مکس پیکس


به گزارش روابط عمومی دفتر فیاپ در ایران، ششمین دوره جشنواره بین المللی عکس خیام در شش بخش با موضوع آزاد تک رنگ، موضوع آزاد رنگی، موضوع شهر، موضوع خلاقه، موضوع گردشگری و موضوع تلفن برگزار می‌شود.

آخرین مهلت ثبت نام و دریافت عکس‌ها پیش از این ۲۷ آبان اعلام شده بود که این زمان با درخواست متقاضیان تا پایان روز دوم آذر ۱۳۹۷ تمدید شد.

در این دوره جشنواره در مجموع ۱۶۰۰ دلار جایزه نقدی به همراه نشان جشنواره به برگزیدگان اهدا خواهد شد. به منظور نکوداشت فعالیت‌های خیام در زمینه نجوم، مدال طلای خیام به بهترین عکس با موضوع نجوم نیز اهدا خواهد شد. برنده از بین عکس‌های تمامی بخش‌ها انتخاب خواهد شد.

جشنواره بین المللی عکس خیام تنها جشنواره داخلی زیر نظر فدراسیون بین المللی هنر عکاسی (فیاپ) و انجمن عکاسی آمریکا (PSA) است و عکس‌های راه یافته به آن ضمن ثبت در آرشیو FIAP و PSA بنام عکاس، برای دریافت القاب FIAP و PSA نیز محاسبه خواهد شد. دوره‌های پیشین این رویداد عنوان پر شرکت کننده ترین جشنواره ایرانی را به دست آورد. این جشنواره تنها جشنواره داخلی محسوب می‌شود که تعداد شرکت کنندگان خارجی آن در دوره‌های پیشین از شرکت کنندگان داخلی بیشتر بود. همچنین آثار برتر دوره‌های گذشته در ۳۲ شهر و ۵ قاره از جمله در چین، پرپنیان فرانسه، لوگزامبورگ، یونان، ایتالیا، اسپانیا، آرژانتین، آفریقای جنوبی، ترکیه، عمان و چندین کشور دیگر به نمایش گذاشته شد.

در پنجمین دوره جشنواره عکس خیام بیش از ١٨ هزار عکس از هنرمندان ۶٨ کشور به دبیرخانه این جشنواره رسیده بود.

ششمین جشنواره بین‌المللی عکس خیام اسفند ۱۳۹۷ با دبیری علی سامعی (نماینده فیاپ در ایران) و با هدف ارتقای سطح عکاسی و گفت‌وگوی بصری میان عکاسان ایران و جهان و به منظور بزرگداشت حکیم عمر خیام، توسط نمایندگی فیاپ در ایران یعنی کلوپ عکس فوکوس – وابسته به موسسه فرهنگی هنری «خانه هنر خیام» برگزار می‌شود.

درباره : پیکس

عکاسی در شب به تنظیمات ویژه‌ای نیاز دارد؛ چراکه وجود منابع نور مصنوعی در شب، چشم‌اندازهای جذاب‌تری به‌وجود می‌آورد.

در بسیاری از آموزش‌های عکاسی، به ساعات‌ طلایی اشاره شده است؛ اما هنگام غروب و پس از آن، چطور باید عکاسی کرد؟ شب، زمان مناسبی برای عکاسی خیابانی است. از یک سو، چشم‌اندازهای شهری با هزاران منبع نور رنگارنگ و جذاب مثل تیرهای چراغ، تابلوهای نئونی، ویترین مغازه‌ها، نور خودروها و لامپ‌های ساده و از سوی دیگر، مناظر و چشم‌اندازهای یکنواخت روز جذاب‌تر می‌شود. در ادامه، به ۱۰ نکته برای عکاسی در شب اشاره می‌کنیم.

۱. تنظیمات ایده‌آل دوربین برای شفافیت در هنگام شب

برای ثابت‌کردن حرکت در روز توصیه می‌شود از سرعت شاتر ۱/۳۲۰ با کمترین حد ۱/۱۶۰ استفاده کنید. بااین‌حال، در شب این روند تغییر می‌کند و در نواحی روشن‌تر با سرعت ۱/۲۵۰ می‌توانید عکاسی کنید؛ اما اغلب اوقات بهتر است سرعت شاتر را بین ۱/۶۰ تا ۱/۱۶۰ نگه دارید. برای این کار دست‌ها باید ثابت و بدون لرزش باشد و به فاصله‌ی کانونی وسیع نیاز دارید. برای عکاسی دستی در سرعت ۱/۶۰، کاملا باید بی‌حرکت باشید.

لنز واید

برای این نوع عکاسی به لنز واید نیاز دارید؛ زیرا هرچه فاصله‌ی کانونی بیشتر باشد، سرعت شاتر لازم برای حفظ شفافیت تصویر بالاتر است. همچنین، با لنز ۲۸ تا ۵۰ میلی‌متری به‌راحتی به‌صورت دستی در سرعت‌های کم می‌توانید عکاسی کنید.

مقاله‌های مرتبط:

استفاده از لنز پرایم سریع مثل لنز ۳۵میلی‌متری f/2 هم برای چنین حالتی مفید است. در صحنه‌های روشن‌تر، از f/4 هم می‌توانید استفاده کنید؛ اما توانایی ثبت تصویر در f/2 و f/2.8 یا حتی f/1.8 قدرت انتخاب‌ را بیشتر می‌کند.

در این وضعیت، ایزوی خود را تا حد زیادی باید افزایش دهید. تنظیمات ایزوی مناسب برای عکاسی در شب در دوربین‌های دیجیتالی پیشرفته بین ۱۶۰۰ تا ۶۴۰۰ متغیر است. درغیر این‌صورت، امکان عکاسی دستی در شب وجود ندارد. ایزوی ۳۲۰۰ و گاهی ۶۴۰۰ نیز در چنین مواقعی مفید است.

۲.  در ابتدا به‌دنبال منابع نور بروید

صرف‌نظر از مکان یا زمان عکاسی، همیشه باید به‌دنبال منابع نور اصلی باشید؛ اما شب‌ها اهمیت این مسئله دوچندان می‌شود. کار را با یافتن منابع زیبای نور یا نورپردازی‌های مناسب شروع کنید و منتظر اتفاق بمانید.

منابع نور

به برخورد نور به سوژه‌ها دقت کنید. اگر پشت به منبع نور بایستید، با عبور سوژه‌ها، برخورد قوی نور و رنگ‌های جذاب آن را می‌توانید ببینید. اگر گشادگی دیافراگم بیشتر از f/4 نیست، با این روش بر این محدودیت می‌توانید غلبه کنید. افزون‌براین، اگر می‌خواهید دوربین به‌سمت منبع نور باشد، نور کمتر بر سوژه‌ها می‌تابد؛ اما مانند تصویر بالا، بیشتر بر تابلوی نور می‌توانید تأکید کنید. در این تصویر، به تفاوت نور در سمت چپ و راست صورت مرد دقت کنید.

۳.  عکاسی از زندگی روزمره‌ی شب

بعضی از جذاب‌ترین عکس‌های خیابانی در شلوغی ثبت می‌شود. برای مثال، به پروژه‌‌ی ماسیچ داکوویکز با نام شهر پس از تاریکی (Cardiff After Dark) نگاه کنید.

۴. رعایت فاصله

به‌گفته‌ی روبرت کاپا:

اگر عکس‌هایتان به اندازه‌ی کافی خوب نیست؛ یعنی به اندازه‌ی کافی به سوژه نزدیک نشدید.

