و از آلیاژ تیتانیوم ساخته می‌شوند که به همین
علت در مقابل ضربه مقاومت خوبی دارند.

عکاسی جام جهانی فوتبال

لنز

متداول ترین و اصلی ترین لنز برای عکاسان ورزشی لنز ۴۰۰ میل متری با اف ۸/۲ بوده و مورد استفاده قرار
میگیرد این لنز‌های بزرگ به عکاس این قابلیت را میدهند که تمام عکس را با سوژه مناسب پر کنند در حالی
که دیافراگم بزرگ حد اکثر انعطاف پذیری را به ما میدهد.

این امر باعث شده که سوژه ثبت شده توسط دوربین جدا باشد از دیگر قسمت‌ها اما دیافراگم سریع کمک
میکند سرعت شاتر بالا باشد.

لنزهای تکمیلی

بیشتر بخوانید

به علاوه لنز ۴۰۰ میلیمتر f / 2.8، عکاسان ورزشی که بدن دوم دوربین است احتمالا  لنز زوم اپتیکال
۷۰-۲۰۰mm f / 2.8 بی تاثیر نیست. این به این معنی است که عکاسان می‌توانند به راحتی به این
موضوع مبادرت ورزند تا به سوژه نزدیک شوند.

عکاسی جام جهانی فوتبال

این مورد همه چیز در مورد لنزهای تله برای عکسبرداری از فوتبال نیست. به احتمال زیاد یک دوربین
۱۶-۳۵ میلیمتر f / 2.8 یا ۱۴-۲۴ میلیمتر f / 2.8 احتمالا در یک کیسه کیت ورزشی باشد.

کاربردهای متعددی از جمله گرفتن عکسهای صحنه تنظیم شده از کل ورزشگاه، تا انتهای مسابقه،
زمانی که عکاسان برای انجام واکنش بازیکنان درگیر خواهند شد. این لنز‌ها نیز هنگامی‌استفاده
می‌شود که دوربین‌ها از راه دور در پشت پست‌ها قرار می‌گیرند، به عکاسان اجازه می‌دهد تا
یک هدف را جذب کنند، حتی اگر در انتهای دیگر زمین قرار بگیرند.

لوازم جانبی ضروری

عکاسی با یک لنز بزرگ و سنگین مانند ۴۰۰mm f / 2.8 به این معنی است که برخی از لوازم جانبی،
ضروری است و یک مونوپاد برای این کار مناسب است.

عکاسی جام جهانی فوتبال

در حالی که یک فلاشگان(flashgun) برای عکاسی با لنز ۴۰۰ لنز میلیمتر در یک استادیوم تابش لرزشی
غیرممکن دارد، سرعت نور می‌تواند بسیار مفید باشد در هنگام عکسبرداری از واکنش بازیکنان در پایان
مسابقه، به عکاسان اجازه میدهد تا موضوع خود را به راحتی مسدود کنند و کمی‌روشنایی را اضافه کنند.

یکی دیگر از ویژگی‌های کلیدی برخی از راه اندازی‌های راه دور مانند سیستم PocketWizard Plus IV است.
این به عکاسان اجازه می‌دهد تا از راه دور دوربین‌هایی را که در جاهای دیگر قرار گرفته اند، بچرخانند.
از فرستنده‌های رادیویی و گیرنده‌های داخلی ساخته شده ، در حالی که می‌توانند دامنه قابل توجهی
را تا ۵۰۰ متری داشته باشند.

در نهایت، یکی از لوازم جانبی که یک عکاس ورزشی در یک مسابقه فوتبال نخواهد بود، کمربند است.
هیچ کس نمی‌خواهد برای ۹۰ دقیقه زانو بزند، بنابراین این اجازه می‌دهد که عکاسان بتوانند از حالت
خوب و کم نوردر سرعت پایین عکسبرداری کنند.در

زاویه عکاسی در زمین فوتبال

به دلیل بزرگ بودن زمین فوتبال امکان جا به جایی عکاسان وجود ندارد.بهترین جایگاه برای عکاسی
درسمت چپ یا راست پشت دروازه است که تعداد زیادی بازیکن آنجا جمع می‌شوند و با کمی‌چرخش
عکاس‌ها می‌توانند بهترین زاویه را برای عکاسی از سوژه داشته باشند.

استفاده از فوکوس خودکار و همچنین تنظیمات دوربین به صورت خودکار و انتخاب شاتر مناسب
با توجه به زمان عکس برداری سنجیده می‌شود.

نمونه ا ی از بهترین عکس‌های جام جهانی ۲۰۱۸

عکاسی جام جهانی فوتبال عکاسی جام جهانی فوتبال عکاسی جام جهانی فوتبال عکاسی جام جهانی فوتبال عکاسی جام جهانی فوتبال

نویسنده مهرشاد کاشانی

درباره : پیکس


در این مقاله، سه تمرین ساده آموزش داده می شود که به شما کمک می کند تا عکاسی خود را بهبود بخشید.

چگونه به عنوان یک عکاس رشد کنیم؟

هر عکاس، از مبتدی گرفته تا حرفه ای، به دنبال بهبود عکاسی خود است. با این حال، ما اغلب برای انجام این کار تقلا می کنیم، و به طور مکرر این سوال را می پرسیم که «چطور می توانم به طور موثر عکاسی خود را بهبود بخشم؟»

یادگیری گرفتن عکس های درجه یک مانند یادگیری یک ساز موسیقی نیست، که در آن می توانید کار با انگشت و مقیاس ها را تمرین کنید، در حالیکه به آرامی مهارت پیدا می کنید. زمانی که بحث بهبود عکاسی مطرح باشد، مسیر اغلب مبهم و دشوار به نظر می رسد.

اما نیازی نیست این گونه باشد. راه های متمرکزتری برای بهبود عکاسی شما وجود دارد. در ادامه، من درباره ۳ مورد از این تمرینات بحث می کنم، که اگر به طور مداوم انجام شوند، به شما کمک خواهند کرد تا عکاسی خود را به سرعت بهبود بخشید.

۱

تمرین اول: به مدت یک ماه هر روز عکس بگیرید

تمرین اول ساده است؛ هر روز عکس بگیرید. این کار ممکن است ساده به نظر برسد، اما اغلب اینطور نیست. با وجود شغل و خانواده و زندگی، بیرون رفتن و عکاسی کردن به طرز شگفت آوری سخت است.

اما من می خواهم تاکید کنم که اگر در مورد بهبود عکاسی خود جدی هستید، از اینجا شروع کنید. مطمئن شوید که هر روز از دوربین خود استفاده کنید، حتی اگر تنها یک عکس می گیرید. زمان خاصی از روز را که مناسب است مشخص کنید. یا اگر برای شما راحت تر است، یک دوربین در داخل کیف، کوله پشتی یا سامسونت خود به همراه داشته باشید و در طول زمان ناهار آن را بیرون بیاورید.

من متوجه شده ام که یک نوع جادو وجود دارد که از عکاسی – نه تنها به طور مداوم، بلکه به صورت روزانه – می آید. دوربین به یک ابزار آشنا در دستان شما تبدیل می شود. شما کم کم ترکیب بندی ها را در همه جا می بینید. رسانه عکاسی کم کم معنا پیدا می کند.

