مکس پیکس



اینکه انتخاب کنید از یک زاویه پایین و مستقیم عکاسی کنید یا از بالا، از دور یا نزدیک، واید یا کلوزآپ، از پشت چیز ها سوژه را به تصویر بکشید یا تنها انعکاس آن را از سطحی بازتابنده، تعیین کننده پرسپکتیو (perspective) در عکاسی هستند و به کار گرفتن قدرت پرسپکتیو از مهارت های یک عکاس حرفه ای در هر ژانر عکاسی می باشد. پرسپکتیو مربوط به زاویه دوربین، نزدیکی عکاس به سوژه ها و آنچه در کادر می گنجاند است و نقش مهمی در تصویر نهایی دارد. در این مطلب مکس پیکس، مجموعه ای از عکس ها با پرسپکتیو های مختلف و شماری با پرسپکتیو های خلاقانه را مشاهده خواهید نمود.


برای مشاهده مقاله ها، مجموعه عکس ها و آموزش های مکس پیکس در زمینه پرسپکتیو اینجا کلیک نمایید.






















درباره : پیکس

ساعت ۱۴ روز سه شنبه ۲۰ آذرماه نیما علیزاده با تاکید بر اینکه چاپ عکس یکی از مهمترین قسمت‎های روند عکاسی است، صحبت را آغاز کرد. سپس فیلمی ساخته شده از جریان چاپ عکس‎های نمایشگاه سومین سالانه عکس دانشجویان دانشگاه تهران و قاب کردن آنها به نمایش درآمد.

نیما علیزاده در ادامه‌ی صحبت خود گفت: «خدمات ارائه شده توسط کارگاه تصویر تهران خدماتی همطراز با استانداردهای روز دنیا هستند. البته به دست آوردن این کیفیت نیاز با همکاری با شرکتهای تولیدکننده‌ی کاغذ عکس خارجی داشت که به سختی توانستیم این امکان را میسر سازیم و اکنون دو سال است که این اتفاق رخ داده است. کارگاه تصویر تهران تمرکز اصلیش بر چاپ Fine Art است که در آن از بهترین مواد موجود استفاده میشود. این کارگاه از سال ۱۳۹۰ شکل گرفته که از سال ۲۰۱۶ به شکل رسمی با کمپانی هانهموله به عنوان نماینده‌ی رسمی آن شرکت همکاری می‌کند و لابراتوار مورد تایید آن است. کاغذهای مورد استفاده‌ی ما بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال بسته به نوع کاغذ و شرایط نگهداری ماندگاری دارند.

چاپ دیجیتال تنوع بسیاری دارد که اکنون بیشتر از چاپ‌های C-Print و Inkjet یاGiclee استفاده می‌شود.  چاپ Inkjet از ۱۹۸۵ دستخوش پیشرفت‌ها و تغییرات اندکی شده که اما ذات آن ماندگار مانده است. این نوع چاپ دارای بالاترین دامنهی رنگی کاغذهای متنوع است که یکی از دلایل ارجحیت آن بر چاپ C-Print است.

از معیارهای تشخیص کیفیت کاغذ چاپ میزان مقاومت آن در برابر نور، Acid-Free، بافت کاغذ وغلظت رنگ آن است.

هانهموله از سال ۱۸۵۴ کاغذ تولید می‌کند و آثار چاپ شده روی کاغذهایش همگی گواهی هویت و اصالت دارند.»

سپس فیلمی از تهیه‌ی کاغذهای اپسون پخش شد و بعد از آن علیزاده به ادامه‌ی صحبت‌های خود پرداخت و در نمایش جدولی کیفیت چاپ روی کاغذهای مختلف را نمایش داد.

او در صحبت‎هایش بخش بعد از چاپ عکس‌ها و نگهداری آنها را مرحله‌ای مهم دانست و خاطر نشان کرد: «چند نوع مختلف از شیوه‌ی نگهداری و ارائه‌ی آثار وجود دارد.

اگر اثری روی بوم چاپ شده باشد، به Liquid Coat  احتیاج دارد تا از بین نرود و خط نیافتد. شیوهای دیگری از پوشش وجود دارد که نامش Spray Coat است که در ماندگاری اثر چاپ شده موثر است و مانع تخریب آن در برابر اشعه‌ی ماورابنفش می‌شود. شیوه‌ی Mounting مثل نصب عکس روی شاسی یا فوم برد است که البته کیفیت اصیل آن قابل مقایسه با نمونه‌های رایج نیست. در این روش عکس روی صفحه‌ی آلومینیوم و بورکس که از نوع P.V.C است.

چاپ دیازک برای ارائه در گالری و موزه کاربرد دارد که پشت عکس کامپوزیت نصب می‎شود و عکس بین آن و سیلیکون مایع قرار می‌گیرد. این تکینک اصلا تکنیک جدیدی نیست ولی به تازگی وارد ایران شده است. این سیستم ارائه در کشور سوئیس اختراع شده و بیست کشور دارای این تکنولوژی هستند که تنها کشور دارنده‌ی آن در خاورمیانه ایران است. بزرگترین سایزی که از این ارائه در ایران وجود دارد ۵/۲×۴ متر است.

اما کرومالوکس شیوه‌ای است که  تمام آثار نمایشگاه این سالانه به این روش ارائه شده است. در این روش عکس رو کاغذ چاپ شده سپس روی صفحه‌ای فلزی قرار می‌گیرد. سپس هر دو به مدت ۶ دقیقه تحت پرس حرارتی قرار می‎گیرند تا تصویر روی فلز منتقل شود. اولین کسی که در ارائه‌ی عکسهایش از این شیوه استفاده کرد سیندی شرمن است.»

در انتها علیزاده از مخاطبان خواست تا در صورت داشتن هرگونه سوالی به صفحه‌ی اینستاگرام کارگاه تصویر تهران مراجعه کنند.

نشست دوم روز سه‌شنبه ۲۰ آذر با حضور امیرعلی قاسمی، پرهام تقی‌اف و حمیدرضا کرمی در برنامه‌ی نشست‌های سومین سالانه عکس دانشجویان دانشگاه تهران برگزار شد. موضوع این نشست «عکاسی معاصر ایران» بود.

پرهام تقی‌اف نشست را با این سوال شروع کرد: «معاصر بودن در عکاسی و هنر به چه معناست؟ این بحث چالش برانگیزی است تا بتوانیم تعریفی از عکاسی معاصر ارائه دهیم.»