برخلاف گفته‌ی کاپا، در عکاسی در شب لازم است این شیوه را تغییر دهید؛ بدین‌معنا که گاهی دورشدن از سوژه و تبدیل آن به عناصری کوچک از چشم‌اندازی کلی، ایده‌ی بهتری است. پس‌زمینه‌ها در شب زیباتر از روز است؛ بنابراین اغلب اوقات مردم به عنصر ثانویه‌ی چشم‌انداز تبدیل می‌شوند.

وقتی از سوژه‌ها دور هستید، به سرعت شاتر بالا نیاز ندارید و این یکی از مزایای عکاسی از چشم‌انداز شب است. از فاصله‌ی دور، حرکت سوژه را با سرعت ۱/۶۰ و از فاصله‌ی نزدیک، با سرعت ۱/۱۲۵ می‌توانید ثبت کنید.

۵.  سه‌پایه و محوکردن جمعیت

برای عکاسی خیابانی، معمولا بهتر است به‌صورت دستی عکس بگیرید؛ زیرا نمی‌توان اتفاقات را پیش‌بینی کرد. بااین‌حال، تنها زمانی از سه‌پایه استفاده کنید که بخواهید در مکان شلوغ عکاسی کنید.

سه پایه

کار با سرعت‌های پایین‌تر شاتر مثل ۱/۸ ثانیه را هم امتحان کنید. به عکس بالا توجه کنید. در این عکس، عکاس زمان زیادی برای ثبت عکس بالا صرف کرده است؛ زیرا در ابتدا منتظر پراکنده‌شدن مردم در کل صحنه و سپس، سوژه‌ای جذاب برای پیش‌زمینه مانده است.

۶. استفاده از فلش

استفاده از فلش در خیابان اختیاری است؛ ولی ممکن است واکنش مردم را به‌دنبال داشته باشد. توصیه می‌شود با محدودیت‌های نور طبیعی در خیابان کنار بیایید؛ چراکه استفاده از فلش و نور آن روی صورت غریبه‌ها ممکن است برایشان ناخوشایند باشد. باوجوداین، گاهی اوقات استفاده از فلش ظاهر بسیار خوبی به عکس می‌دهد.

فلش (نور پرکننده)

استفاده از فلش به‌معنی رهاشدن از محدودیت‌های عکاسی در شب است. با فلش می‌توانید با سرعت شاتر بالاتر عکاسی کنید و عمق میدان و نویز را کاهش دهید. همچنین، کل عمل نورپردازی را به فلش می‌توانید واگذار کنید؛ به‌ویژه در وضعیتی که پیش‌زمینه با نور فلش روشن می‌شود و بقیه‌ی نقاط تاریک است. افزون‌براین، تنظیمات را به‌گونه‌ای می‌توانید انجام دهید که کل صحنه روشن شود و سپس، از فلش به‌عنوان نورِ پرکننده‌ی سوژه‌های اصلی در پیش‌زمینه بهره گیرید.

۷. نویز و تصاویر کم‌نور

حتی با بهترین تنظیمات، بعضی از تصاویر بسیار تاریک می‌شود. در این وضعیت، امکان عکاسی و نورپردازی صحیح تک‌تک عکس‌ها وجود ندارد و فقط می‌توانید در مرحله‌ی ویرایش، نورپردازی را تصحیح کنید. در این وضعیت، نویز عکس را نادیده بگیرید و نورپردازی صحیح را در لایت روم انجام دهید. پس از این مرحله، اگر تنظیمات نور را بالا ببرید، نویز بدتر خواهد شد. خوشبختانه تا زمانی که در حالت RAW عکاسی کنید، می‌توانید این گونه عکس‌ها را نجات دهید.

نویز

برای مثال، اگر به‌دنبال تصویر نویزداری هستید که در عین حال ظاهر خوبی هم داشته باشد، می‌توانید نویز را حذف کنید و دوباره آن را برگردانید. ازجمله‌ برنامه‌های خوب کاهش نویز می‌توان به فتونینجا (PhotoNinja) و توپاز دِ نویز (Topaz DeNoise) و دی‌ایکس‌اُ (DxO) اشاره کرد. همچنین، از قابلیت کاهش نویز (Noise Reduction) تعبیه‌شده در لایت‌روم هم می‌توانید استفاده کنید.

اگر حتی پس از کاهش نویز با مشکل مواجه‌اید، در فتوشاپ مقدار کمی Gaussian blur به آن اضافه کنید. سپس از تنظیمات نویز لایت‌روم برای بازگرداندن نویز به تصویر بهره گیرید. در این وضعیت، نویز مطلوب‌تر از حالت نویز دیجیتالی به‌نظر می‌رسد و بعضی نواقص فنی تصاویر کم‌نور را جبران می‌کند. نتیجه قطعا عکس شفاف نیست؛ بلکه عکسی خوشایند و زیبا است.

مقاله‌های مرتبط:

۸. تارشدن و نواقص عکس

وقتی به‌دنبال تصاویر کاملا شفاف هستید، فراموش نکنید عکسی با وجود نویز و شفاف‌نبودن هم می‌تواند عکس درخورتوجهی باشد. هنگام عکاسی در شب، لازم نیست حرکت را کاملا ثابت کنید. وقتی بحث شفافیت مطرح می‌شود، استانداردهای عکاسی در روز بیشتر از شب خواهد بود.

شفافیت تصویر

در سرعت‌های شاتر ۱/۶۰ و ۱/۳۰ هم می‌توانید به‌صورت دستی با کمی محوشدگی عکاسی کنید. در چنین وضعیتی، سوژه‌ها تا اندازه‌ای شفاف است؛ اما لازم است کمی حرکت به آن‌ها اضافه کنید.

۹. بهتر است عکس‌های شب تاریک باشد

این شرطی کلی است و لزوما با آن نباید موافق باشید. توصیه می‌شود در شب طوری عکاسی کنید که حس تاریکی و شب به بیننده القا شود و عکس‌ها با سایه‌ها و نواحی تاریک همراه باشد. هنگامی که به هیستوگرام عکس ‌ثبت‌شده در شب نگاه می‌کنید، بیشتر به‌سمت طیف تاریک تمایل باید داشته باشد.

بهتر است هیستوگرام عکس‌های شب به‌سمت طیف تاریک برود

وقتی عکس ثبت‌شده در شب را به‌ویژه براساس تنظیمات خودکار دوربین نورپردازی می‌کنید، دوربین اغلب اوقات صحنه را به‌اشتباه دریافت می‌کند و نور زیادی به آن وارد می‌کند. در این حالت، تصویر روشن می‌شود و می‌توانید مانند روز همه‌چیز را در آن ببینید؛ اما حس واقعی شب را منتقل نمی‌شود. در این وضعیت، باید نوردهی یا اکسپوژر دوربین را اندکی پایین بیاورید. بعضی اوقات هم ثبت تصاویر روشن هنگام شب مفید است؛ اما نگران نباشید، اگر عکستان تاریک و واقعی شد.

۱۰. مراقب باشید

بسته به محل زندگی، بیرون‌رفتن با دوربین در شب همیشه امن نیست. مراقب باشید کجا می‌روید و از حس قضاوت خود برای یافتن سوژه‌ی مناسب استفاده کنید و بکوشید با یک یا چند نفر همراه عکاسی کنید.