به من اعتماد کنید، اگر این کار را انجام دهید، کارتان خیلی سریع بهبود خواهد یافت.

۲

تمرین دوم: ۱۰ تصویر منحصر به فرد از یک سوژه یکسان بگیرید

یکی از موانع اصلی بهبود عکاسی، تکنیک نیست بلکه توانایی دیدن است.

یک عکاس خوب اغلب یک سوژه را می بیند و شروع به تجسم کردن بسیاری از احتمالات می کند، به سرعت آنهایی که کارساز نیستند را رد می کند، و آنهایی که مناسب اند را انتخاب می کند.

بنابراین، یک سوژه را انتخاب کرده و با گرفتن عکس های واضح شروع کنید.

سپس، به جای جابجا کردن آن، خودتان را وادار کنید که بیشتر در آن کاوش کنید. نزدیک شوید و چند عکس انتزاعی یا با جزئیات دیگر بگیرید. به عقب برگردید و تصاویر محیطی بیشتری بگیرید. پس زمینه، زاویه، و/یا نورپردازی را تغییر دهید. اگر به طور معمول از سه پایه استفاده می کنید، کار به صورت دستی را امتحان کنید، یا برعکس.

این تمرین به منظور بهبود توانایی دیدن شماست، و قرار است شما را از منطقه امنتان خارج کند، تا فراتر از بدیهیات بروید، و کم کم عمیق تر به سوژه خود نگاه کنید. هنگامی که این عادت تثبیت شد، فرصت های عکاسی به شما روی می آورند، و تصاویرتان منحصر به فرد و رضایت بخش تر خواهند شد.

۳

تمرین سوم: در یک ژانر دیگر عکاسی کار کنید

این تمرین برای کسانی است که خودشان را عکاس متوسط یا پیشرفته می دانند. اگر در ابتدای سفر عکاسی خود هستید، توصیه می کنم تمرکز خود را تنها بر روی یک ژانر و بهبود در آن ژانر بگذارید.

من به طور موقت عکاسی ماکرو را کنار گذاشتم تا بر روی مهارت های عکاسی خیابانی ام کار کنم.

با این حال، من متوجه شده ام هنگامی که شما میزان تجربه خوبی داشته باشید، خارج شدن از منطقه امنتان با کار کردن در یک ژانر عکاسی دیگر واقعا مفید است (هرچه سخت تر، بهتر!). به مدت یک ماه کامل بر روی این ژانر کار کنید.

این کار شما را وادار می سازد تا دید عکاسی خود را گسترش داده و به شیوه ای جدید فکر کنید. این اغلب می تواند ایده های منحصر به فردی ایجاد کند که می توانید آنها را در حوزه اصلی عکاسی خود به کار ببرید. و وقتی یک ماه تمام شد و دوباره به سراغ ژانر عکاسی مورد علاقه خود برگشتید، احتمالا متوجه خواهید شد که دنیا را با دید کاملا جدیدی می بینید.

ن

نتیجه گیری

اگر می خواهید عکاسی خود را بهبود بخشید، تمرینات بالا را دنبال کنید.

اگر هر روز عکس بگیرید، بر روی گسترش دید عکاسی خود تمرکز کنید و افق عکاسی خود را بسط دهید – خیلی زود به سطوج بالاتر عکاسی خواهید رسید. برای شما آرزوی موفقیت می کنم!

شما تمریناتی انجام داده اید که در بهبود عکاسیتان مفید بوده باشند؟ آنها را در قسمت نظرات به اشتراک بگذارید!

نویسنده: جیمیز دمپسی (Jaymes Dempsey)

درباره : پیکس


به سختی می توان قدرت و درام عکاسی سیاه و سفید خوب را انکار کرد. دلیلی وجود دارد که عکاسی تک رنگ با وجود پیدایش عکس های رنگی همچنان باقی مانده و به عنوان یک رسانه هنری رونق پیدا کرده است. اما شما چطور قدرت عکاسی سیاه و سفید را برای خودتان مهار می کنید؟ کلید این کار در ترکیب بندی شماست که در این آموزش به آن خواهیم پرداخت.

مشکل ترکیب بندی این است که آنقدر موضوع گسترده ای است که به راحتی ممکن است مسیر اصول مختلف و روش های عملی ساختن آنها را گم کنید. بنابراین، بیایید کار را ساده کنیم – من قصد دارم سه نکته به شما بگویم که می توانید بر روی آنها تمرکز کنید. اگر این نکات را عملی کنید، بهبود چشمگیری در ترکیب بندی عکس های سیاه و سفید خود خواهید دید!

۱

سادگی

ترکیب بندی ساده به شما کمک می کند تا با متمرکز کردن توجه بیننده بر روی سوژه اصلی، به عکس های سیاه و سفید خود قدرت بیشتری بدهید.

عکس منظره بالا یک نمونه عالی است. ترکیب بندی آن بسیار ساده است. این عکس خوب است چون من از یک فیلتر کاهنده نور (ND) و سرعت شاتر طولانی ۹۰ ثانیه برای مات کردن آب و ابرها استفاده کردم. نتیجه، یک عکس منظره سیاه و سفید با یک سبک ترکیب بندی مینیمالیستی شد.

این اصل در مورد پرتره نیز کاربرد دارد. سادگی ترکیب بندی را حفظ کنید تا توجه بیننده را بر روی مدل خود متمرکز کنید. یک راه آسان برای انجام این کار استفاده از یک لنز تله کوتاه با دیافراگم حدود f/2.8 است. به سوژه نزدیک شده و مطمئن شوید که هیچ گونه حواس پرتی در پس زمینه وجود نداشته باشد که توجه بیننده را از شخصی که دارید از او عکس می گیرید دور کند.

مکس پیکس: روی دوربین های فول فریم، لنز هایی با فاصله کانونی ۸۵ تا ۱۳۵ میلیمتر تله فوتو کوتاه، کمی بزرگتر از معمول، نامیده می شوند.

۲

بافت

یکی از چیزهای جالب در مورد عکاسی سیاه و سفید این است که بافت های جالب در سوژه شما را برجسته و نمایان می کند. شما می توانید از این ویژگی برای جالب تر کردن عکس های سیاه و سفید خود استفاده کنید.

این عکس از چند جعبه چوبی قدیمی نمونه خوبی است.

دو چیز جالب در مورد ترکیب بندی این تصویر وجود دارد. اولی الگوی ایجاد شده توسط اَشکال تکراری جعبه ها، و دومی بافت چوب است.

عدم وجود رنگ در تصاویر سیاه و سفید به تاکید بر بافت کمک می کند. همچنین می توانید در پس پردازش با استفاده از Clarity یا ابزارهای دیگری که برای برجسته کردن بافت طراحی شده اند (مانند اسلایدرهای Structure در Silver Efex Pro 2) این تاکید بر بافت را بیشتر کنید.

بافت و کنتراست

شما می توانید با استفاده از کنتراست (تضاد) بین سطوح نرم و زبر این ایده را فراتر ببرید. برخی از اجسام بیشتر از بقیه قابل لمس هستند و بافت زیادی دارند. برخی دیگر نرم هستند و بافت بسیار کمی دارند.