حمیدرضا کرمی در پاسخ او چنین بیان کرد: «هنر معاصر چه چیزی نیست؟ عکاسی را نمی‌توان از بدنه هنر معاصر جدا کرد. برای صحبت درباره‌ی عکاسی معاصر ایران باید ابتدا از هنر معاصر ایران صحبت کنیم. آنچه امروز ما تحت عنوان هنر معاصر ایران می‌شناسیم از اواسط دهه ۷۰ شکل گرفته است. از بعد انقلاب تا همان سال‎ها ژانر عکاسی غالب، خبری است. دهه دوم بعد از انقلاب یعنی از پایان جنگ تا شروع اصلاحات دوران گذار محسوب می‌شود. در قبل آن شاهد شکل گرفتن الگوهای پارادایم‎های هنر معاصر نیستیم اما از سال ۷۵ به بعد به واسطه پیامد رویداد سیاسی انتخابات می‌توان سرنخ‌هایی از بروز آن را شاهد بود. اما ما مفهوم هنر معاصر را به ناگزیر از غرب آموخته‎ایم. شروع این مفهوم از نیمه‎های دهه‌ی ۷۰ میلادی شکل گرفته است. در تعریف معاصر بودن چه چیزی وجود دارد که همیشه چالش برانگیز بوده و این اصطلاح اینقدر تکرار شده که فرد دچار سردگمی می‌شود؟ آیا معاصر بودن یک مفهوم انتزاعیست یا وجودی عینی دارد؟ من با تعریف اول موافقت بیشتری دارم. ولی این پرسش را باید به فیلسوفان هنر سپرد. به نظر من هنرمندان باید معاصر بودن را احساس کرده و زندگی کنند. اگر معاصر بودن به معنای همزمانیست پس باید با تمام رویدادهای حال حاضر هم زمان باشد. اما اگر معنایی که از آن مراد می کنیم گونه‌شناختی باشد در آن صورت می‌توان گفت هنر معاصر در امتداد همان سبک‌های تاریخ هنر پدیدار شده است. اینجا هم با شیوه‌ای از تولید و عرضه ی هنر مواجه هستیم که می‎تواند خود را با ویژگی‎های خویش از پیشینیان متمایز کند. نمی‌توان تعریف قطعی از آن ارائه داد. این خصوصیات خصوصیاتی هستند که اگر در اثری یافت شود، می‎توان آن را معاصر دانست. اگر این ملاک‎ها را در دست داشته باشیم می‎توانیم بفهمیم که چقدر در انعکاس روح زمانه موفقند.»

در ادامه‌ی صحبت‌ها امیرعلی قاسمی سخن خود را از اینطور شروع کرد: «من فکر می‎کنم ما با بحرانی در تاریخ هنر روبرو هستیم و این از آنحا می‎آید که مسائلی که با آن روبرو هستیم از دو نقطه سرچشمه می‌گیرد. اول فعالیت موزه هنرهای معاصر و دوم فعالیت گالری‎ها و نمایش آثار در بیرون ایران. دو مثال میزنم: فعالیتی که خانم رز عیسی در مرکز باربیکن به نام هنر معاصر ایران برگزار کردند و قبلش در دوران جنگ توسط ایرانیان مقیم خارج کشور شکل می‎گرفت. آیا اگر از روبنای بیرونی نگاه کنیم،  می توانیم الگوهایی را بشناسیم و تشخیص دهیم؟ آن چه بوده که دیواره‎ای بیرونی از هنر ما ساخته و ما را به هنر معاصر رسانده است؟»

پرهام تقی‌اف در ادامه‌ی صحبت‎های خود به دوران گذار اشاره کرد و توضیح داد: «من با حمیدرضا کرمی موافقم که در دوران گذار جنب و جوشی نداشته‌ایم. هنر معاصر زاییده درخواست زیست معاصر بوده و ورود منابع جدید و کتاب‎ها و ارتباطات به آن دامن زده است. در دهه ی ۷۰ شمسی متون زیادی ترجمه شد. در عین حال با امیرعلی قاسمی موافقم که روش زندگی ما نمی‎تواند منفک از هنرمان باشد. سوالی که می‌شود پرسید اینست که آیا می‌توان برای پارادایمهای مدرن و معاصری که داریم از آن صحبت می کنیم و آنها را از غرب گرفته‎ایم، نمونه‌ای بیابیم؟ آیا توانستیم خود را در آنها بیابیم؟»

حمیدرضا کرمی در پاسخ اینطور ادامه داد: «گویی همیشه این معاصر بودن در مقایسه با رویکرد مستند با گرایش های زیبایی شناختی‌تری ارتباط دارد. این به معنا آن نیست که در عکاسی انقلاب و جنگ ما زیبایی شناسی وجود ندارد. مثلا کاوه گلستان، بهمن جلالی و عباس کیارستمی سابقه‌ی عکاسی مستند دارند ولی از عکاسی مستند به سمت عکاسی هنری تغییر جهت دادند. شروی گرایش هنر معاصر در آغاز بینال های عکاسی به قبل از نیمه‌ی دهه‌ی ۷۰ شمسی با گشوده شدن فضای سیاسی و فرهنگی برمی‌گردد. موزه نقش مهمی در انتخاب و نمایش آثار و عکس‌هایی که به سمت هنر مفهومی کشش داشتند، داشت. در دوره‌های متفاوت این پارادایم‌ها اشکال متفاوتی را داشتند. به صورت کلی مسئله اینست که در هر مواجه‌ی هنرمندان پیرامونی با هنرمندان مرکزی یعنی غرب مستلزم به باور به یک اصل است که روبروی هر گشودگی یک مقاومت وجود دارد. با اینکه بعد باز شدن فضا در حوزه های مختلف با اقبال ایرانیان در خارج ایران روبرو می‌شویم و تمام این مسائل باعث می‌شوند که توجه و تغذیه‌ی روشن فکران ایرانی به سمت غرب باشد. تمام مقاومت‎هایی که شما اشاره کردید در هنر جدید تکرار شده است و برای مردم چیز چدیدی ندارد. یکی از پارادایم‎های اصلی که در اینجا اهمیت می‌یابد، هویت است. حتی اکنون در آثار این نمایشگاه هویت هنوز هم مسئله است. »

امیرعلی قاسمی خاطرنشان نمود: «اتفاقی که دارد می‌افتد اینست که برخی اوقات تصاویری که ما داریم به عنوان فاین آرت تولید می‌کنیم به تصاویر خبری تبدیل می‌شود و در کنار خبرها کار می‌شود. ما غالبا بیش از آنکه خارجی‌ها در ایران نمایشگاه داشته باشند، ما در خارج ایران نمایشگاه داشته‌ایم. ما نباید به یک جریان غالب بسنده نکنیم. اگر ما الان با هنر معاصر ایران مسئله داریم باید بپرسیم چه چیزی از هنر ایران در بیرون ایران به نمایش گذاشته‌ایم؟ باید ببینیم خود چه کرده‎ایم؟ ما فراموش کرده‎ایم که خود، خود را ساخته و نمایش داده‌ایم.»

حمیدرضا کرمی ادامه داد: «من هم موافقم ولی می‎خواهم به این نکته اشاره کنم که شکل گیری هنری معاصر ایران با توجه غرب به هنرمندان غیر آمریکایی تقارن دارد. این یک تقارن زمانیست و خطری که برای پیرامونی‌ها تهدیدکننده محسوب می‎شود اینست که این توجه از جانب غرب که دارد به تدریج هنرمندان را به تولید تصویر مورد پسند و مطلوب غربی‎ها ترغیب کند. این حالتی نو استعماری دارد. با تحلیل آثار می‎توان فهمید که کدام یک هدفشان از تولید اثر چنین بوده است. ما با نه یک شکل هنر معاصر بلکه با اشکال مختلف آن روبرو هستیم. هنر معاصری که در پیرامون شکل می‎گیرد و در موزه‎ها و گالرهای اروپا و آمریکا به نمایش درمی‌آید.»

پرهام تقی‌اف سوالی دیگر را مطرح نمود: «آیا عکاسی در این فضای هنری پذیرفته می‌شود و جایگاهی دارد؟ عکاسی در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی جایگاه خود را به عنوان هنر پیدا می‌کند ولی اکنون ناچار است که تغییر را بپذیرد. پذیرش عکاسی مشروط بر این است که استقلال خود را فراموش کند زیرا اکنون تبدیل به ماده خام هنرهای دیگر شده است. آثاری مثل شرلی مروین و ریچارد پرینس که رویکرد مدرنیستی عکاسی را نشانه گرفته‌اند. ما اگر الگوهایمان را از پارادایم‎های غرب می‎گیریم تا چه حدی توانستیم پارادایم‎های مدرن را تجربه کنیم؟ آیا نیاز است به عکاسی معاصر نزدیک بشویم تا مدرنسیم رو تجربه کنیم؟ در این دوره شکل مواجه‌ی ما متفاوت است. ما در طول روز با میلیون‎ها تصویر در تماسیم. در این وضعیت چطور می‌توان اثر جدیدی خلق کرد؟ باید از دوران مدرن عبور کنیم.»