درباره : پیکس

عکاس: مسعود مؤمن‌ها

اختصاصی سایت عکاسی – در بررسی تاریخ «عکاسی هنری» ایران، نخستین مسئله و اصلی‌ترین مشکلی که سد راه پژوهشگران قرار می‌گیرد نبودِ تاریخ مدوّن و مرجعی است که تا حدودی بتوان با تکیه بر آن با تفصیل و جزئیاتی نسبی، در احوال و نظرات پیشگامان عکاسی هنری و سیر تحولات این شاخه از عکاسی در ایران نظر کرد.[۱] این در حالی است که برخلاف سیر تحولات عکاسی هنری در جهان، عکاسی هنری در ایران عمر چندانی ندارد [۲] و اگر در کنار این مسئله، سیر تحولِ تاریخ‌نگاری‌های هنری جهان و حرکت به سوی نوع جدیدی از تاریخ‌نگاری نظریه‌محور در سال‌های اخیر را نیز از نظر دور نداریم، به نظر می‌رسد در تعیین حدود و تفسیر عکاسی هنری ایران با چالشی اساسی مواجه هستیم.

اگر با خوش خیالی نخواهیم راه دراز نرفته را با بلندپروازی به آنی طی کنیم، به نظر گام نخست و بدیهی در غلبه بر این چالش‌ها، رسیدن به ضرورتِ (و پی بردن به اهمیتِ) ثبت حوادث و اتفاقات حوزه‌ی عکاسی توسط نهادهای مختلفی است که با عکاسان و عکاسی در ارتباط‌اند. تجارب نشان می‌دهد که تحقق همین گام ساده و ضروری تا چه اندازه مهم و دشوار است؛ برای مثال اینکه در مراجعه به یک گالری و یا موزه‌ای ظاهراً معتبر در ایران، اگر هیچ مستندات و اطلاعاتی در مورد نمایشگاه‌هایی که چندین سال پیش گالری و موزه مذکور برگزار کرده‌اند نیابیم، امری کاملاً عادی و مرسوم به‌نظر می‌رسد، تا آن‌جا که خلاف این وضع، یعنی مواجه شدن با آرشیوی منسجم از اتفاقات و رویدادهای پیشین گاه تعجب ما را برمی‌انگیزد!

برخلاف تاریخ‌نگاری عکاسی دور‌ه‌ی قاجار، اطلاعات مکتوب ما در مورد عکاسی هنری ایران آنچنان نحیف است که حتی با عمر کوتاه عکاسی هنری، تعدادی از عکاسان هنری صاحب دیدگاه و برجسته همین حالا هم به دست فراموشی سپرده شده‌اند. نسل جدید عکاسی ایران اگر عکاسان یک قرن پیش امریکا، از ماتیو برادی تا استیگلیتز و وستون، را خوب بشناسند، جز تعداد اندکی عکاس، عکاسان هنری سی چهل سال پیش ایران را نه می‌شناسند و نه عکسی از آن‌ها دیده‌اند. مثلاً بدنه‌ی کلی عکاسی ایران جز معدود افرادی که احتمالاً در زمینه‌ی عکاسی کار پژوهشی می‌کنند، نه سیف‌الملوکی را می‌شناسند و نه حتی عباس مرادی جورابی را و در این میان اگر کسی بخواهد با جستجو در اینترنت، آثار این عکاسان را ببیند و در مورد آن‌ها بخواند و تحقیق کند، با درِ بسته مواجه خواهد شد.

با این وصف، وقتی استاد با سابقه‌ای که از پیشگامان عکاسی هنری در ایران است، نمایشگاه جدیدی برگزار می‌کند، هیچ جای تعجب نیست اگر با پرسش «چه کسی هستِ؟» هنرجویان عکاسی و حتی گاه افراد به ظاهر مطلع در عکاسی مواجه شوید. این اتفاقی است که در واقع روی داد؛ تجربه‌ای شخصی هنگامی که سال گذشته «یحیی دهقان‌پور» آثارش را در گالری آران به نمایش درآورد و بعد از تأسف و تعجب، ما را بر آن داشت تا حداقل برای مکتوب و مستند کردن اطلاعات مربوط به این عکاس تأثیرگذار در روند عکاسی هنری ایران، دست به کار شویم و به بررسی سیر زندگی و آثارش بپردازیم. امری که در ظاهر ساده به نظر می‌رسید و برای انجامش با درخواست از شاگردانِ دست‌به‌قلمِ یحیی دهقان‌پور و کسانی که در زمینه‌ی عکاسی هنری ایران تحقیق می‌کنند، تلاش کردیم این کار ضروری را به انجام برسانیم، اما در عمل روند کار چنان که تصور می‌شد راحت و سریع پیش نرفت.

جدا از معضلِ نبودِ اطلاعاتِ مکتوب تفصیلی و دقیق از یحیی دهقان‌پور، جز گفت‌وگویی در شماره‌های نخست فصلنامه‌ی حرفه‌هنرمند و اشارات موجز و پراکنده در کتاب عکس‌های نه چندان در دسترس او، مشکل اصلی، امتناع یحیی دهقان‌پور از انجام مصاحبه بود. شاگردان دهقان‌پور به‌خوبی با این اخلاق استاد خود آشنا هستند؛ که هم به‌سختی برنقش خود در روند عکاسی هنری ایران صحه می‌گذارد و هم همواره تلاش می‌کند تا خود را از مطرح بودن و مطرح شدن دور نگه دارد. به بیان دیگر، همواره طفره می‌رود از این‌که او را مهم بشمارند و مهم معرفی کنند. شاید به گمان برخی این امر ناشی از نوعی فروتنی کاذب و نمایشی باشد، اما اگر پای صحبت‌های دهقان‌پور در گفت‌وگویی دوستانه و خودمانی نشسته باشید، خواهید دید که خیلی از شاگردان و عکاسانِ مطرحِ هم‌دوره‌ی خود را به خاطر رواج دادن نوعی اخلاقِ شاگردواستادی و مریدومرادی شماتت می‌کند و حتی شماری از دوستان بسیار نزدیک خود را نیز به این سبب به صراحت مورد نقد قرار می‌دهد.

یحیی دهقان‌پور به‌درستی تأکید دارد که «یکی از آفت‌های عکاسی ایران همین اخلاق نوچه‌پروری و مقدس شمردن افراد است که سد راه رشد عکاسی می‌شود و با تزریق و رواجِ تعصب کور و بیجا در بدنه‌ی عکاسی ایران راه نقد و نقادی را می‌بندد.» طفره رفتن دهقان‌پور از مصاحبه‌ی رسمی و نپذیرفتن سخنرانی، جز توضیح موجز نحوه‌ی عکاسی خود، ریشه در این نگرش و رویکرد او دارد. او می‌گوید که اگر می‌خواهید به جایی برسید و اتفاقی را در عکاسی ایران شکل بدهید، باید «از استادان و عکاسانی قدیمی چون من عبور کنید، ضعف‌های کارشان را به نقد بکشید و آن‌ها را کنار بگذارید.»

هرچند که این نوع منش و رفتار او، ما را به تحسین وامی‌دارد، اما این نوجویی دهقان‌پور در روند عکاسی‌ و آثارش تا به امروز بوده که ما را به خود جذب می‌کند. این نوجویی را در بررسی روندِ عکاسی دهقان‌پور در هر دوره‌ای به‌خوبی می‌توان مشاهده کرد: فرارفتن از تعاریف مرسوم عکاسی رایج و تجربه‌گرایی و بازی کردن با حدود عکاسی؛ و به راستی چه چیز مهمتر از بسط معنای عکاسی برای یک عکاسی هنری.