این تکنیک در عکاسی با نوردهی طولانی زیاد استفاده می شود، که در آن شما می توانید از مزیت مجاورت سوژه ای با بافت زیاد، مانند یک اسکله بتونی، و سوژه ای با بافت کم، مانند آب مات شده با استفاده از یک فیلتر ND و یک نوردهی طولانی، بهره ببرید. عکس قبلی از آن دو تخته سنگ نمونه خوبی است.

این یک نمونه دیگر است. من از سرعت شاتر ۳ دقیقه برای مات کردن ابرها و آب استفاده کردم. در نتیجه، یک کنتراست قوی بین بتون در پیش زمینه، اسکله در دوردست، و آب و ابرهای اطراف وجود دارد.

کتاب: کتاب «آهسته» (اینجا کلیک کنید) مبانی عکاسی با سرعت شاتر آهسته و نوردهی طولانی را به شما آموزش خواهد داد.

۳

کنتراست تُن ها

کنتراست یا تضاد مربوط به تُن ها جایی است که شما تُن های روشن و تیره را در کنار یکدیگر دارید. اکنون ما داریم به قلب عکاسی سیاه و سفید می رسیم! این تکنیک به همین اندازه در عکاسی رنگی موثر نیست، چون برخی از رنگ ها از لحاظ تُن مشابه هستند، مانند قرمز و سبز، اما هنوز هم یک کنتراست قوی ایجاد می کند. کنتراست تُن ها عامل اصلی ای است که عکاسی سیاه و سفید را از عکاسی رنگی متمایز می کند.

ساده ترین راه برای توضیح نحوه کار کنتراست تُن ها، نشان دادن چند نمونه است

در نمونه اول (در زیر) یک کنتراست تُن قوی بین سنگ های سیاه و سفید وجود دارد. نگاه شما به سمت سنگ های سفید کشیده می شود، چون آنها در مرکز کادر قرار دارند و یک کنتراست قوی در برابر سنگ های سیاه زیر آنها ارائه می دهند.

نمونه دیگری که در آن از کنتراست تُن ها برای ایجاد یک جلوه خوب استفاده می شود، عکاسی پرتره است. در پرتره زیر پوست روشن مدل با پس زمینه تاریک در تضاد است. کلید عملی ساختن این تکنیک این است که مطمئن شوید پس زمینه در سایه باشد و هیچ هایلایت (قسمت روشن) حواس پرت کننده ای نداشته باشد.

تا اینجا هر دو نمونه سوژه ای با تُن روشن را در برابر یک پس زمینه تیره نشان داده اند. اما شما می توانید عکس این کار را انجام دهید و یک سوژه تیره را در برابر یک پس زمینه سفید قرار دهید.

این تکنیکی است که من در پرتره زیر استفاده کردم. من از این مرد در کارناوالی در اسپانیا عکس گرفتم. او برای این مناسبت لباس پوشیده بود و حتی صورتش را هم نقاشی کرده بود. من او را در مقابل یک ساختمان روشن شده با نور آفتاب قرار دادم تا از مزیت کنتراست تُن بین پوست تیره او و دیوار سفید بهره ببرم.

نتیجه گیری

عوامل زیادی وجود دارند که یک عکس سیاه و سفید خوب را می سازند، اما ترکیب بندی یکی از مهم ترین آنهاست. اگر می خواهید یک عکس سیاه و سفید قوی ایجاد کنید، تمرکز بر روی این عوامل کلیدی – سادگی، بافت، و کنتراست تُن ها – جای خوبی برای شروع است.

نویسنده: اندرو گیبسون (Andrew S. Gibson)

درباره : پیکس


شما فقط به اندازه یک کیسه آرد و چند چراغ تا ایجاد خلاقانه ترین پرتره های خود فاصله دارید! در این آموزش ما توضیح خواهیم داد که چگونه چیدمان خود را آماده کرده و خودتان پرتره های آردی بگیرید. شما یاد خواهید گرفت که چگونه قبل از اضافه کردن ذرات جادویی، صحنه را روشن کرده و سوژه خود را ژست دهی کنید.

هنگام عکاسی از یک سوژه در حال حرکت مانند یک رقصنده، انتقال یک حس حرکت نرم و دلپذیر در یک تصویر ثابت می تواند چالش برانگیز باشد. با این حال، یک چیز ساده مانند آرد می تواند حرکت را به شیوه ای فوق العاده زیبا نشان دهد.

پودر سفید و ظریف در هوا معلق می شود، با حرکت جابجا می شود و پیچ و تاب هایی از گرد و غبار ایجاد می کند که می تواند نور را ثبت (جذب) کند. همچنین یک کثیف کاری به تمام معنا ایجاد می کند – بر روی تجهیزات، محیط اطراف و سوژه شما – اما این بهایی است که باید برای به دست آوردن چنین عکس های ارزشمندی بپردازید.

مأموریت

چیدمان، نورپردازی و عکاسی از پرتره های متحرک با کمی آرد

زمان مورد نیاز: ۳-۲ ساعت

سطح مهارت: پیشرفته

لوازم مورد نیاز: آرد، کاور های تارپولین و ورقه های گرد و غبار، سه فلاش، تریگرهای بی سیم، پایه نور، چتر، بیوتی دیش یا سافت باکس

در این آموزش ما توضیح خواهیم داد که چگونه چیدمان خود را آماده کرده و خودتان پرتره های آردی بگیرید. شما یاد خواهید گرفت که چگونه قبل از اضافه کردن ذرات جادویی، صحنه را روشن کرده و سوژه خود را ژست دهی کنید. نورپردازی نقش مهمی ایفا می کند، و اگرچه ممکن است این چیدمان پیچیده به نظر برسد، اما در اینجا فقط از سه فلاش ارزان قیمت، با چند تعدیل کننده متصل به آنها برای پخش کردن نور استفاده می شود.

علاوه بر این، شما لزوما به یک استودیو نیاز ندارید. هر فضایی با ابعاد مناسب کارساز خواهد بود – حتی می توانید در فضای باز در یک شب خشک عکاسی کنید. در واقع، نبودن در یک استودیو مزایایی هم دارد، از جمله این که تمیزکاری را آسان تر می کند، اگر بتوانید آن قسمت را با شلنگ بشویید.

ما این کار را در پارکینگ زیرزمینی انجام دادیم – و ما موفق شدیم قبل از این که راننده ها متوجه گرد و غبار آرد بر روی ماشین هایشان شوند، فرار کنیم!

الف

راهنمای گام به گام: چیدمان عکاسی با آرد

۱

یک جای خوب پیدا کنید

در اینجا به یک محیط کم نور و یک پس زمینه تاریک نیاز داریم؛ ما در یک پارکینگ زیرزمینی در زیر دفتر عکس گرفتیم. از همان ابتدا هر کاری می توانید انجام دهید تا با قرار دادن کاورهای تارپولین و ورقه های گرد و غبار، کثیف کاری را به حداقل برسانید.

۲

چراغ ها را نصب کنید

در چیدمان سه فلاشه ما، نور جلویی با یک چتر سفید عکاسی جفت می شود، در حالیکه نور عقب سمت چپ یک چتر نقره ای و نور عقب سمت راست یک بیوتی دیش قابل حمل دارد. هر سه فلاش بر روی مُد دستی تنظیم می شوند.