حمیدرضا کرمی گفت: «بینال‎ها و دانشگاه‎ها به دانشجوها کمک کردند تا با رویکردهای متفاوت و جدید آشنا شوند. اکنون با شکلی از آثار عکاسی مواجه هستید که سی سال پیش اصلا وجود نداشت. خود این تلاش‎ها نشان می‌دهد که برداشت از مدیوم عکاسی تغییر کرده تا دانشجوها بتوانند از نظر محتوایی آثار جدید خلق کنند.»

امیرعلی قاسمی ادامه داد: «فکر می‎کنم در دوره‎ای هستیم که به مقاومت در برابر تولید تصویر احتیاج داریم. به نوعی از  عکاسی احتیاج داریم که کارکرد اجتماعی داشته باشد مثل کار با آرشیو نه نمایش آن. به نظر من تصویر به اندازه کافی تولید شده است و بهتر است بیشتر نگاه کرده، بازیافت کنیم و ببینیم کجا رفته‎ایم. روایت در عکاسی اهمیت دارد. ما داریم به سمتی می‎رویم که رویکرد نخبه‎گرا دوباره بارگشته است.»

پرهام تقی‌اف در ادامه‌ی صحبت‌های خود گفت: «ما نیازمند تاریخ مدون عکاسی هستیم. یکی از معضلات ما کمبود متون مدون درباره‌ی عکاسی معاصر ایران است. دانشجو به این متون احتیاج دارد تا موقعیت خود را محک بزند.»

حمیدرضا کرمی اینطور پاسخ داد: «ما هنوز فاصله زمانی مناسب با این اتفاقات نداریم که بتوانیم در مورد آن تاریخ بنویسیم. اکنون به دیدن و توصیف کردن احتیاج داریم. هر چند در مورد دهه های ۶۰ و ۷۰ می توانیم بنویسیم. فاصله گرفتن از شکل کلاسیک ارائه عکس قطعا حالتی مدرن دارد. اما مدتی‎ست که رویکردهای آوانگارد خوب هم می‎بینم. نوعی از هنر که تنه به هنر مفهومی می زند و مفهوم انهدام و تعامل در آن وجود دارد. اما ماده اولیه کار عکاسی است که برای من قابل توجه است اما این شکل نمایش عکس که روی دیوار می‌رود همچنان مثل مجسمه و نقاشی ماندگار است.»

سپس حاضران سوالات خود را مطرح کردند.

 

توضیح ضروری: این گزارش از سوی انجمن علمی رشته عکاسی دانشگاه تهران در اختیار سایت عکاسی قرار گرفته است که عینا باز نشر می‎شود.

درباره : پیکس

دومین دوره جشنواره ملی عکاسی از موقوفات و امامزادگان استان تهران با عنوان «جشنواره عکس فردوس» با هدف معرفی فرهنگ وقف در استان تهران برگزار می‌شود.

موضوعات جشنواره:
– عکاسی از موقوفات (اماکن وقف شده) در استان تهران
– امامزادگان و بقاع متبرکه استان تهران
– خدمات وقف در جامعه و اجرای امینانه نیات

عکاسی از دستاوردهای مثبت وقف در اماکن موقوفه استان تهران از جمله درمان بیماران در بیمارستان‎های موقوفه، احیاء و آبادانی امامزادگان و بقاع متبرکه توسط واقفان، نذورات در مناسبات مذهبی، خیرات و کمک به نیازمندان و ایتام، کمک هزینه‌های درمانی و تحصیلی، کمک و بازسازی مراکز درمانی، کمک و یاری به محرومان با رویکردی مثبت و حمایتی، همچنین توجه به فضاهایی که به گسترش فرهنگ وقف کمک می‌کنند مانند مساجد و حوزه‌های علمیه که اکثراً موقوفه نیز هستند و تمامی موضوعاتی که به نحوی به فرهنگ وقف اشاره داشته باشد.

معرفی تعدادی از موقوفات شاخص استان تهران که می‌تواند به طور مستقیم یا با معرفی خدمات آن به جامعه معرفی شود:
مجموعه موقوفات دانشگاه تهران (از جمله موقوفات دکتر افشار، موسسه لغت نامه دهخدا و …)، اولین بیمارستان تخصصی سرطان ایران، بخش بزرگی از بازار تهران و خدمات آن به جامعه، مجتمع تربیتی متقین، بیمارستان‌های موقوفه نجمیه، فیروزآبادی، شهدای یافت آباد، لولاگر و…، حوزه‌های علمیه (از جمله حوزه علمیه مروی) مدرسه سپه سالار قدیم، موقوفه انیس الدوله، مدرسه عبدالله خان، مسجدجامع بازار، کتابخانه و موزه ملی ملک و تمامی موقوفات و امامزادگان سراسر استان تهران

بخش‌های جشنواره:
بخش عکاسی حرفه‌ای
بخش عکاسی با تلفن همراه

مقررات عمومی جشنواره:
–  تمامی عکاسان آماتور و حرفه‌ای، مجاز به شرکت در جشنواره هستند.
–  عکس‌های ارسال شده می‌بایست مرتبط با موقوفات و امامزادگان استان تهران باشند.
–  ارسال تصاویری که اشاره به مکان خاصی ندارند و صرفاً به موضوع وقف پرداخته‌اند بلامانع است.
–   هر عکاس مجاز به ارائه تا ۱۰ عکس در هر بخش از جشنواره است.
–   در پایان جشنواره، اداره کل اوقاف و امور خیریه استان تهران اقدام به برگزاری نمایشگاه عکسی از عکس‌های منتخب جشنواره خواهد نمود.
– هرگونه ویرایش که جنبه اسنادی عکس را از بین ببرد و نیز ویرایش‌های اغراق شده، منجر به حذف عکس خواهد شد ) تغییر کنتراست، سیاه و سفید کردن، اصلاح رنگ و کراپ عکس بلا مانع است)
– در صورت لزوم در هر مرحله از جشنواره شرکت کننده باید قادر به ارائه نسخه اصلی عکس به دبیر خانه جشنواره باشد.
– دبیر خانه جشنواره مجاز است در صورت کافی نبودن کیفیت عکس ارسالی در سایز اصلی و مشکلات تکنیکی عکس در هر مرحله از جشنواره عکس را حذف کند.
– عکس‌های ارسالی نباید دارای امضاء عکاس، تاریخ، پاسپارتو، قاب، حاشیه، واترمارک و لوگو باشند.
– دبیر خانه جشنواره ارسال کننده عکس را صاحب اثر و تولید کننده تلقی می‌کند و هر گونه مسئولیت در این مورد بر عهده ارسال کننده است.
– شرکت در جشنواره به معنای پذیرش شرایط جشنواره بوده و برگزارکننده مجاز به استفاده از تمام یا بخشی از عکسهای پذیرفته شده در جهت امور نمایشگاهی، تبلیغاتی و انتشاراتی است.
– پاسخگویی مسائل پیش بینی نشده بر عهده برگزارکننده جشنواره است.