امری که در آخرین و تازه‌ترین نمایشگاهش هم می‌توان دید؛ در نمایشگاه اخیر خود با عنوان «سیب سوم» این استادِ قدیمیِ عکاسی دست به خلق تصویر با گوشی‌ موبایل می‌زند. عکاسی که بیشتر عمرش را آنالوگ عکاسی کرده و در تاریکخانه‌ شب را روز کرده است، در این پروژه بی‌هیچ تردید و هراسی، به‌صورت کاملاً تجربی، شکلِ مسئله‌ساز و امروزیِ عکاسی (یعنی عکاسی دیجیتال با تلفن همراه) را به چالش می‌کشد؛ امری که حتی خیلی از شاگردان جوان‌تر او هم علاقه یا شمّ و بینشِ تجربه‌ی آن را ندارند. تنوع آثاری که دهقان‌پور در این سال‌ها گاه به معرض نمایش عمومی گذاشته ناشی از همین روحیه‌ی نوجو و خلاق او است؛ و صد البته با چاشنی طنزِ انتقادیِ ظریفی که هم یک ویژگی شخصیتی است و هم در آثارش به طرزی پنهان جریان دارد.

در هر حال برای شناخت بهتر و بیشترِ دهقان‌پور بایستی از منظرهای متفاوتی بر جریان کاری او تمرکز کرده و آثارش را بررسی کنیم. مسئله‌ای که در تلاش برای رسیدن به آن با گردآوری چند مقاله و نوشته، سبب شد پرونده‌ای با مرکزیت یحیی دهقان‌پور و آثارش شکل بگیرد. فرهاد فخریان با نوشتن نقدی بر نمایشگاه «سیب سوم» و هادی آذری با نوشتن متنی پژوهشی در مورد کلیت کار دهقان‌پور، از جمله اساتید و دوستانی بودند که در این راه کمک رساندند و برای این مهم وقت گذاشتند. هم‌چنین تلاش شد تا با تهیه‌ی سال‌شماری دقیق از روند زندگی و کار دهقان‌پور، تصویر روشن‌تری از سیر زندگی حرفه‌ای او به دست دهیم، که برای سامان دادن به این سال‌شمار، معصومه آقایی کوشش بسیار کرد. هم‌چنین بهنام صدیقی، رامیار منوچهرزاده و مسعود مؤمن‌ها با نوشتن نقد یا در اختیار گذاشتن نظرات و مستندات تصویری و نوشتاری خود به پر بار کردن این پرونده کمک کردند.

نخست تصمیم بر این بود که انتشار این پرونده همزمان شود با پایان نمایشگاه «سیب سوم» دهقان‌پور، اما به دلیل در دسترس نبودن آقای دهقان‌پور و شک و شبهه‌هایی که در اطلاعات جمع‌آوری‌شده وجود داشت و باید اصلاح می‌شد، این امر تا به امروز به تعویق افتاد. تا آنجا که اکنون که پرونده‌ی حاضر در حال انتشار است، تازه‌ترین کتاب یحیی دهقان‌پور از نمایشگاه «سیب سوم» که مراسم رونمایی از آن در اواخر تیرماه در پروژه‌ی آران برگزار شد نیز منتشر شده است. به همین مناسبت، علاوه بر نقدی که بهنام صدیقی بر کتاب «سیب سوم» نوشته است، گفت‌وگویی در مورد آثار دهقان‌پور که در ابتدای این کتاب به‌عنوان مقدمه منتشر شده است را نیز، در بخشی از این پرونده، با هماهنگی ناشر منتشر خواهیم کرد. و در آخر نیز با بازنشر نوشته‌ای قدیمی از یحیی دهقان‌پور که به عنوان مقدمه‌ی کتاب مهم و نایاب «پنج نگاه به خاک» نوشته شده است، پرونده را به پایان می‎بریم.

از یحیی دهقان‌پور ممنونیم که علاوه بر شکیبایی در مقابل پرسش‌های فراوان ما، تعدادی از عکس‌های ندیده و منتشر نشده‌اش را در اختیارمان قرار داد تا در این پرونده برای نخستین بار در فضای اینترنت به نمایش عمومی بگذاریم.

مطالب پرونده حدوداً هر دو روز یک بار به تدریج منتشر خواهد شد و در آخر مطابق معمول همیشه بایستی گفت مشتاق و جویای نظرات و مطالب دوستان در مورد پرونده‌ی حاضر هستیم.

 

پی‌نوشت‌ها:

[۱] نگارنده پیشتر در مطلب دیگری با عنوان «بازخوانی انتقادی عکاسی هنری در ایران»، در شماره‌ی ۴ فصلنامه‌‌ی زرد گالری محسن، به دلایل عمر کوتاه عکاسی هنری در ایران پرداخته است.

[۲] نگارنده پیشتر در مطلب دیگری با عنوان «در جستجوی عکاسی هنری ایران»، در شماره ۵۳ فصلنامه‌ی حرفه‌هنرمند، چرایی ضعف تاریخ‌نگاری عکاسی هنری را به تفصیل مورد بحث و بررسی قرار داده است.

درباره : پیکس


من یک عکاس اجسام بی جان هستم، اما دوست دارم به خودم به عنوان شخصی که داستان های جادویی درباره اشیاء روزمره می گوید، فکر کنم. شما به لوازم گران قیمتی برای عکاسی از اجسام بی جان (Still life photography) موفق نیاز ندارید – در این آموزش عکاسی اجسام بی جان مفهومی من نکاتی را در مورد تبدیل اشیاء ساده به صحنه های مفهومی جادویی با شما به اشتراک می گذارم.

جهان بیشتر از آنچه فکر می کنید، فرصت های داستانسرایی در اختیار شما قرار می دهد. یک فنجان قهوه خیلی کسل کننده است، اما این بدین معنی است که می تواند به شما کمک کند تا هر داستانی که می خواهید بگویید. شاید این فنجان قهوه متعلق به یک ستاره شناس باشد و ستاره ها یا ماه گرفتگی را نشان دهد. یا ممکن است تصور کنید که متعلق به هنرمندی است که از روی حواس پرتی قلم موها و مدادهای خود را داخل فنجان قرار می دهد. حتی بادبادک یا بالن های کوچک نیز می توانند در ابرهای بخاری که از فنجان خارج می شوند، پرواز کنند.

مخلوق نور

۱

از لوازم محدود استقبال کنید

جادو و فانتزی در مجموعه عکس هایی که من در اینجا به اشتراک گذاشته ام شایع تر هستند، اما اکثر لوازمی که استفاده کردم کتاب و بطری های شیشه ای بودند – که پیدا کردن آنها سخت نیست، و چیزهای تجملی و عتیقه ای هم نیستند. در واقع، فقدان لوازم خاص یکی از چالش های عکاسی از اجسام بی جان است که به نظر من بسیار جذاب است.

بدون لوازم زیاد، تخیل من جاهای خالی را پر می کند! من می توانم با یک تکه کاغذ ترسیم، یک اژدها بسازم، در اطراف یک دونات کهکشان ایجاد کنم، یا حتی یک اسب شاخدار کوچک را به زندگی بر روی قفسه کتابم دعوت کنم. تنها با دو اسپیدلایت و یک رفلکتور، می توانم داستان هایی از فضا، معجون های جادویی، مسافران، دانشمندان، و جادوگران بگویم. جالب ترین بخش کار ایجاد یک مفهوم افسانه ای است – تمام کارهای تکنیکی تنها تکالیف جبری هستند.