۳

چیدمان را تریگر (راه اندازی) کنید

ما فلاش ها را با یک تریگر فلاش بی سیم متصل به یکی از فلاش ها تریگر کردیم. دو فلاش دیگر بر روی مُد Slave تنظیم می شوند، به طوری که پس از تشخیص فلاش زدن منبع نور اول فایر می شوند.

۴

نوردهی

هنگام استفاده از فلاش جدا از دوربین ما باید از مُد نوردهی دستی استفاده کنیم. از سرعت شاتر ۱/۲۰۰ ثانیه استفاده کرده و دیافراگم و ایزو را تنظیم کنید، تا وقتی که نوردهی درست به نظر برسد. در اینجا، دیافراگم f/6.3 و ایزو ۴۰۰ است.

ب

تجهیزات ضروری: چیدمان نورپردازی عالی با بودجه کم

کاورهای تارپولین

ما پوشش های تارپولین را برای کنترل کثیف کاری در سرتاسر محوطه عکاسی آویزان کردیم. حواستان باشد که رنگ آنها ممکن است بر نور تاثیر بگذارد؛ در اینجا، تارپولین های آبی یک ته رنگ به آرد اضافه می کنند، که ممکن است از نظر شما تصویر را جذاب تر کند.

فلاش های ارزان

نیازی نیست که شما بانک بزنید؛ فلاش های ارزان قیمت مانند این Yongnuo YN560-IV خوب هستند. فلاش های ما فقط باید نوردهی دستی و یک مُد slave نوری (اپتیکال) داشته باشند.

تریگرهای بی سیم

شما به یک تریگر بی سیم و گیرنده برای اتصال دوربین به یکی از فلاش های خود نیاز دارید. بقیه فلاش ها را بر روی مُد slave (بَرده) نوری قرار دهید تا هنگام تشخیص فلاش master (اصلی – ارباب) به طور همزمان فایر شوند.

چتر

چتر، نور را در یک قوس گسترده بر روی سوژه و صحنه پخش می کند. یک چتر نقره ای پشت به سوژه قرار داده می شود و نسبت به نوع سفید آن سایه های سخت تری ایجاد می کند.

بیوتی دیش

بیوتی دیش یک توده نور نرم و مستقیم ایجاد می کند. این بیوتی دیش نرم Interfit تاشو و به راحتی قابل حمل است. اگر بیوتی دیش ندارید، به جای آن از یک چتر نقره ای یا سافت باکس استفاده کنید.

متوقف (فریز) کردن حرکت

در اینجا سرعت شاترِ زیاد نیست که حرکت را متوقف می کند، بلکه مدت زمان فلاش است. علت آن این است که ما در یک پارکینگ تاریک بدون پنجره قرار داریم، بنابراین تنها نوری که اهمیت دارد نور فلاش است، که سریع تر از حداکثر سرعت همگام سازی فلاش دوربین می باشد (معمولا ۱/۲۰۰ ثانیه یا ۱/۲۵۰ ثانیه). هرچه قدرت فلاش کمتر باشد، مدت زمان فلاش سریع تر خواهد بود. هنگامی که با قدرت کامل فایر شود، مدت زمان آن ممکن است حتی به ۱/۲۰۰ ثانیه نزدیک شود، اما در قدرت ۱/۱۶ مدت زمان به حدود ۱/۸۰۰۰ یا سریع تر کاهش خواهد یافت (بسته به فلاش شما). بنابراین، اگر در عکس های متحرک نورپردازی شده با فلاش خود ماتی حرکتی می بینید، قدرت فلاش را کمتر کرده و ایزو را افزایش دهید.

ج

نکات تخصصی: دستورالعمل موفقیت

۱

آرد اضافه کنید

ما دو نوع آرد را امتحان کردیم – فقط برای این که کار را به طور علمی پیش ببریم – اما تفاوت بسیار کمی بین آنها مشاهده کردیم. الک کردن آرد به معلق ماندن آن در هوا کمک خواهد کرد. ما از مدل خود PJ خواستیم تا آرد را در دست هایش نگه دارد و به محض این که حرکت کرد آن را رها کند.

۲

بر روی شانه ها آرد بپاشید

برای نشان دادن حرکت در بخش های مختلف بدن، بر روی شانه ها، دست ها و پاها آرد بپاشید. اگر سوژه شما موهای بلندی دارد، می توانید بر روی آنها نیز آرد بپاشید. به این ترتیب وقتی او حرکت کند، آرد به طور طبیعی در هوا پخش می شود. چند حوله آماده برای پاک کردن آرد در بین عکس ها به همراه داشته باشید.

۳

ژست ها را عالی و بی نقص کنید

در عکاسی هایی مانند این، اگر بتوانید با سوژه ای کار کنید که می داند چطور باید بدن خود را حرکت دهد، واقعا به شما کمک می کند. اگر شما بتوانید به سوژه خود در گرفتن ژست های جالب اعتماد کنید، خودتان آزاد می شوید تا بر روی بهتر کردن تکنیک، زمانبندی و ترکیب بندی تمرکز کنید.

۴

با نور بازی کنید

نورپردازی قوی از پشت و کنار، این هایلایت های روشن را در هر دو طرف بدن به ما می دهد. از سوژه بخواهید همانطور که حرکت می کند سر و بدون خود را به یک طرف بچرخاند، تا بیشترین استفاده را از این نور حاشیه ای بکنید. یک ژست مستقیم در اینجا کارساز نخواهد بود.

زیبایی نور پس زمینه زاویه دار

اگر می خواهید سوژه در مقابل یک پس زمینه تاریک برجسته شود، سعی کنید او را از پشت نورپردازی کنید. این کار یک هایلایت حاشیه ای فوق العاده در کنار بدن او ایجاد می کند. این هایلایت سوژه را از پس زمینه جدا کرده و یک کیفیت سینمایی به تصویر می دهد. هایلایت کردن لبه های بدن، توجه بیننده را به شکل ژست گیری نیز جلب می کند، بنابراین برای عکاسی از رقص یا اکشن عالی است. مهم است که نور پشت سوژه با یک زاویه به طرف او برگردد، و اگر می خواهید پس زمینه زیبا و تاریک بماند، مطمئن شوید که نور بر روی آن نشت نکند (پخش نشود).

مهارت های ضروری: ویرایش های نهایی در فتوشاپ

در اینجا نحوه تکمیل عکس ها در فتوشاپ را توضیح خواهیم داد. لایه پس زمینه را کپی کنید، سپس یک لایه تنظیمات Levels اضافه کرده و برای روشن کردن تصویر اسلایدر وسطی را تا انتها به سمت راست بکشید. لایه کپی را انتخاب کنید، ابزار Burn را برداشته و محدوده را بر روی Shadows تنظیم کنید، سپس پس زمینه را به رنگ سیاه burn کنید.

یک راه آسان برای کپی کردن آرد از یک تصویر به تصویر دیگر در فتوشاپ وجود دارد. با ابزار Lasso دور آرد را به طور آزاد انتخاب کنید، آن را کپی کرده و بر روی تصویر دیگر پیست کنید، سپس blending mode را بر روی Screen تنظیم کنید.