داوران جشنواره:
ساتیار امامی
محمد نوروزی
احسان رأفتی

دبیر جشنواره:
الهه عزیزی

شرایط شرکت در جشنواره:
شرکت در جشنواره از دو طریق امکان پذیر است.
۱- ارسال آثار و اطلاعات جشنواره از طریق پیام رسان واتس اپ یا تلگرام با شماره ۰۹۳۶۴۱۰۰۸۲۲
۲- ارسال آثار از طریق ایمیل ferdosphoto@gmail.com

اندازه عکسها:
حجم عکس‌های ارسالی باید حداکثر ۲ مگابایت با فرمت jpg باشد. و هر فایل عکس به نام عکاس نام گذاری شود. (مثال ali amini 05) و به همراه عکس‌های ارسالی حتماً یک فایل متنی شامل مشخصات عکاس، نام و نام خانوادگی، شماره تماس همراه و ثابت، آدرس پستی ارسال شود.
برای چاپ عکس‎های منتخب در نمایشگاه با شرکت کننده تماس گرفته خواهد شد تا عکس را با کیفیت اصلی خروجی دوربین ارسال کنید.

گاه شمار جشنواره:
آخرین مهلت دریافت آثار: ۲۰ دی ماه ۱۳۹۷

جوایز بخش حرفه‌ای:
تندیس زرین جشنواره، دیپلم افتخار و مبلغ ۴.۰۰۰.۰۰۰ تومان
تندیس زرین جشنواره، دیپلم افتخار و مبلغ ۳.۰۰۰.۰۰۰ تومان
تندیس زرین جشنواره، دیپلم افتخار و مبلغ ۲.۰۰۰.۰۰۰ تومان
همچنین سه جایزه نقدی و لوح تقدیر برای سه عکس شایسته تقدیر

جوایز بخش جنبی (عکاسی با تلفن همراه):
ده جایزه نقدی ۳۰۰.۰۰۰ تومانی و لوح تقدیر برای ده نفر بدون در نظر گرفتن رتبه

درباره : پیکس

قابلیت‌های پیشرفته‌ی فوکوس خودکار دوربین‌های سونی، آن‌ها را به گزینه‌ی توانمندی برای عکاسی و فیلمبرداری در تمامی ژانر‌ها تبدیل می‌کند.

بعد از سال‌ها رشد و توسعه، هم‌اکنون دوربین‌های بدون آینه‌‌ی سونی با لنز قابل تعویض پیشرفته‌ترین فناوری فوکوس خودکار موجود در بازار را دارند که به عکاس‌ها امکان خلق تصاویری را می‌دهند که بدون چنین سیستم‌هایی امکان‌پذیر نبود. در ادامه تنظیمات مناسب فوکوس خودکار برای حالت‌های مختلف عکاسی با این دوربین‌ها را مرور می‌کنیم.

سونی جزو اولین سازندگانی بود که پیکسل‌های فوکوس خودکار تشخیص فاز (phase-detection) را در حسگر اصلی تصویربرداری دوربین‌ها جای داد که به فوکوس‌هایی بسیار دقیق منجر شد. نقطه‌های گسترده ویژه‌ی فوکوس و الگوریتم‌های هوشمند تشخیص منظره جزو امکانات استاندارد سری دوربین‌های پیشرو آلفا a7 ،a6000 و a9 هستند که ردیابی موضوع دقیق و قدرتمند را فراهم می‌کنند. در کنار این تکنولوژی‌ها که به‌وضوح برای عکاسی از صحنه‌های سریع ورزشی و اکشن مفید هستند، امکاناتی مثل تشخیص چهره، فوکوس چشم و فوکوس دستی مستقیم (DMF) موجود در این دوربین‌ها را می‌توان برای عکاسی پرتره، منظره و حتی ویدئو به کار برد. در این مقاله، برخی از موارد کاربردی اصلی را بررسی می‌کنیم و تنظیمات مناسب‌شان را پیشنهاد می‌دهیم تا بهترین نتایج را از سیستم فوکوس خودکار دوربین‌های سونی خود استخراج کنید. با ما همراه باشید.

فوکوس خودکار سونی sony autofocus

صحنه‌های ورزشی و اکشن

به دلیل اینکه برخلاف دوربین‌های DSLR دیگر آینه‌ای سر راه سنسور دوربین‌های بدون آینه وجود ندارد، میلیون‌ها اطلاعات نقطه‌ای از سنسور تصویر این دوربین‌ها می‌تواند به‌طور لحظه‌ای در اختیار سیستم‌های فوکوس خودکار و سنجش نور قرار گیرد؛ بدین ترتیب، تشخیص و ردیابی سطح بالای اشیا امکان‌پذیر می‌شود. به‌علاوه، این اطلاعات پیکسلی از خود سنسور اصلی تصویر می‌آیند که در نتیجه فوکوس خودکاری دقیق‌تر از سیستم‌های معمول در DSLRها فراهم می‌شود.

به‌عنوان مثال، غول دنیای عکاسی ورزشی سونی اِی ۹ (Sony a9) از ۶۹۳ نقطه‌ی تشخیص فاز که ۹۳ درصد سطح تصویر را پوشش می‌دهند استفاده می‌کند. این تعداد زیاد نقطه‌ی فوکوس خودکار و در عین حال گسترش فوق‌العاده‌ی آن‌ها باعث می‌شود که این دوربین بتواند تا گوشه‌های فریم تصویر هم جنب‌وجوش‌ها را ردیابی کند؛ چیزی که شاید برای خیلی از دوربین‌های فول فریم دیگر امکان‌پذیر نباشد. تنظیمات پیشنهادی ما برای عکاسی ورزشی و اکشن را در ادامه می‌بینید:

تنظیمات پیشنهادی فوکوس خودکار برای صحنه‌های ورزشی و اکشن:

  • مود فوکوس: AF-C

  • محدوده‌ی فوکوس: Lock-on AF: Flexible Spot M

نقاط فوکوس دوربین سونی a9 autofocus points

نحوه‌ی استفاده: فریم را به‌گونه‌ای جابه‌جا کنید تا نقطه فوکوس خودکار روی موضوع‌تان قرار بگیرد؛ سپس دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید تا دوربین شروع به ردیابی موضوع کند. در این حالت شما می‌توانید به‌طور دلخواه فریم را تغییر دهید؛ دوربین به ردیابی سوژه ادامه می‌دهد و آن را در فوکوس نگه می‌دارد. اگر بخواهید موضوع فوکوس را تغییر دهید کافی است تنها شاتر را رها کنید، فریم را طوری قرار دهید که نقاط فوکوس روی موضوع جدید باشد، و دوباره دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید.

نکته‌ها: این تنظیمات فوکوس خودکار برای بیشتر صحنه‌های متداول عکاسی هم مناسب است. اگر بتوانید با قرار دادن نقطه‌ی فوکوس روی موضوع‌تان به درستی آن را شناسایی کنید و فوکوس خودکار را آغاز کنید، دوربین آن را دنبال می‌کند و تا زمانی که عکس را بگیرید در تمام مدت به‌طور کامل در فوکوس نگه می‌دارد.

مقاله‌های مرتبط:

در عکاسی از سوژه‌های سریع، مثل پرندگان در حال پرواز، نمایش‌های هوایی یا هر موقعیتی که موضوع هدف نزدیک‌ترین شی به شما است یا اینکه به خوبی از اشیای دورتر جدا شده است، می‌توانید به‌طور کامل به دوربین در شناسایی خودکار هدف و فوکوس کردن اعتماد کنید. این کار نیاز به تغییر فریم، قرار دادن نقطه فوکوس روی شی و درگیر کردن فوکوس خودکار را از بین می‌برد و کمک می‌کند تا سریع‌تر لحظه مورد نظرتان را ثبت کنید. برای استفاده از این حالت باید محدوده‌ی فوکوس را روی حالت Wide قرار دهید یا با تعیین دکمه‌ای مخصوص این حالت، به سرعت آن را در چنین موقعیت‌هایی فعال کنید.