گلوله های آتشین برای مبتدیان

۲

همیشه با یک طرح اولیه شروع کنید

توصیه ای که من به هر کسی که می خواهد وارد کار عکاسی از اجسام بی جان مفهومی شود می کنم این است که همیشه با یک طرح اولیه شروع کند. ای کاش کسی زودتر این را به من گفته بود! این کار به شما اجازه می دهد تا در مورد شخصیت و داستان خود فکر کنید، سوال های مهم بپرسید، و جزئیات زیبا اضافه کنید.

عکاسان زیادی وجود دارند که می توانند در حین کار به یک ایده فکر کنند، اما من قطعا یکی از آنها نیستم. طراحی و برنامه ریزی از قبل، یک جزء اصلی کار یک عکاس اجسام بی جان است. همچنین به ترغیب الهاماتی کمک می کند که از کار عکاسان دیگر نشأت نمی گیرند. الهام از واسطه های دیگر و زندگی روزمره شما پرورش می یابد.

T-Rex و حس زیبای آن

۳

خارج از منطقه امن خود به دنبال الهامات ذهنی بگردید

همه ما مجبوریم در زمینه کاری خاص خود به دنبال الهامات ذهنی بگردیم، اما در مورد ادبیات و موسیقی چطور، یا پادکست و شعر؟ من عکسی دارم که تنها از یک خط از یک آهنگ اثر The National الهام گرفته است. داشتن یک ذهن باز برای الهام گرفتن ضروری است.

خود را به دانش عکاسی محدود نکنید: چیز جالبی در مورد زیست شناسی، علم خودشناسی، یا رقص یاد بگیرید. ایجاد تنوع قابل اطمینان ترین راه برای جلوگیری از ته کشیدن خلاقیت است.

مکس پیکس: اگر به خلاقیت در عکاسی علاقه مند هستید، سری به سایر مقالات خلاقیت سایت بزنید.

مخلوق نور

۴

تقویت جزئیات جالب

نکته مهم دیگری که به روح بخشیدن به اشیاء روزمره کمک می کند، این است که به طور خاص عمل کنید. الیزر یودوفسکی (Eliezer Yudkowsky) آن را «فضیلت محدودیت» می نامد. به این فکر کنید که چه چیزی شیء شما را جالب می کند – چطور است که شما را هیپنوتیزم کند یا یک احساس گرما و خواب آلودگی به شما بدهد؟

به عنوان مثال بیایید از یک فنجان چای استفاده کنیم. شاید بتوانید از طریق یک فنجان شفاف، نور خورشید را در چای خود ببینید. سپس آن را روی یک دسته کتاب قرار دهید و با نور پس زمینه از آن عکس بگیرید تا زیبایی آن را نشان دهید.

کلکسیون آتش

یا شاید عطر و طعم را دوست دارید؟ اطراف فنجان را با ادویه جات و گل ها پر کنید تا به بیننده خود نشان دهید که عطر این گلبرگ های گل رز، شکر وانیلی، و اسطوخودوس در فنجان چای شما چگونه است. یا شاید آن را دوست دارید چون باعث آرامش شما می شود. در این صورت، می توانید آن را با یک داستان موقع خواب و ماه و ستاره های کاغذی در بالای بخار چای خود ترکیب کنید. هنگامی که تصمیم گرفتید که کدام ویژگی خاص شیء خود را بیشتر از همه دوست دارید، این جزئیات شما را به سمت بقیه روند کار هدایت خواهند کرد.

برای من، اجسام بی جان با ارزش ترین ژانر عکاسی است، بنابراین به شما توصیه می کنم که آن را امتحان کنید. به دقت به پتانسیل پنهان اشیاء، دگرگونی های کوچک آنها، و ارتباط ظریف بین آنها نگاه کنید. عکاسی اجسام بی جان شما را به یک کاوشگر در دنیای اشیای بی جان تبدیل می کند.

برای مطالعه آموزش های عکاسی بیشتر از دینا بلنکو، یکی از برترین ها در ژانر عکاسی اجسام بی جان، اینجا کلیک نمایید.

نویسنده: دینا بلنکو (Dina Belenko)

صفحه اینستاگرام دینا بلنکو


instagram.com/dinabelenko

درباره : پیکس

آینده، همان آرزوهای محقق شده است، رویاهای جان گرفته، تصمیمات به سرانجام رسیده، و نگاه نسل جوان به آینده، چشم اندازی است برای آنان که در تکاپوی ساختن آینده‌اند.

«جشنواره عکس نگاه به آینده»، لحظاتی از آینده ایران است که در قاب تصویر عکاسان ثبت می‌شود تا با درایت مدیران ایران در آینده روشن شود و روشن باقی بماند.

مسابقه عکس نگاه به آینده که توسط بانک آینده برگزار می‌شود، بر آن است تا جوانان و عکاسان ایرانی را به اندیشیدن پیرامون آینده‌ی ایران تشویق کند و منعکس کننده نگاه جوانان ایرانی به مدیران و تصمیم گیران باشد.

نخستین دوره جشنواره عکس نگاه به آینده با موضوعات زیر برگزار می‌شود:

• بهداشت و سلامت
• آموزش و تحصیل
• توسعه پایدار
• سفر و گردشگری داخلی
• محیط زیست
• کسب و کار

مهلت ارسال آثار:
دریافت آثار از ۲۰ آبان ماه ۱۳۹۷ آغاز شده و تا ۲۰ آذرماه ادامه خواهد داشت.

شرایط شرکت کنندگان:
شرکت در جشنواره عکس «نگاه به آینده» برای تمام علاقه مندان آزاد و رایگان است

نحوه شرکت در مسابقه:
شرکت در جشنواره از طریق سایت اختصاصی آن امکان پذیر است.
علاقمندان به شرکت در مسابقه ابتدا می‌بایست فرم ثبت نام را تکمیل و سپس عکس‌های خود را در بخش موردنظر بارگزاری نمایند.

نحوه داوری آثار:
آثار ارسال شده به دبیرخانه جشنواره، پس از بررسی و تأیید اولیه وارد مرحله داوری می‌شوند.
داوران طی جلسات داوری، تعداد ۴۰ اثر برتر را برای نمایش در نمایشگاه عکس «نگاه به آینده» انتخاب می‌کنند.
در مرحله نهایی، از میان عکس‌های انتخاب شده، نفرات برگزیده انتخاب و معرفی می‌شوند.

هیات داوران:
محمود کلاری
حمید جبلی
مهدی آشنا

جوایز:
نفر اول: تندیس جشنواره به همراه جایزه نقدی به مبلغ ۵۰ میلیون ریال
نفر دوم: تندیس جشنواره به همراه جایزه نقدی به مبلغ ۴۰ میلیون ریال
نفر سوم: تندیس جشنواره به همراه جایزه نقدی به مبلغ ۳۰ میلیون ریال
جایزه بزرگ جشنواره: تندیس جشنواره به همراه جایزه نقدی به مبلغ ۱۰۰ میلیون ریال