نویسنده: PhotoPlus

درباره : پیکس

عکاسی از مواد غذایی یکی از بروزترین و محبوب‌ترین گرایش‌های این رشته است. همه ما در تبلیغات رستوران‌ها، محصولات صنایع غذایی و غیره شاهد عکس‌هایی از غذاهای شناور و معلق در هوا بوده‌ایم. در این مقاله به آموزش نحوه ثبت این گونه عکس‌ها می‌پردازیم.

 نوآوری و خلاقیت و به کاربردن تکنیک‌های مختلف سبب می‌شود که تصاویر ثبت شده توسط شما زیبایی دو چندان داشته باشد و نظر هر بیننده‌ای را جلب کند. معلق ماندن اجسام در فضا یکی از همین راه‌کارها است که کاربرد عمده‌ای در عکاسی از مواد غذایی دارد. عکس‌هایی به این سبک کاربرد عمده‌ای در صنعت تبلیغات دارند و به بیننده اجازه می‌دهند تا اجزای تشکیل دهنده غذاهایی مانند ساندویچ و سالادها را ببینند. اگر دوست دارید که شیوه عکاسی از غذاهای معلق در فضا را یاد بگیرید، بدون این که غذاها را به هوا پرتاب کنید با ما همراه باشید.

عکاسی از غذا(photography)

آقای اسکایلر بورت متخصص در زمینه عکاسی از مواد غذایی می‌گوید :

ثبت و ساخت این چنین عکس‌هایی کار چندان سختی نیست. فقط باید ابزاری برای معلق نگه داشتن غذاها و اجسام در هوا داشته باشید و سپس از هر غذا یا جسم عکس جداگانه‌ای گرفته شود و در نهایت تمامی عکس‌ها در فتوشاپ باهم ترکیب شوند.

مقاله‌های مرتبط:

اسکایلر برت برای این کار ازدو پایه سبک و مقداری سیم استیل جهت معلق نگه داشتن غذاها در هوا استفاده کرده است.در اینجا نیاز است که سه عکس مجزا از صحنه گرفته شود. یک عکس با سیم‌ها و مواد غذایی که روی آن قرار دارد، عکس دیگر با شخصی که بشقاب را نگه داشته است و در نهایت عکسی از پس زمینه.

عکاسی از غذا

عکاسی از غذا(foodphoto)

عکاسی از غذا(foodphoto)

در مرحله آخر عکس‌ها را دربرنامه فتوشاپ به عنوان یک لایه انتخاب کنید و با ابزار Layer Mask لایه‌ها را با هم ترکیب کنید. سپس سیم‌ها و سایر پشتیبان‌ها را حذف کنید تا به تصویر نهایی مورد نظرتان دست یابید. اسکایلر بورت برای ساده‌سازی حذف سیم‌ها در فتوشاپ، بدون حضور مواد غذایی و تنها از خود، اقدام به عکس‌برداری می‌کند تا با ادغام دو عکس، حذف سیم‌ها ساده‌تر شود.

عکاسی از غذا(foodphoto)

عکاسی از غذا(photography)

 برت طی یک ویدیوی تقریبا پنج دقیقه‌ای روش‌های ثابت و معلق نگه داشتن غذاها در فضا، عکاسی از آن‌ها و نحوه‌ی ویرایش در فتوشاپ را آموزش داده است. اگر به این سبک از عکاسی علاقه دارید، پیشنهاد می‌شود این ویدیو آموزشی را تماشا کنید.

درباره : پیکس


شارپ به دست آوردن کل یک تصویر با لنزهای وایدتر و پیش زمینه های افراطی تری که امروزه در عکاسی استفاده می شوند، سخت تر شده است. حتی دیافراگم های بهینه نیز برای شارپ به دست آوردن پس زمینه و پیش زمینه به اندازه دلخواه، کافی نیستند. اگرچه این بدان معنی نیست که این کار غیر ممکن است. انباشت فوکوس (فوکوس استکینگ – Focus Stacking) برای به دست آوردن تصاویر شارپ تر به یک تکنیک محبوب برای عکاسانی از تمام سطوح تبدیل شده است تا به کمک آن تصاویری به دست آورند که سرتاسر شارپ هستند. در این مقاله، تکنیک عکاسی انباشتن فوکوس یا فوکوس استکینگ را به شما عزیزان آموزش خواهیم داد.

انباشت فوکوس چیست؟

انباشت فوکوس یک تکنیک عکاسی است که با استفاده از یک دوربین و یک نرم افزار پس پردازش مانند Adobe Photoshop انجام می شود.

انباشت فوکوس به طور معمول در انواع مختلف عکاسی مورد استفاده قرار می گیرد، اما بیشتر در ژانرهای عکاسی منظره و ماکرو شناخته شده است. همچنین در عکاسی پرتره و حیات وحش نیز استفاده می شود، اما هنگام عکاسی از سوژه های در حال حرکت استفاده کمتری دارد.

این تکنیک شامل ثبت دو یا چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف در سراسر صحنه است. بعدا، این تصاویر با هم ترکیب/ادغام می شوند (در مرحله ویرایش) که در آن تنها شارپ ترین قسمت های هر تصویر مورد استفاده قرار می گیرد. این امر به تصویری منجر می شود که یک پیش زمینه، زمینه میانی، و پس زمینه شارپ دارد، که آن را برای چاپ های بزرگ ایده آل می کند!

چرا انباشت فوکوس؟

انباشت فوکوس کردن تصاویر مزایای زیادی دارد، با وجود این که به زمان کار زیادی هم در محل عکاسی و هم در پس پردازش نیاز دارد.

همانطور که در بالا ذکر شد، اگر شما از یک لنز اولترا واید استفاده کنید و سوژه را نزدیک آن در پیش زمینه قرار دهید، کل تصویر شارپ نخواهد شد. هنگامی که چنین فاصله زیادی بین المان پیش زمینه و پس زمینه در دوردست وجود داشته باشد، تنها بخش هایی از تصویر شارپ خواهد شد. با گرفتن چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف در سرتاسر کادر، کل تصویر نهایی از پیش زمینه تا پس زمینه واضح و شارپ خواهد شد.

من از دو نقطه فوکوس برای شارپ به دست آوردن پل و جزیره استفاده کردم.

این مسئله برای عکاسی ماکرو نیز صدق می کند. شارپ به دست آوردن کل گل اغلب یک عذاب است و زوم کردن نشان می دهد که قسمت هایی از آن کمی کمتر در فوکوس قرار دارند. این مسئله هنگام استفاده از دیافراگم های باز مانند f/2.8 یا f/5.6 متداول است. بنابراین، بسیاری از افراد معمولا چندین تصویر می گیرند و آنها را برای به دست آوردن یک تصویر فوق العاده شارپ با هم ترکیب می کنند.

اگر تنها تصاویر را بر روی یک گوشی هوشمند یا یک کامپیوتر کوچک نگاه کنید، تفاوت ها ممکن است قابل توجه نباشد، اما به محض این که آنها را چاپ کنید، تفاوت ها به طرز ناامید کننده ای قابل مشاهده می شوند. هنگام چاپ در فرمت (قالب) های بزرگ، حتی کوچک ترین اشتباهات نیز قابل رویت می شوند و اگر نیمی از تصویر فوکوس نشده باشد، چاپ کردن آن می تواند هدر دادن پول باشد.