پرتره

برای عکاسان حرفه‌ای پرتره، فوکوس خودکار چشم (Eye AF) خارق‌العاده است؛ عکاس تنها لازم است به حالت و ژست موضوع توجه کند و دوربین سایر کارها را انجام می‌دهد. اگر حالت فوکوس چشم فعال باشد، دوربین سونی حتی در سرعت فریم بالا به ردیابی و فوکوس روی چشم موضوع ادامه داده و به شما امکان ثبت بهترین حالت چهره را می‌دهد.

سیستم فوکوس خودکار چشم سونی بسیار دقیق بوده و وقتی روی سوژه‌ای تنظیم شود به‌ندرت روی شخص دیگری تغییر فوکوس خواهد داد؛ حتی وقتی که شخص هدف شما از دوربین دور شود. به‌علاوه، به دلیل پوشش تقریبا سرتاسری نقاط فوکوس خودکار در سطح سنسور، سوژه حتی تا گوشه‌های فریم هم دنبال می‌شود که برای عکاسی با ترکیب‌بندی خارج از مرکز یا عکاسی از موضوعات پر جنب و جوش مثل کودکان بسیار کاربردی است.

تنظیمات پیشنهادی فوکوس خودکار برای پرتره:

  • مود فوکوس: AF-C
  • محدوده‌ی فوکوس: Flexible Spot M or L
  • تخصیص دکمه: دکمه AF-ON را به فوکوس خودکار چشم (Eye AF) اختصاص دهید

فوکوس خودکار پرتره دوربین سونی sony portrait autofocus

نحوه‌ی استفاده: اگر در فریم شما اشخاص متعددی حضور دارند و از محدوده‌ی فوکوسی غیر از Wide استفاده می‌کنید، محدوده‌ی فوکوس را روی شخص هدف قرار دهید و هنگامی که فوکوس خودکار چشم را فعال می‌کنید، دوربین چشم آن شخص را ردیابی می‌کند. برای تعویض موضوع عکس، دکمه‌ی فوکوس چشم را رها کنید، محدوده‌ی فوکوس را روی شخص جدید قرار داده و دوباره فوکوس چشم را فعال کنید. اگر هم می‌خواهید خودتان رو شخص مورد نظر فوکوس کنید، کافی است نقطه‌ی فوکوس را روی بخش مورد نظرتان از شخص قرار دهید. فشردن دکمه شاتر تا نیمه باعث می‌شود دوربین روی آن قسمت فوکوس کند.

نکته‌ها: اگر تنها یک شخص در صحنه وجود دارد، یا اینکه قصد دارید اجازه دهید دوربین خودش چهره‌ای را برای فوکوس انتخاب کند (معمولا نزدیکترین شخص)، محدوده‌ی فوکوس را به Wide تغییر دهید و سپس دکمه‌ی فوکوس خودکار چشم را فشار دهید.

سفر و عکاسی عمومی

اگرچه دوربین‌های سونی سیستم قدرتمندی برای فوکوس خودکار پرتره و صحنه‌های سریع ورزشی دارند، این دوربین‌ها برای عکاسی‌های روزمره هم بسیار کاربردی هستند. برای عکاسی‌های روزمره یا مسافرت‌ها با دوربین‌های بدون آینه‌ی سونی تنظیمات زیر را برای فوکوس خودکار به شما پیشنهاد می‌کنیم:

تنظیمات پیشنهادی فوکوس خودکار برای عکاسی عمومی و مسافرت

  • مود فوکوس: AF-S
  • محدوده‌ی فوکوس: Wide (اولویت چهره در AF روشن)

فوکوس خودکار عکاسی سفر sony autofocus travel

نحوه‌ی استفاده: در حالت عکاسی عمومی، پیشنهاد می‌کنیم اجازه دهید دوربین خودش موضوع فوکوس را انتخاب کند. در این حالت دوربین بر روی چهره‌ها در صحنه فوکوس کرده و موضوعات نزدیک‌تر را نسبت به اشیای دورتر در اولویت قرار می‌دهد.

نکته‌ها: اگر می‌خواهید خودتان کنترل را در دست بگیرید، کافی است دکمه‌ای (مثل دکمه‌ی وسط جوی‌استیک فوکوس خودکار) را به Racall Custom Hold اختصاص دهید و تنظیماتش را در حالتی قرار دهید که با فعال‌شدن فوکوس خودکار مود فوکوس به AF-S و محدوده‌ی فوکوس به Center Focus Area تغییر کنند. با اختصاص یک دکمه به راحتی می‌توانید به تنظیمات قبلی فوکوس برگردید.

عکاسی طبیعت

به شکل سنتی، عکاسی منظره در محدوده‌ی فوکوس دستی قرار داشته است؛ اما حتی با وجود اهداف ثابت در تصویر، فوکوس خودکار می‌تواند باعث صرفه‌جویی زیادی در زمان شود. می‌توانید سیستم فوکوس خودکار دوربین سونی خود را برای عکاسی طبیعت به شکل زیر تنظیم کنید:

تنظیمات پیشنهادی فوکوس خودکار برای عکاسی طبیعت

  • مود فوکوس: DMF
  • محدوده‌ی فوکوس: Flexible Spot M or L
  • تخصیص دکمه: دکمه‌ای را برای ذره‌بین فوکوس اختصاص دهید

sony autofocus landscape فوکوس خودکار طبیعت سونی

نحوه‌ی استفاده: منظره را انتخاب کنید و سپس نقطه فوکوس را روی قسمتی از آنکه می‌خواهید فوکوس شود، قرار دهید. از ذره‌بین فوکوس برای زوم‌کردن در قسمت مورد نظر استفاده کنید. با فشردن دکمه شاتر تا نیمه فوکوس انجام می‌شود. در این حین می‌توانید با چرخاندن حلقه فوکوس دستی، به فوکوس شفاف‌تری برسید و سپس عکس را ثبت کنید.

نکته‌ها: با استفاده از این تکنیک، فوکوس خودکار به سرعت شما را به نقطه‌ای که می‌خواهید می‌رساند. سپس با تنظیمات جزئی دستی به هماهنگی درستی بین وضوح پس‌زمینه و پیش‌زمینه‌ی منظره خواهید رسید.

ویدئو

تصویربرداری پیشرفته HD و به‌تازگی ۴K، امکاناتی هستند که از ابتدا در دوربین‌های بدون آینه مانت E سونی وجود داشته است و لنزهای این مانت هم به‌خوبی برای فوکوس خودکار ویدئویی بهینه شده‌اند. به شکل سنتی، بسیاری از فیلم‌برداران در هنگام تصویربرداری ویدئویی به فوکوس دستی تکیه می‌کنند، اما سیستم هیبریدی فوکوس خودکار سونی به‌خوبی زمان عکس‌برداری عمل می‌کند و برای فیلم‌برداری‌ها بسیار مفید و کاربردی است.

تنظیمات پیشنهادی فوکوس خودکار برای فیلم‌برداری

  • مود فوکوس: AF-C
  • محدوده‌ی فوکوس: Wide (اولویت چهره در AF روشن)
  • Center Lock-on AF: روشن

فوکوس خودکار فیلم برداری سونی sony video autofocus

نحوه‌ی استفاده: به‌صورت خودکار، دوربین‌های سونی توانایی فوکوس هوشمند در حالت ویدئو را دارند؛ اولویت با چهره‌ها و اشیای نزدیک است و هنگام تغییر موضوع هم به نرمی فوکوس جابه‌جا می‌شود. اگر Center Lock-on AF روشن باشد، شما می‌توانید به‌راحتی با ضربه زدن روی صفحه‌نمایش لمسی انتخاب کنید که دوربین کدام هدف را ردیابی کند (حتی اگر در فریم حرکت کند). برای تغییر هدف فوکوس هم همین روش می‌تواند به‌کار رود.