شرایط عمومی شرکت در جشنواره:
• دریافت اثر فقط از طریق وبسایت جشنواره انجام خواهد شد.
• ثبت‌نام در سایت جشنواره برای کلیه‌ شرکت‌کنندگان الزامی است.
• شرکت کنندگانی که اطلاعات شخصی خود را به صورت ناقص ذکر کرده باشند از دور مسابقه حذف می‌شوند.
• تأیید فرم ثبت نام اینترنتی و ارسال اثر به منزله قبول تمام شرایط جشنواره می‌باشد.
• شرکت در بخش‌های جشنواره محدودیت سنی ندارد.
• شرکت در این جشنواره برای تمام علاقمندان آزاد و رایگان است.
• ارسال کننده اثر به عنوان مالک آن شناخته می‌شود. در صورتی که در هر مرحله از داوری، خلاف این ثابت شد، تمام پیگردهای قانونی متوجه ارسال کننده اثر خواهدبود.
• عکس‌های ارسالی باید مطابق با موازین اخلاقی، اسلامی و فرهنگی نظام جمهوری اسلامی ایران باشد. در صورت عدم تطابق آثار ارسالی با موازین پذیرفته شده و قوانین جشنواره، در هیچ یک از بخش‌های جشنواره پذیرفته نخواهند شد.
• به آثاری که پس از زمان تعیین شده ارسال شوند یا یکی از قوانین جشنواره را نقض کنند، ترتیب اثرداده نخواهد شد.
• پس از ارسال اثر، امکان انصراف و خروج از جشنواره وجود ندارد.
• بانک آینده مجاز است از عکس‌های ارسالی در تبلیغات و یا سایر امور داخلی خود استفاده نماید.
• تصمیم گیری در قبال مسائل پیش‌بینی‌نشده برعهده‌‌ دبیرخانه جشنواره است.

قوانین ارسال اثر:
• هر شرکت کننده می‌تواند حداکثر ٧ عکس برای دبیرخانه ارسال نماید.
• عکاس می‌تواند عکس‌های خود را به صورت رنگی و یا سیاه و سفید در مسابقه شرکت دهد.
• هر گونه ویرایش عکس که به اصل عکس آسیب وارد کند، خلاف قوانین جشنواره است و در صورت مشاهده و اثبات آن، عکس به صورت خودکار از داوری کنار گذاشته می‌شود.
• هنگام ارسال عکس می‌بایست موضوع و نام اثر مشخص شود.
• عکاس می‌تواند ۷ اثر خود را تنها در یکی از موضوعات مشخص شده ارسال نماید.
• تشخیص اینکه اثر ارسال شده با موضوع انتخاب شده هماهنگ است یا خیر، بر عهده هیات داوران است.
• آثار ارسالی می‌بایست حتماً با فرمت jpg باشد. دبیرخانه از پذیرش عکس‌ها با هر فرمت دیگر معذور است.
• هر عکس نهایتاً ۵ مگابایت می‌تواند باشد. حجم‌های بالاتر می‌بایست توسط ارسال کننده تغییر پیدا کند.
• عکس‌های ارسالی می‌تواند با هر نوع دوربین عکاسی و یا دوربین تلفن همراه گرفته شده باشد. محدودیتی در این زمینه وجود ندارد.
• به ۴۰ عکسی که به مرحله نهایی راه پیدا کنند مبلغ یک میلیون ریال به عنوان حق التصویر تعلق می‌گیرد.
• بانک آینده مجاز است از عکس‌های ارسالی در تبلیغات و یا سایر امور داخلی خود استفاده نماید.
• از ۴۰ اثر راه یافته به مرحله نهایی، کتاب تهیه شده و به تمامی هنرمندانی که اثر آنها در جشنواره پذیرفته شده یک جلد هدیه می‌شود.

هنرمندان و علاقه مندان به شرکت در این جشنواره می‌توانند به سایت جشنواره  مراجعه نمایند.

درباره : پیکس


دیافراگم چیست؟ در عکاسی، دیافراگم یکی از سه جزء اصلی است که مقدار نوری که وارد دوربین شما می شود را کنترل می کند. دیافراگم (Aperture) یکی از سه المان قابل تنظیم برای کنترل نوردهی است – دو المان دیگر سرعت شاتر و ایزو هستند که در ویدیو های دیگر به آموزش شان می پردازیم. دیافراگم با ضریب اف (f-stop) بیان می شود، هرچه عدد دیافراگم یا ضریب اف کوچک تر باشد (مثل f/2) نور ورودی به دوربین بیشتر و هرچه ضریب اف یا عدد دیافراگم بزرگ تر باشد (مانند f/11) نور ورودی کم تر است. ویدیو پیش رو، مبحث دیافراگم در عکاسی را به طور کامل به شما آموزش می دهد.

ویدیو آموزش دیافراگم در عکاسی

دانلود



توصیه شده توسط مکس پیکس مقدمات عکاسی ویدیو ها دیافراگم نوردهی

درباره : پیکس

تیرآرت اعلام می‌دارد که مقدمات برگزاری «هفته‌ی هنر تیر» هم اکنون در جریان است.
این برنامه‌ی یک هفته‌ای دربرگیرنده‌ی رویدادهایی در زمینه‌ی هنرهای تجسمی است که نخستین دوره‌ی آن از ۱۴ تا ۲۱ دی ماه ۹۷ در تهران برگزار خواهد شد.

این رخداد با گرد هم آوردن گالری‌های شرکت کننده، مراکز فراهنگی و اجتماع هنرمندان ایرانی در پی فراهم آوردن فرصت‎هایی برای ایجاد گفت‎وگوی بیشتر و برقراری پیوند میان هنر و زندگی روزمره است. برنامه‌ی هفته‌ی تیرآرت در سرتاسر شهر جریان خواهد داشت و هدف آن تحقق مجالی برای رویارویی هنر و شهروندان در رابطه‌ای با نهایت اثرگذاری و اثرپذیری است.

فعالیت‌های هفته‌ی هنرتیر به سه دسته تقسیم می‌شود:
۱. نشست‌هایی که حول موضوعات هنر معاصر و با گردانندگی شخصیت‌های متخصص و فعال در عرصه‌ی هنر در مراکز هنری برگزار خواهند شد.
۲. آثار هنری که توسط گروهی از کیوریتورهای شناخته شده‌ی ایرانی در مکان‌هایی غیر نمایشگاهی در سطح شهر به نمایش در خواهند آمد.
۳. پوشش فعالیت گالری‌های شرکت کننده که با برنامه‌های نمایشگاهی خود میزبان مخاطبان خواهند بود.

بازدیدکنندگان هفته‌ی تیرآرت می‌توانند از برنامه‌ای جامع شامل برگزاری نمایشگاه در فضای گالری‌ها، نمایش آثار هنری کیوریت شده در فضاهای غیرنمایشگاهی و نشست‌های متنوع جمعی و رسانه‌ای در محل برگزاری رویدادها در سطح شهر بهره ببرند. تحقق این برنامه با همکاری گروه گسترده‌ای از گالری‌ها، فضاهای اختصاص یافته به رویدادهای هنری، رزیدنسی ها، ناشران و همچنین هنرمندان و کیوریتورها خواهد بود.

بی صبرانه در انتظار دیدار با شما در جریان این هفته از رویدادها هستیم.

درباره‌ی تیرآرت:
شرکت خصوصی تیرآرت درسال ۱۳۹۷ توسط هرمز همتیان مریم مجد، حمیدرضا پژمان و آرش رزاقی راه اندازی شد و برگزاری دو رویداد سالانه در تهران را در دستور کار خود قرار داد: آرت فر تیر و هفته هنر تیر. نخستین دوره‌ی آرت فر از ۳ تا ۹ تیرماه ۹۷ با شرکت ۱۱ گالری درتهران برگزار شد. حدود شش هزار بازدیدکننده در محل نمایش آثار در مجتمع آوا سنتر حضور یافتند، تا از بیش آر ۱۰۰ اثر هنری خلق شده توسط ۷۰ هنرمند ایرانی دیدن کنند. اولین دوره هفته‌ی هنر تیر طبق برنامه اعلام شده در دی ماه ۹۷ برگزار خواهد شد.