چه موقع باید انباشت فوکوس بکنیم؟

انباشت فوکوس ممکن است یک تکنیک فوق العاده قدرتمند باشد، اما همیشه لازم نیست. در واقع، به احتمال زیاد شما برای اکثر تصاویر خود انباشت فوکوس نخواهید کرد.

این تکنیک تنها در سناریوهای خاصی مفید است، که اکثر آنها در بالا ذکر شده اند. بیایید نگاهی به برخی از سناریوهایی که در آنها فوکوس استکنیگ برای تصویر نهایی مفید است، بیاندازیم:

  • عکاسی از یک صحنه با فاصله زیاد بین پیش زمینه و پس زمینه

  • استفاده از یک لنز اولترا واید و سوژه ای که نزدیک به آن قرار دارد

  • زوم کردن بر روی یک صحنه، مانند یک جنگل، و شما می خواهید همه چیز شارپ باشد حتی با یک دیافراگم باز

  • عکاسی از صحنه های کوچک و به طور کلی عکاسی ماکرو

تمام اینها سناریوهایی هستند که در آن انباشت فوکوس می تواند مفید باشد و شما باید استفاده از این تکنیک را در نظر بگیرید. با این حال، هر تصویر و صحنه باید به صورت جداگانه ارزیابی شود و ممکن است الزامات یکسانی نداشته باشند.

برای شارپ به دست آوردن کل صحنه من از دو نقطه فوکوس استفاده کردم

یک تمرین خوب این است که یک عکس آزمایشی با یک دیافراگم بهینه، مانند f/11 بگیرید و زوم کنید تا ببینید همه چیز شارپ است یا نه. اگر سوژه پیش زمینه یا کوه دوردست نرم به نظر می رسند و کمی خارج از فوکوس هستند، این نشانه خوبی است که باید از انباشت فوکوس (Focus Stacking) استفاده شود.

چگونه انباشت فوکوس کنیم

خب همه اینها عالی به نظر می رسد اما آیا این کار واقعا جواب می دهد؟ با وجود این که این یک تکنیک پیشرفته است، در واقع آنقدر که ممکن است از آن بترسید سخت نیست. گرفتن چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف نسبتا آسان است و اگر با ترکیب نورهی های چندگانه برای به دست آوردن محدوده دینامیکی بهتر آشنا باشید، این کار چندان سخت نیست.

اگر قبلا با فتوشاپ کار نکرده اید، این کار ممکن است گیج کننده و حتی دلسردکننده باشد، اما به من اعتماد کنید، با کمی تمرین مدت زیادی طول نمی کشد که شما به هنر انباشت فوکوس (و خیلی چیزهای دیگر!) مسلط خواهید شد.

۱

بخش اول: گرفتن چند تصویر در محل عکاسی

اکنون که می دانیم انباشت فوکوس چیست، چرا باید از آن استفاده کنیم و چه موقع مفید است، بیایید ببینیم این کار چطور انجام می شود. همانطور که اشاره کردم این یک تکنیک دو مرحله ای است که بخش اول آن در محل عکاسی انجام می شود.

با آماده سازی تصویر خود درست همانطور که به طور معمول انجام می دهید، شروع کنید. ترکیب بندی و پرسپکتیوی که ترجیح می دهید را پیدا کرده و ایزو، سرعت شاتر، و دیافراگم را تنظیم کنید.

اگرچه ضروری نیست، اما به شدت توصیه می شود که از سه پایه برای این تکنیک استفاده کنید. از آنجا که شما چند تصویر از یک صحنه می گیرید، سه پایه تضمین می کند که دوربین ثابت و بی حرکت بماند، تا همه تصاویر یکسان باشند – این مسئله بعدا که آنها را در فتوشاپ با هم ترکیب می کنیم مهم است.

تنظیم فوکوس

بعد از پیدا کردن ترکیب بندی و انجام تنظیمات، نقطه فوکوس را به نزدیک ترین شیء به لنزتان تغییر دهید. این کار را می توان با استفاده از فوکوس دستی یا فوکوس خودکار یا هر دو انجام داد.

زمانی که دوربین بر روی سوژه نزدیک فوکوس کرده است، اولین تصویر را بگیرید. هنگامی که عکس گرفته شد، نقطه فوکوس را کمی دورتر تنظیم کنید، به عنوان مثال، در زمینه میانی. این روند را تکرار کنید و سپس نقطه فوکوس را حتی دورتر ببرید.

در اغلب موارد دو یا سه تصویر کافی است. با این حال، برخی از تصاویر به دو برابر عکس نیاز دارند تا کل تصویر شارپ شود.

تصویر ۱: فوکوس بر روی سنگ، تصویر ۲ فوکوس بر روی پس زمینه

اگر مطمئن نیستید که باید چند عکس بگیرید، به آنهایی که در حال حاضر گرفته اید نگاه کنید و بررسی کنید که اگر آنها با هم ترکیب شوند، همه چیز واضح و شارپ می شود یا نه. اگر هنوز هم مطمئن نیستید، محض احتیاط چند عکس اضافی با نقاط فوکوس مختلف بگیرید.

همین! بخش اول این تکنیک آنقدر سخت نیست و بعد از این که چند بار آن را انجام دادید، فورا متوجه خواهید شد که یک تصویر خاص به چند عکس نیاز دارد.

بیایید یک خلاصه سریع از نحوه فوکوس استکینگ را با هم مرور کنیم:

۱- ترکیب بندی خود را طبق معمول همیشه پیدا کنید

۲- سه پایه مفید است، اما ضروری نیست

۳- بر روی نزدیک ترین شیء به لنز فوکوس کرده و یک عکس بگیرید

۴- فوکوس را دورتر تنظیم کنید (میزان آن بستگی به فاصله بین پیش زمینه و پس زمینه دارد) و یک عکس دیگر بگیرید

۵- مرحله ۴ را تکرار کنید تا وقتی که عکس های کافی برای شارپ کردن کل تصویر داشته باشید.

۲

بخش دوم: تکنیک پس پردازش انباشت فوکوس

اکنون که چند تصویر با نقاط فوکوس مختلف گرفتید، وقت آن است که به سراغ کامپیوتر بروید و آنها را با هم ترکیب کنید.

مراحل زیر ممکن است برای کسانی که تجربه زیادی در کار با نرم افزار پس پردازش ندارند گیج کننده باشد، اما با دنبال کردن گام به گام این دستورالعمل ها، نتیجه یک تصویر شارپ خواهد بود.

ترکیب تصاویر در فتوشاپ

Adobe Photoshop رایج ترین نرم افزار برای پردازش تصویر پیشرفته است. کاربران باتجربه می توانند در این نرم افزار به تکنیک ها و افکت های بی پایان دست یابند و بسیاری از عکاسان منظره آن را یک ابزار ضروری می دانند.

الگوریتم فتوشاپ تک تک پیکسل ها را تجزیه و تحلیل کرده و تنها شارپ ترین پیکسل ها را از هر تصویر انتخاب می کند، قبل از این که یک تصویر ادغام شده ایجاد کند.