مقاله‌های مرتبط:

نکته‌ها: شما حتی می‌توانید انتخاب کنید که دوربین با چه سرعتی روی موضوع شما، فوکوس مجدد انجام دهد. در منو، AF Track Sensitivity مشخص می‌کند که دوربین تا چه اندازه باید به حرکت کردن موضوع حساس باشد؛ با تنظیم روی Responsive (واکنشی) بهترین حالت برای فیلم‌برداری از اهدافی که به‌طور دائم و به‌سرعت حرکت می‌کنند ایجاد می‌شود. AF Drive Speed سرعت حرکت اجزای فوکوس لنز توسط دوربین را کنترل می‌کند. سرعت کند (Slow) نرم‌ترین فوکوس و تنظیم روی حالت تند (Fast) بهترین فوکوس برای اهداف پرسرعت را انجام خواهد داد. به‌خاطر داشته باشید که قبل از برگشتن به حالت عکاسی، Center Lock-on AF را غیرفعال کنید یا تنظیمات پیش‌فرض جداگانه‌ای در حافظه برای فیلم‌برداری اختصاص دهید تا با تنظیمات مربوط به عکاسی تداخل ایجاد نشود.

نظر شما درباره‌ی سیستم فوکوس خودکار دوربین‌های سونی چیست؟ تجربیات خود در استفاده از این سیستم را با ما در میان بگذارید.

درباره : پیکس


برنامه ریزی و هدفمند بودن در مورد پرتره های عکاسی خیابانی، بر کیفیت تصاویر شما تاثیر خواهد گذاشت. ایده روشنی از آنچه که می خواهید به دست آورید، داشته باشید. به کاری که باید انجام دهید و جایی که باید باشید، فکر کنید. زمان روز و چگونگی نور را در نظر بگیرید. چه موقعی احتمال دارد افراد زیادی را آن بیرون ببینید؟ هرچه در مورد عکاسی خیابانی خود و چیزی که می خواهید به دست آورید هدفمندتر باشید، بیشتر سبک شخصی خودتان را ایجاد خواهید کرد. در این مقاله مکس پیکس به چند نکته و تنظیمات دوربین مناسب برای عکاسی خیابانی اشاره می کنیم.


گرفتن عکس فوری یا پیش بینی کردن

ثبت یک حرکت (اکشن) در هنگام وقوع، نیازمند ترکیب تنگاتنگی از مهارت و خوش شانسی است. پیش بینی یک حرکت بالقوه قبل از این که اتفاق بیفتد، اغلب می تواند به این معنی باشد که شما بیشتر عکس های خوب خواهید گرفت. هر دو رویکرد به سلیقه و سبک شخصی شما بستگی دارد.

من ترجیح می دهم مکانی را پیدا کنم که در آن راحت باشم، نه سر راه کسی قرار بگیرم و نه زیر نور داغ آفتاب باشم. جایی که زاویه خوبی به من می دهد تا بتوانم به محض وقوع حرکت آن را ثبت کنم.

داشتن اطلاعات خوب در مورد مکان خیلی به شما کمک می کند. آگاه بودن از جریان زندگی در هر مکان خاص به شما کمک خواهد کرد تا پیش بینی کنید که چه موقع ممکن است بهترین عکس ها را بگیرید.

سفر کردن اغلب شما را به مکان های متفاوت و ناشناخته می برد. یادگیری توقف و مشاهده کردن قبل از گرفتن عکس، درک مفیدی از آن مکان به شما خواهد داد.

در محله خودتان، باید بیشتر با سرعت زندگی و احساس خیابان ها آشنا باشید. اما هنوز هم ضرری ندارد که بایستید و به اطراف خود توجه کنید. به آنچه که اتفاق می افتد نگاه کنید و الگوها و تکرارها را ببینید.

بین برنامه ریزی و رفتار ناخودآگاه تعادل برقرار کنید. آماده باشید. بیش از حد برنامه ریزی کردن می تواند احساس طبیعی را از بین ببرد. شما نمی خواهید عکس های خیابانی بیش از حد ساختگی و تعمدی ایجاد کنید. همه ما تعداد زیادی از آنها را دیده ایم.

در تنظیم دوربین خود راحت شوید

شناخت دوربینتان، به ویژه عملیات های اصلی آن، برای ثبت لحظات تعیین کننده (decisive moments) حیاتی است. این امر نیازمند تمرین مکرر و متمرکز است. اگر به ندرت از دوربین خود استفاده کنید، سخت تر می توانید به طور روان با آن کار کنید.

تنظیماتی را انتخاب کنید که با آن راحت هستید. مُد اولویت دیافراگم (A یا Av) اغلب محبوب است، چون هم می توانید بر عمق میدان تسلط داشته باشید (با تنظیم دیافراگم) و هم با تنظیم ایزو، سرعت شاتر را در صورت لزوم سریع تر نمایید تا از ماتی حرکت ناخواسته جلوگیری کنید.

مکس پیکس: تنظیمات پیشنهادی برای عکاسی خیابانی در مُد نوردهی اولویت دیافراگم (A یا Av)

دیافراگم: f/8 (این یک تعادل خوب بین داشتن یک عمق میدان عمیق و اجازه ورود مقدار خوبی نور است)

ایزو: ۸۰۰ – ۱۶۰۰ (در طول روز) و ۳۲۰۰ (وقتی هوا تاریک تر است)

سرعت شاتر: در مُد اولویت دیافراگم دوربین خودش سرعت شاتر را انتخاب و تنظیم می کند. عموما شما می خواهید سرعت شاترتان حداقل ۱/۲۵۰ ثانیه باشد (اگر سرعت شاتر آهسته تر از ۱/۲۵۰ ثانیه انتخاب شد، ایزو را افزایش دهید)

فوکوس دستی: شما می توانید لنز خود را در فاصله ۱٫۲ متر یا ۳ تا ۴ فوت پیش فوکوس نمایید

مکس پیکس: در صورت لزوم هنگام عکاسی در سایه در مُد اولویت دیافراگم، از جبران نوردهی +۲/۳ استفاده کنید. و جبران نوردهی -۲/۳ هنگام عکاسی در نور روشن خورشید.

یادگیری مُد نوردهی دستی (M) به شما اجازه می دهد تا کنترل دقیق تری بر نوردهی خود داشته باشید، و با یک نگاه بفهمید که دقیقا دارید با چه تنظیماتی کار می کنید. بله، استفاده از مُد دستی به تمرین بیشتری نیاز دارد. اما تا وقتی تمرین نکنید، هیچ وقت نمی فهمید تحت کنترل داشتن تنظیمات چه مزایایی برای شما دارد. اگر از استفاده از یک مُد نیمه خودکار مثل اولویت دیافراگم راضی هستید، به آن بچسبید و از آن لذت ببرید.

از هر مُدی که استفاده می کنید، با اعتماد به نفس این کار را انجام دهید. توانایی استفاده از دوربین بدون نیاز به تمرکز کردن بر روی آن، به شما اجازه می دهد تا بیشتر در محیط اطراف خود مشارکت کنید، که به خصوص در هنگام ایجاد پرتره مهم است.

برقراری ارتباط یا عدم برقراری ارتباط

من اغلب دوست دارم با افرادی که در خیابان از آنها عکس می گیرم ارتباط و تعامل برقرار کنم. ارتباط برقرار کردن یا نکردن یک انتخاب شخصی است. اما می تواند تفاوت قابل توجهی در سبک پرتره هایی که می گیرید، ایجاد کند.