برای اطلاعات بیشتر با شماره تلفن ۲۶۲۹۰۳۲۶ یا نشانی niloufar.siassi@teerart.com در تماس باشید.

درباره : پیکس


اگر به هر عکاس کهنه کاری که از اشخاص عکس می گیرد در حین عکاسی نگاه کنید، قصد و نیت عمدی او را خواهید دید – یعنی عکاس هی حرفه ای حساب شده عمل می کنند. البته نه فقط در مورد دوربینشان و تنظیمات آن، بلکه در مورد سوژه خود. بروس گیلدن زمان زیادی را صرف عکس گرفتن از مردم نیویورک در خیابان ها می کند. نیک نایت در استودیوی عکاسی خود یا در محل عکاسی ساعت ها وقت با مدل ها می گذراند. روابطی که آنها با افرادی که از آنها عکس می گیرند دارند، حساب شده و هدفمند است.


عکاسانی که تجربه کمتری دارند، یک عکس پرتره را به شیوه ای متفاوت می گیرند. آنها به دوربین در دست خود نگاه می کنند، تصمیمات تکنیکی می گیرند، تنظیمات را بررسی کرده و تغییر می دهند، لنزها را عوض می کنند، و شاید فیلتر اضافه کنند. آنها همه این کارها را با قصد ایجاد عکس های بهتر انجام می دهند.

در همین حال، سوژه عکاسی پرتره احتمالا کمی احساس سردرگمی یا نادیده گرفته شدن می کند. او ممکن است بی علاقه، یا حتی خسته شود.

تعامل با شخصی که می خواهید از او عکس بگیرید، خیلی بیشتر از ور رفتن با دوربینتان در دقیقه آخر، به شما کمک می کند تا عکس های بهتری بگیرید.

مکس پیکس: برای همین شما باید قبل از رفتن به جلسه عکاسی بر دوربین خود و اعمال تنظیمات تسلط کافی پیدا کنید تا در محل عکاسی تمرکز اصلی تان روی سوژه باشد. «تمرین های عکاسی» منتشر شده در سایت مکس پیکس به شما در این زمینه کمک خواهند کرد.

ارتباط برقرار کنید

به سوژه خود توجه کنید. شما هیچ وقت نمی بینید که یک عکاس حرفه ای باتجربه وقتی در کنار سوژه خود است، بر روی دوربین تمرکز کند. آنها از قبل حواسشان به نوردهی و گزینه های فوکوس و… بوده است.

در رابطه با سوژه، توجه نشان دان و تعامل با آنها کمک می کند تا آرام شوند. هنگامی که سوژه از روند کار لذت ببرد و احساس خوبی در مورد آن داشته باشد، پرتره های خیلی بهتری خواهید گرفت.

برای این عکس که در طی یک نمایش خیابانی گرفته شد، من می خواستم پس زمینه را حذف کنم. این کار سخت بود، چون مردم و فعالیت ها در همه جا وجود داشتند. من مجبور شدم او را جابجا کنم تا زمانی که هیچ چیز حواس پرت کننده ای در پشت او وجود نداشته باشد. همانطور که این کار را انجام می دادم، با او صحبت می کردم و به او نشان می دادم که می خواهم دست هایش را چطور نگه دارد. او مجذوب این دقت من شده بود و از تعامل لذت می برد.

مکس پیکس: برای تماشای تعامل با سوژه عکاسی پرتره در عمل، اینجا کلیک نمایید و ویدیو را تماشا کنید.

حتی اگر زمان کمی برای گرفتن یک عکس پرتره دارید، یادگیری برقراری ارتباط بهترین کاری است که می توانید برای بهبود کار هنری خود انجام دهید. برای من این کار بسیار دشوار بود، چون من ذاتا خجالتی هستم.

اعتماد به نفس خود را به طور هدفمند تقویت کنید

شغل من در بخش عکاسی یک روزنامه آغاز شد. من به سرعت متوجه شدم که برای موفق شدن باید بر اعتماد به نفس نداشتنم غلبه کنم. اکثر عکس ها در روزنامه ها حداقل شامل یک شخص در ترکیب بندی هستند، بنابراین اگر من بر این عدم اعتماد به نفس غلبه نمی کردم، نمی توانستم شغلم را برای مدت طولانی حفظ کنم.

اگر به ارتباط با مردم عادت ندارید، در صورتی که بخواهید پرتره های جذاب بگیرید، باید خودتان را تغییر دهید. ظعکاسان خجالتی اغلب فکر می کنند که «من نمی خواهم چیزی را به مردم تحمیل کنم، یا باعث دردسر آنها شوم». این اولین جنبه عکاسی پرتره است که باید روی آن کار کنید.

به جای فکر کردن به این که شما باعث زحمت آنها هستید، فکر کنید که ممکن است با عکاسی از کسی روزش را بسازید. مردم اغلب توجه را دوست دارند. اگر با یک لبخند و روشی دوستانه به آنها نزدیک شوید، از واکنش های آنها شگفت زده خواهید شد.

مطالعه آموزش های زیر برای شما مفید خواهد بود:

عکس از احمد جمالی مقدم

دوباره از مکان های تکراری بازدید کنید

برقراری ارتباط با مردم در طول زمان به شما اجازه خواهد داد تا راحت تر از آنها عکس بگیرید. ما در چیانگ مای تایلند کارگاه های عکاسی برگزار می کنیم. مردم بازارها و روستاها اکنون کاملا با ما آشنا هستند. ما مردم زیادی را می شناسیم که از این که از آنها عکس گرفته شود لذت می برند. ما به طور هدفمند با مردم ارتباط برقرار می کنیم.

ممکن است یک بازار محصولات کشاورزی محلی یا باشگاه فوتبال فرزندتان در حوالی شما باشد که بتوانید به طور مرتب با دوربین خود به آنجا بروید. دوباره به آن مکان ها برگردید و از همان شرایط عکس بگیرید. انجام این کار به ایجاد روابط – و اعتماد به نفس شما – کمک می کند.

من هیچ وقت قبلا از این مرد عکس نگرفته بودم. اما او مرا در آن اطراف دید که مشغول عکاسی بودم و مشتاق بود که از او عکس بگیرم. چنین اتفاق هایی باعث می شود کار برای عکاس آسان شود. اینقدر صریح و مایل بودن او به این معنی بود که من می توانستم به راحتی با او تعامل برقرار کرده و یک پرتره محیطی بسیار طبیعی بگیرم، با وجود این که ژست گرفته بود (عکس کاندید یا بی هوا – بدون متوجه بودن سوژه نبود). من به او علاقه نشان دادم، و در مورد محصولی که می فروخت از او سوال کردم و او به گرمی پاسخ داد.

کنترل دوربین خود را به دست بگیرید

دوربین خود را بشناسید. از قبل برنامه ریزی کنید و قبل از این که سوژه را ببینید، تجهیزات خود را تنظیم کنید. لنز مناسب انتخاب کنید. حدس بزنید که نور چطور خواهد بود و آیا یک پس زمینه نرم می خواهید یا شارپ و فوکوس شده. اگر در مورد استفاده از مُد نوردهی دستی (M) مطمئن نیستید، مُد اولویت دیافراگم (A یا Av) را انتخاب کنید تا بتوانید عمق میدان مورد نظر خود را به دست آورید.