آموزش انباشت فوکوس گام به گام در فتوشاپ:

۱- تصاویر را به عنوان لایه (Layers) در فتوشاپ باز کنید (اگر از لایت روم استفاده می کنید، تمام تصاویر را انتخاب کرده و از in Edit، گزینه Open as Layers in Photoshop را انتخاب کنید.

۲- تمام لایه ها را انتخاب کرده و به مسیر Edit -> Auto Align Layers بروید.

۳- تمام لایه ها را کپی کنید (این کار ممکن است بعدا مفید باشد)

۴- فقط لایه های کپی (یا فقط لایه های اصلی) را انتخاب کرده و به مسیر Edit -> Auto Blend Layers بروید. Stacking Images را انتخاب کرده و Seamless Tones and Colors را تیک بزنید.

۵- اکنون فتوشاپ به صورت خودکار تصاویر را با هم ترکیب می کند.

۶- ۱۰۰% زوم (بزرگنمایی) کرده و بررسی کنید که آیا تمام قسمت ها شارپ است یا نه.

۷- اگر قسمت هایی وجود دارد که شارپ نیستند، یک لایه ادغام شده با یک ماسک لایه سفید ایجاد کنید و یکی از لایه های ویرایش نشده را در زیر آن قرار دهید. با یک قلم موی سیاه تصویر شارپ (پشت آن) را رنگ کنید.

“Stack Images” را انتخاب کنید

پایان کار کمی گیج کننده می شود، درست است؟ اشکالی ندارد. در ۹۵% موارد، شما در واقع نیازی به استفاده از لایه های کپی شده ندارید. اگر می خواهید درک بهتری از آن ۵% باقیمانده به دست آورید، به شدت توصیه می کنم ویدئوی آموزشی رایان دایار با عنوان «کنار هم قرار دادن قطعه ها» را ببینید.

ترکیب تصاویر با Helicon Focus

Helicon Focus نرم افزار دیگری است که بسیاری از عکاسان از آن برای انباشت فوکوس استفاده می کنند، و همانطور که شاید از نام آن پیداست، نرم افزاری است که دقیقا برای همین هدف ساخته شده است.

عکاس منظره فلیکس ایندن (Felix Inden) اغلب از Helicon برای تصاویری استفاده می کند که فتوشاپ نمی تواند آنها را مدیریت کند و می گوید:

«ترکیب کردن تصاویر انباشت شده با نقاط کانونی مختلف به یک تصویر شارپ در Helicon Focus بسیار آسان است».

وارد کردن فایل ها به Helicon Focus Pro

«با وارد کردن فایل ها شروع کنید و سپس یکی از ۳ روش مختلف انباشت را انتخاب کنید. توضیح الگوریتم های مختلف بسیار تکنیکی است اما در واقع Helicon توصیه می کند که هر سه روش را آزمایش کرده و روشی را انتخاب کنید که برای تصویر خاص شما بهتر از همه جواب می دهد. (برای عکس های منظره من، به نظر می رسد که A و B بهتر جواب می دهند)».

رندر کردن در Helicon Focus

«در حالی که Helicon در حال رندر کردن فایل هاست، می توانید ببینید که یک ماسک ایجاد می شود که جالب است، چون هر الگوریتم یک ماسک متفاوت ایجاد می کند. پس از این که رندر شدن تمام شد (این کار حتی با حجم زیاد تصاویر برای عکاسی ماکرو یا عکس های محصولات، در مقایسه با فتوشاپ فوق العاده سریع انجام می شود) می توانید نتیجه را با ابزار زوم بررسی کرده و سپس آن را ذخیره کنید. اگر بخواهید، می توانید یک مقیاس و نام و غیره نیز اضافه کنید».

بررسی کنید که همه چیز خوب پیش برود

تصویر برای پردازش بیشتر آماده است!

برنامه های مختلف زیادی وجود دارد که می توان از آنها برای انباشت فوکوس تصاویر استفاده کرد، اما Adobe Photoshop و Helicon از همه محبوب تر هستند. یک نرم افزار با کیفیت دیگر Zerene Stacker است، که خیلی ها ادعا می کنند حتی از نرم افزارهای دیگر هم بهتر عمل می کند. امیدواریم که این آموزش برایتان مفید واقع شده باشد، و تکنیک عکاسی انباشتن فوکوس (فوکوس استکینگ – focus stacking) را به خوبی یاد گرفته باشید. لطفا دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید.

نویسنده: کریستین هویبرگ (Christian Hoiberg)

درباره : پیکس

آیا می‌خواهید پربازدیدترین مقالات مکس پیکس برای شما ارسال شود؟

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

شرکت زیگما یا سیگما در سال در سال ۱۳۶۱ در زمینه تولید دوربین و فلش و لنز‌ها دوربین
فعالیت خود را آغاز کرد.

اگرچه شرکت سیگما به تولید مدل‌هایی از دوربین‌ها در کلاس‌های مختلف پرداخته است،
اما بیشتر شهرت این شرکت ژاپنی برای تولید محصولات اپتیکال و لنز‌های با کیفیتی است
که برای تمامی‌برند‌های تولید می‌شود و معمولاً پسوند
Art را یدک می‌کشند.
نکته قابل توجه در مورد لنزهای سری Art  سیگما بالا بودن شارپنس تصویر در حین استفاده
از اپروچر‌های(دریچه دیافراگم) باز این لنزها می‌باشد.
اما چیزی که شرکت سیگما را از سایر شرکت‌های اپتیکال محبوب مانند کنان و نیکون متمایز
می‌کند، دسترسی به آپروچر‌های(دریچه دیافراگم) باز در لنز‌های زوم سری
Art  این شرکت هست.
لنز‌های همچون
۱۸-۳۵ mm f 1.8  و ۲۴-۳۵ mm f2  و ۵۰-۱۰۰ mm f1.8  توانسته اند خود را
در جایگاهی متمایز از سایر لنزهای زوم سریع قرار دهند.

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

اما…

اما در کشور عزیز ما به دلیل گرایش به برند‌های کانن و نیکون و البته قابلیت فروش بهتر در
نمونه‌های دست دوم و کار کرده مخصوصاً در مورد برند کانن ، برند‌های شاخص مانند سیگما
و تامرون علی الرغم کیفیت بهتر در بعضی نمونه‌ها نتوانسته اند جایگاهی برای خود دست و پا
کنند. این در شرایطی است که از نظر قیمت هم استفاده از این لنز‌ها منطقی تر به نظر می‌آیند.
در لحظه نگارش این مقاله شما باید برای خرید لنز
۱۶-۳۵ mm f2.8 canon L III  مبلغ ۱۸۹۹ دلار
پرداخت کنید ، در صورتی که لنزهای سیگما
۱۸-۳۵  و ۲۴-۳۵  به ترتیب با قیمت ۷۹۹ دلار و ۹۹۹
دلار با اپروچر بازتر  در دسترس خواهند بود.