این زوج در غرفه خود در یک بازار محلی که زیاد از خانه ما دور نیست، تخم مرغ می فروشند. من قبلا به این بازار نرفته بودم و به نظرم فریبنده بود. از میان هزاران نفری که آنجا بودند، به نظر می رسید که فقط من سفیدپوست بودم. آنجا یک مکان توریستی نبود، و مشخص بود که مردم محلی زیاد با خارجی ها روبرو نمی شوند.

قصد من این بود که از آنها عکس بگیرم. من با عکاسی از سینی ها و کیسه های تخم مرغ آنها شروع کردم. در حالی که این کار را انجام می دادم، متوجه میزان راحتی آنها شدم. اگر آنها از حضور من معذب می شدند، با آنها صحبت نمی کردم. اما آنها خوشحال و آرام بودند، بنابراین پرسیدم که آیا می توانم از آنها پرتره بگیرم. آنها به من جواب مثبت دادند.

در شرایط دیگر، بهتر است که فقط عقب بایستید و اجازه دهید همه چیز طبق روال خودش پیش برود. ایجاد اخلال در جریان امور می تواند مانع از گرفتن تصاویر طبیعی شود. من هیچ وقت دوربینم را پنهان نمی کنم، و دائم نگاه می کنم تا ببینم آیا افرادی که از آنها عکس می گیرم از حضور من احساس ناراحتی می کنند یا نه. بودن در شمال تایلند باعث شد متوجه شوم که این رویکرد مهم است. مردم اینجا عموما بسیار مودب هستند و من فکر می کنم مهم است که به آنها احترام بگذارم.

فرهنگ و ماهیت افراد در کشورهای مختلف، متفاوت است. حتی در یک کشور هم خصوصیات مردم می تواند بسیار متفاوت باشد. به عنوان مثال، مردم بانکوک معمولا کمتر رفتار دوستانه و آرامی دارند. در هر جایی که پرتره خیابانی می گیرید، مهم است که آن مکان و احساس مردم را به خوبی درک کنید.

گاهی اوقات بهتر است که جسورانه به چهره افراد نگاه کنید. در مکان های دیگر و با افراد دیگر، این کار می تواند شما را به دردسر بیاندازد. موقعیت را به دقت بررسی کنید و شیوه انجام کار خود را با آن تطبیق دهید.

اگر می خواهید به افراد نزدیک شوید و با آنها ارتباط برقرار کنید، آگاه باشید که شیوه رفتار شما بر آنها تاثیر می گذارد. احوالپرسی کردن با دیگران همراه با لبخند و علاقه نشان دادن به آنها و کاری که انجام می دهند، معمولا واکنش مثبتی را به همراه دارد. حتی اگر آنها درخواست شما برای گرفتن پرتره را رد کردند، باز هم می توانید از کمی مصاحبت با آنها لذت ببرید.

اعتماد به نفس داشتن در مورد کار با دوربین هنگامی که با دیگران ارتباط برقرار می کنید به این معنی است که به جای توجه بیش از حد به دوربینتان می توانید به آنها توجه نشان دهید.

روش کار خود را به طور مداوم تمرین کنید

روش مهم است. شیوه کار مناسب خود را پیدا کنید و به آن بچسبید. اگر چیزی را فقط یک بار امتحان کنید، هیچ وقت بر آن مسلط نخواهید شد. اگر دائما روش خود را تغییر دهید، مدت زمان زیادی طول می کشد تا مهارت ها و سبک خود را ایجاد کنید.

تنظیمات دوربین و لنزی که بیش از همه از آن لذت می برید را پیدا کرده و از آنها استفاده کنید. مکان هایی را انتخاب کنید که با آنها راحت هستید و بارها از آنجا بازدید کنید. سعی کنید اتفاقاتی که در آنجا می افتد و نحوه عکاسی از آنها را پیش بینی کنید. هنگامی که نور خوب و سوژه مناسب برای شما قطعی است، به آنجا بروید.

ارتباط برقرار کردن یا نکردن. هر دو روش را امتحان کنید، حتی اگر با برقراری ارتباط با غریبه ها راحت نیستید. من هم قبلا خیلی از این کار می ترسیدم. اما به عنوان یک عکاس روزنامه مجبور شدم از منطقه امنم خارج شوم. و این مرا به عکاس بهتری تبدیل کرد.

بیشتر بخوانید: نکات ساده برای غلبه بر ترس از عکاسی خیابانی

تکرار یک شیوه ایجاد پرتره های خیابانی به شما کمک خواهد کرد تا روش مورد علاقه خود برای کار کردن را تشخیص دهید. شیوه کار خود را پیدا کنید، اما در آن گیر نکنید. زمانی که دیگر از آن لذت نمی برید، وقت تغییر است، قبل از این که چشمه خلاقیت شما خشک شود.

مکس پیکس: اگر مایلید یک مقاله دیگر در زمینه عکاسی پرتره خیابانی مطالعه نمایید «۸ نکته برای ایجاد پرتره های خیابانی عالی» را از دست ندهید.

امتحان کنید

مکان مورد نظر خود و زمانی از روز که بیشتر احتمال دارد در آن پرتره های خیابانی بگیرید را انتخاب کنید.

پنج یا ده بار از این مکان بازدید کنید و حداقل پنج پرتره بگیرید که در آن با سوژه های خود ارتباط برقرار نمی کنید. سپس دوباره این کار را انجام دهید، فقط این بار حداقل پنج پرتره بگیرید که در آن ارتباط برقرار می کنید. ممکن است وقتی شروع به کار می کنید، احساس ناراحتی کنید. اما اگر ثابت قدم باشید، می توانید عاشق این تجربه شوید و چند پرتره عالی بگیرید.

نویسنده: کوین لندور یوهان (Kevin Landwer-Johan)

درباره : پیکس

اولین نشست روز دوم از سومین سالانه عکس دانشجویان دانشگاه تهران، ساعت ۱۴ روز یکشنبه ۱۸ آذر ماه، نشست «تفاوت تحصیل آکادمیک در ایران و خارج از کشور» با حضور شهرام انتخابی و رامیار منوچهرزاده برگزار شد.

در ابتدا شهرام انتخابی به معرفی خود پرداخت. او در ابتدای دهه‎ی ۶۰ برای تحصیل در رشته‎ی معماری به ایتالیا مهاجرت کرده و ۱۵ سال به عنوان معمار فعالیت داشته است. سپس به دنیای هنرهای تجسمی بازگشته و در این حیطه به تدریس و برگزاری نمایشگاه پرداخته است. در حال حاضر تمرکز اصلی وی در حوزه‌ی ویدیو آرت است.

او به ‎طور کل وضعیت دانشگاه‎های خارجی را به دلیل حمایت‎های دولتی بهتر از ایران دانست که کمبود امکانات، جزئی از آن است و این خود مانع پیشرفت دانشجویان می‎شود. او در ادامه‎ی صحبت‌های خود این چنین ادامه داد: «هنرمند وابسته به رسانه است و اکنون فضای آکادمیک هنری به نحوی تغییر کرده که هنرمند با رسانه‎های هنری دیگر به ناچار درگیر شده است».

در ادامه فیلمی تهیه شده از دانشجویان سابق عکاسی هنرهای زیبای دانشگاه تهران که اکنون برای تحصیل به خارج از ایران مهاجرت کرده‎اند، پخش شد که در آن بهرام شعبانی، مهسا بیگلو، یاسمن صفاریان و هما ارشاد از تجربیات خود و از تفاوت‎های تحصیل در رشته‎ی عکاسی در خارج از ایران سخن گفتند.