زمانی که دوربین خود را خوب بشناسید و کنترل آن را به دست گیرید، آزاد خواهید بود تا با سوژه خود تعامل برقرار کنید. حرف زدن با سوژه قبل از گرفتن عکس او بسیار مفیدتر از ور رفتن با تنظیمات دوربین است.

من بارها این باربر را در بازار دیده بودم، و احساس می کردم که کمی خجالتی است. اما من می خواستم از او عکس بگیرم. او چهره ای جالب و خالکوبی های سنتی بر روی بازوهای خود دارد.

وقتی او را دیدم که بر روی چرخ دستی خود استراحت می کرد، نوردهی را به صورت دستی تنظیم کردم و بدون این که بفهمد یک عکس آزمایشی از آن طرف خیابان از او گرفتم. من فاصله فوکوسم را تخمین زدم و آن وقت به او نزدیک شدم. من پیش بینی کرده بودم که او خجالتی باشد، و برخی از فروشندگان ممکن است او را دست بیاندازند و ترغیب کنند که لبخند بزند.

او موافقت کرد که من از او عکس بگیرم. اما همانطور که داشتم این کار را می کردم، دست هایش را در کنار خود گذاشت. من از او خواستم تا دوباره آنها را همان جایی که بودند بگذارد، و توضیح دادم که می خواهم از خالکوبی هایش نیز عکس بگیرم.

در این لحظه کوتاه دو سه نفر شروع کردند او را دست انداختن. او خجالت کشید و چرخ دستی اش را به سمت پایین خیابان هل داد. این تنها عکس واضحی است که از او گرفتم.

اگر من مشغول آماده کردن دوربینم می شدم و با او تعامل برقرار نمی کردم، شک دارم که این عکس اینقدر جالب می شد.

دفعه بعد که او را دیدم، یک نسخه چاپ شده از پرتره اش را به او دادم. حالا وقتی ما از بازارها دیدن می کنیم، او همیشه به من «سلام» می کند و یک لبخند بزرگ به من تحویل می دهد.

از اساتید کهنه کار یاد بگیرید

زمانی که من داشتم عکاسی را یاد می گرفتم، نه یوتیوب بود و نه هیچ سایت آموزش عکاسی ای که به من کمک کند. این روزها ده ها مستند و برنامه وجود دارد که عکاسان را در حین کار نشان می دهد. عکاسانی را پیدا کنید که کارشان را تحسین می کنید و نحوه کار آنها را یاد بگیرید.

یکی از پیج های اینستاگرام مورد علاقه من، پرتره های لی جفریز (Lee Jefferies) است.

مکس پیکس: شما می توانید با مراجعه به سایت ۵۰۰px هرچقدر که مایلید نمونه پرتره مشاهده نمایید و الهام بگیرید. کافیست با رفتن به قسمت Discover در سایت «portrait» را جستجو نمایید.

به طور هدفمند تعامل برقرار کنید

دفعه بعد که یک پرتره می گیرید، به جای دوربین، بیشتر با سوژه خود صحبت کرده و ارتباط برقرار کنید.

و اگر هنگام ایجاد یک پرتره گفتگوی جالبی با کسی داشتید، داستان خود را در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.

نویسنده: کوین لندور یوهان (Kevin Landwer-Johan)

درباره : پیکس

آثار هنرجویان عکاسی‌ فرهنگسرای جهاد دانشگاهی مشهد در قالب نمایشگاه عکسی با عنوان «وهم کومه» در نگارخانه فردوسی مشهد به روی دیوار می‌رود.

عکس‌های این نمایشگاه حاصل پروژه‌های کلاسی در قالب مستندگرایانه و یا ایده پردازانه است که در ‌‌نهایت به صورت ۳۶ تک عکس به همراه عکس نوشت ارائه شده است.

مدرس دوره و نمایشگاه گردان این مجموعه «علی حسینیان» است و عکس نوشت این مجموعه به قلم متانت محبی نوشته شده است.

در بخشی از مقدمه این نمایشگاه به قلم دکتر محبت محبی آمده است: نور، تنهایی و مرگ را می‎توان عناصر قالب عکس‎های این مجموعه دانست که از عواطف انگیخته‌ی هنرجوها برآمده، در نهایت به یکپارچگی اثر منتج شده است. از سوی دیگر، کلیت «وهم کومه» را باید حاصل بیناذهنیت عکاسان و راوی دانست که از تلاقی متنیت شاعرانه‌ی عکس‌ها و کلمه حاصل می‌شود. در باب روایت نیز راوی با بهره گیری از عنصر خیال و فانتزی کلاغ سخنگو و نیز بینامتنیت حاصل از تلاقی روایت به ادبیات کهن به تجربه‌ای متفاوت دست یافته است. در مجموع، تجربه‌ی زیستی زنانه و نگاهی شاعرانه از هنرجویان، به اثری قابل اعتنا و تأمل در گام‌های نخست آزمودن بدل شده که امکان غور مخاطب در برداشت‌های شخصی‌های هنرجوها را در قالبی متفاوت و سطحی قابل قبول فراهم می‌آورد.

عکاسان این نمایشگاه نرگس افشار، مهرنوش ایرانی، مریم بهنام، نیلوفر ترکمان، معصومه دلاوری، ناهید رجایی، بیتا رحیمی، سمیرا رسولی، آزاده شریعت فر، فرزانه عباسی، سیده فاطمه فاطمی، حانیه موسوی، زینب یوسفی هستند.

در افتتاحیه، از کتاب نمایشگاه رونمایی می‌شود. طراح کتاب و نمایشگاه محمود بازدار است.

گشایش: پنجشنبه ۲۴ آبان ۹۷، از ساعت ۱۷ تا ۲۰
بازدید: تا چهارشنبه ۳۰ آبان ۹۷، همه روزه به جز جمعه‎ها، ساعت ۱۰ تا ۱۳ و ۱۷ تا ۲۰
نگارخانه فردوسی: مشهد، خیابان ابن سینا، سه راه ادبیات، فرهنگسرای جهاد دانشگاهی مشهد

درباره : پیکس

مجید ناگهی، دبیر هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان، گفت: در ادامه رویکردهای دوره‌های پیشین، «چهره ایران» به عنوان رویکرد هفتمین همایش انتخاب شده است.

ناگهی افزود: همایش ۱۰ روز با عکاسان از آغاز با عنوان کلی «عکاسی، فرهنگ، جامعه» به منظور تاکید بر تعامل عکاسی، فرهنگ و جامعه و بررسی و مطالعه این تعامل برگزار شده است و هر دوره با توجه به ضرورت‌ها و شرایط عکاسی و فرهنگی، اجتماعی جامعه و توجه به فرایند عکاسی در جهان، رویکردی با نظر اعضای شورای علمی تعیین می‌شود و «چهره ایران» به عنوان رویکرد هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان انتخاب شده است.

دبیر هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان در ادامه گفت: «چهره ایران» عنوان و مفهومی باز و تأویل پذیر است که می‌تواند از جنبه‌ها و زوایای متعدد و گوناگون در عکس و عکاسی بیان و تحلیل شود. سال گذشته رویکرد همایش «عکاسی ایران، نگاهی به خود، نگاهی به جهان» بود و رویکرد امسال نیز در تداوم آن است که می‌تواند گفتمانی را درباره عکاسی ایران و چهره ایران امروز ایجاد کند.

انجمن عکاسان ایران هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان را ۱۴ تا ۲۳ آذرماه امسال در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌کند.

درباره : پیکس
صفحات سایت