 

برو نزدیکتر

یکی از پر طرفدار ترین انواع عکاسی در ایران به واسطه شبکه‌های اجتماعی، ژانر پرتره است.
عکاسانی را سرغ دارم که همیشه دوست داشتند، لنزی f1.8 با قابلیت زوم داشته باشند.
اگر از طرفداران پرتره هستید، لنز تله فوتو ۵۰-۱۰۰ mm  سیگما توسط سیگما آرت لاین برای
شما طراحی شده است.
در ابتدا در سال ۲۰۱۶ این لنز با مانت اتصال EF-s برای کمپانی کنان معرفی شد، اما پس از
تولید، مانت آن به EF  تغییر پیدا کرد تا تعداد فروش این لنز با کیفیت بالاتر رود.
لنز  Sigma 50-100mm 1.8 DC HSM Art همانطور که با پسوند DC  مشخص شده مانند پدر
خود ۱۸-۳۵ برای دوربین‌های کراپ سنسور APS-C  طراحی شده بود اما به واسطه مانت EF
قابل استفاده برای دوربین‌های فول فریم کنان نیز می‌باشد.

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

توجه


باید در نظر داشته باشید اگه از دوربین‌های کراپ مانند D7300 نیکون یا ۸۰D  کانن استفاده می‌کنید،
فاصله کانونی شما در این لنز    ۸۰-۱۶۰ mm  خواهد بود که برای عکاسی پرتره بسیار عالیست.
دیافراگم ساخته شده از پلی کربنات این لنز متشکل از ۹ تیغه ، اپروچر ۱.۸  تا ۱۶  را در اختیار شما
می‌گذارد. از آنجا که این لنز تایپ G  می‌باشد، دیافراگم به صورت دیجیتالی عمل می‌کند.پس در
مورد بعضی از دوربین‌های نیکون قدیمی‌با محدودیت مواجه خواهید بود.

(عکس۱)

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

کانن در این فاصله کانونی با اخلاف، بهتر ظاهر شد. خطای کالر آبریشن در نمونه لنز فیکس
۸۵mm
شرکت کنان که مورد استفاده قرار گرفت به وضوح در عکس دیده می‌شود و قابل
چشم پوشی نیست. (عکس ۱)
اما در نمونه فیکس تولید شده در فاصله کانونی
 ۵۰mm توسط شرکت سیگما اختلاف بسیار
ناچیز و قابل چشم پوشی است. (عکس ۲)

(عکس ۲)

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

دقت به این موضوع که استفاده از لنز زوم باعث افزایش سرعت عمل عکاس می‌شود بسیار مهم
است و چه بهتر که لنز زوم مورد استفاده سریعتر باشد.

ایرادات

بیشتر بخوانید

از ایرادات که به این ۵۰-۱۰۰ گرفته می‌شود وزن بالای آن است، وزن این لنز ۱.۴۹۰ گرم  است.یعنی
هم وزن لنز
۷۰-۲۰۰ L is II کانن!
البته به دلیل استفاده از ۲۱ المنت شیشه ای با کیفیت، این وزن خیلی دور از ذهن نبود. به همین
دلیل سیگما یک تریپاد کولار یا جایگاه اتصال برای سه پایه روی لنز تعبیه کرده است.
استفاده از این لنز در دوربین‌های
۷D  یا D500  به دلیل وزن نسبتاً بالای بدنه‌ها کمی‌به بالانس
کمک می‌کند.اما در هر صورت با خودتان مهربان باشید و آن را از گردنتان آویزان نکنید.

موتور فوکوس با سیستم‌هایپر سونیک این لنز، اندکی ضعیف تر از موتور فوکوس الترا سونیک
برند کنان ظاهر شد که قابل چشم پوشی است. چون معمولاً عکاسان پرتره از مود فوکوس دستی
استفاده می‌کنند.

تکنولوژی

این لنز دارای سیستم فوکوس اتوماتیک،تمام وقت دستی است.یعنی شما در حالت فوکوس
اتوماتیک هم با چرخش حلقه فوکوس امکان تغییر ناحیه فوکوس را دارا خواهید بود. و در
نهایت فوکوس در نزدیکترین نقطه به ۹۵cm خواهد رسید.
طول لنز در هنگام تغیر فاصله کانون یا فوکوس افزایش نمیابد.
اندازه دهانه لنز ۸۲ میلیمتر است.
سیستم لرزشگیر از این لنز حذف شده،اما  شما با استفاده از سرعت شاتر مناسب با توجه به
فاصله کانونی دچار موشن بلار نخواهید شد.

نکته قابل توجه

نکته قابل توجه دیگر در مورد این لنز،پارافوکال بودن این لنز  است.

لنزهای زوم پارافوکال در حقیقت برای سینماتوگرافی طراحی شدند، به این صورت که با تغییر
در فاصله کانونی،منطقه فوکوس دچار تغییر نخواهد شد یا بسیار ناچیز خواهد بود.در نتیجه
فوکوس حفظ می‌شود.

در مقابل لنزهای زوم وَریو فوکال قرار دارند.مانند لنزهای زوم سری L  کنان که با تغییرات
فاصله کانونی منطقه فوکوس دچار تغییر و بهم ریختگی می‌شود.

پس این لنز از این حیث دارای برتری بوده و برای فیلمسازان هم مورد توجه است.

 

یک آینده

پس از معرفی این لنز در سال ۲۰۱۶ عده ای از کارشناسان در مقالات خود تیتر زدند The Future و
البته  این تیتر خیلی هم بی راه نبود.کمی‌پس از ورود این لنز به بازار یکی از شرکت‌های سینمایی
این لنز را مورد بازنگری قرار دار و نمونه rehouse شده رو به بازار معرفی کرد. لنز سینمایی
۵۰-۱۰۰ mm super speed zoom T2 توسط شرکت GL Optics  با آپروچر T.2 روانه بازار شد.

 

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

اما اخیراً شرکت سیگما دست به کار شد و تعدادی از لنزهای تولیدی خود را به این صورت مورد بازنگری
قرار داد و تحت عنوان cinestyle روانه بازار کرد.

 

بررسی لنز SIGMA 50-100 F1.8 DC

فاصله کانونی متفاوت با هم برابر نیست.
اما مقادیر در
T-stop کاملاً واقعی و آزمایش شده است.
حال اینکه چرا در لنزهای عکاسی از
T-stop استفاده نمی‌شود،بیشتر به صرف اقتصادی و هزینه‌های تمام
شده برای تولید بر می‌گردد.چون آزمایش‌ها بسیار وقتگیر و هزینه بر است.


کلام آخر


تنها مورد منفی در این لنز به طور قطع نداشتن لرزشگیر است.
فاصله کانونی متفاوت اما بسیار کارا و دوست داشتنی هیچ وقت شما را نا امید نمی‌کند.ضمن اینکه شما یک
لنز سریع با آپروچر
۱.۸ در اختیار دارید.شارپنس این لنز فوق العاده است.
برای عکاسی پرتره،خبری و ورزشی،حیاط وحش و البته تئاتر با توجه به کم بود نور لنز مناسبی است.
مقاوم در برابر غبار و رطوبت می‌باشد.
قیمت آن نسبت به رقبا بسیار مناسب است. ۱۰۹۹ دلار
اما اگر عادت به فروش و تعویض لنز دارید، به سراغ این لنز نروید.
چون مانند لنزهای کنان و نیکون به پول نزدیک نیست و به سختی فروش میرود.

درباره : پیکس
صفحات سایت