بعد از پخش فیلم شهرام انتخابی به صحبت درباره‌ی تجربیات خود از تحصیل خارج از کشور پرداخت.
انتخابی، آزادی‌ای که در خارج از کشور به دلیل فراغت شخص از سنت، مسئولیت‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی وجود دارد را تأیید کرد و معتقد بود که این موضوع می‌تواند تا حدی به دانشجو در تحصیل کمک کند اما از طرفی دیگر به دلیل فضای محدود مناسبات هنری در ایران شرایط مساعدی برای بروز خلاقیت و رشد وجود ندارد. اکثراً در دانشگاه‌های خارج کشور فعالیت‌های تئوریک زودتر وارد حیطه‌ی عملی می‌شود. به اعتقاد او هر هنرمندی در همه جای دنیا یک غریبه است و این دید اشتباه است که به صرف تحصیل در خارج از کشور فرد به هنرمندی شناخته شده تبدیل می‌شود. شانس این اتفاق خیلی کم است و تحصیل در خارج از کشور شهرت را تضمین نمی‌کند.

او در انتها به طور کل وضعیت دانشگاه‌های هنر داخل و خارج کشور را خیلی متفاوت ندید بلکه اعتفاد داشت که حتی ممکن است محدودیت‌ها و کمبودها به بروز خلاقیت‌های دانشجو بیشتر کمک کند.

بعد از پایان گفت و گو پرسش و پاسخ برگزار شد.

دومین نشست روز دوم، ساعت ۱۶ روز یکشنبه ۱۸ آذر ماه، با ارائه گزارشی از آنچه در نمایشگاه «رجیو امیلیا» گذشت با حضور مهرداد نجم‎آبادی و مهران مهاجر برگزار شد.

مهرداد نجم‎آبادی که به همراهی رضا شیخ نمایشگاه‎گردانی آن را بر عهده داشت، گفت: «این نمایشگاه در سال سیزدهم خود، با عنوان «انقلاب/ آشوب/ تغییر/ آرمان شهر» اواخر آوریل تا اواخر جون در شهر روجیو امیلیای ایتالیا برگزار شد.

در این نمایشگاه سعی بر آن بوده تا اثر انقلاب‎های بعد از دهه‎ی ۶۰ میلادی بر عکاسی هنری معاصر به نمایش گذاشته شود. حضور جوئل میرویتس در این نمایشگاه نیز بر اهمیت و استقبال از آن افرود که روی جلد کتاب نمایشگاه نیز عکسی از اوست.

این نمایشگاه متشکل از ۷ بخش بوده است. در بخش ابتدایی پنل‎هایی برای نمایش تاریخ ۴۰ ساله‎ی ایران بعد از انقلاب به کمک صیاد نبوی تعبیه شده بود و در بخش بعدی عکس‌های احمد عالی به انتخاب من و مهران مهاجر به نمایش درآمدند.
این عکس‌ها به عنوان نمادی از آغاز عکاسی هنری ایران در این نمایشگاه حضور داشتند.
در بخش بعدی به انتخاب من و رضا شیخ عکس‌های مهران مهاجر به عنوان نماینده‎ای از عکاسی دانشگاهی بعد انقلاب ایران روی دیوار رفتند. بخش چهارم از عکس‌های والتر نیدرمایر عکاس خارجی شکل گرفت که عکس‌هایش در دو بار سفر به ایران گرفته شده‎اند.
عکس‌های او تهران، یزد و شاه‎چراغ را به تصویر می‎کشد. آثار عکاسان معاصر یعنی علی و رامیار، غزاله هدایت، محمد غزالی، نیوشا توکلیان و گوهر دشتی در بخش مرکزی صومعه‎ی قدیمی که به نمایشگاه اختصاص یافته بود، به نمایش درآمدند.
در بخش بعدی یعنی ششم مجموعه‎ی خانواده‎ی ایرانی از محسن راستانی به عنوان بیانی تصویری از مردم ایران برای نمایش انتخاب شده بودند.
راهروی آن صومعه محل نمایش آثار فارغ‎التحصیلان عکاسی دانشگاه تهران نیز بود که از کارهای دانشجویان آثار غزاله رضائی، عبدالله حاجی‎پور، کیوان نیک طبیعت، حبیبه خاتمی، مژگان تاج‎الدینی، انسیه امیری‎فر، هادی آزاد بخت و فاطمه مصلایی انتخاب شده بودند.

در انتخاب آثار به نمایش درآمده سعی بر آن بوده تا ردپایی از آثار احمد عالی و مهران مهاجر در آنها دیده شود.»

و در انتها افزود: «ما فاقد تاریخ عکاسی هنری هستیم که باید با کمک هم آن را بسازیم»

بعد از اتمام صحبت‌های نجم‎آبادی، مهاجر از افراد برگزار کننده‎ی سالانه و اعضای انجمن علمی عکاسی دانشگاه تهران تشکر کرد و سپس در سخنانی کوتاه دانشجویان را به تجربه‎گرایی با در نظر داشتن سنت‎های عکاسی تشویق کرد. او همچنین اظهار امیدواری کرد که فعالیت خودآگاهانه عکاسی در اثر آکادمیک شدن آن در ایران ادامه بیابد.

سومین سالانه عکس دانشجویان دانشگاه تهران ۱۷ الی ۲۱ آذر ماه ۱۳۹۷ در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، ساختمان تجسمی برگزار می‎شود. علاقه‎مندان برای آگاهی بیشتر می‎توانند به برنامه نشست‎ها و  اینستاگرام سومین سالانه مراجعه کنند.

 

درباره : پیکس

نمایشگاه علی احدی با عنوان «گُه بله آکادمی»، اولین نمایشگاه انفرادی او در تهران پس از مهاجرت به کانادا در سال ۱۳۸۸، در گالری اُ برگزار می‎شود.

عنوان این نمایشگاه از ساختمان یک آکادمی باله در ونکوور کانادا می‌آید (Goh Ballet Academy)؛ نامی که در فرایند برگردانده شدنی حرف-به-حرف (transliteration) به زبان مادری هنرمند (فارسی) به آزاد شدن دال‌های هم صدا-هم معنی انجامیده و «گُه بله آکادمی» (Shit Yes Academy) را ممکن می‌سازد.

در این نمایشگاه کارهای اخیر احدی که شامل مجموعه‌ای از ابژه‌های رسانه-تلفیقی عکس بنیاد و متن محور؛ مجموعه‌ای از چیدمان‌های مجسمه‌ای؛ و لایت باکس هستند، به نمایش در می‌آیند. تمامی کارهای این نمایشگاه در کنشی به ویژگی‌های خاص معمارانه، و البته جغرافیایی شهری مکان گالری تولید شده‌اند.

در سراسر نمایشگاه، بیننده با مانعی نفوذ پذیر (ساخته شده از شبکه تور سیاه) مواجه است که با فاصله‌ای اندک به روی تصاویر عکس-بنیاد و متن-محور کشیده شده است. از همین رو بیننده این نمایشگاه به درگیر شدن با مجموعه‌ای از سیاهی‌هایی مسطح و با نقوش یکسان فراخوانده می‌شود؛ سطوحی که در پشت هر یک از آن‌ها تصویر و یا نوشته‌ای متفاوت با دیگری جای گرفته است؛ تصاویری که برای دیده شدن، مستلزم نگاه‌های سمج بیننده خود است- نگاه‌هایی شاید همانند به نگاه‌های یک چشم چران که تنها با دیدن است که می‌تواند میل خود را اطفا کند.

این تصاویر و نوشته‌های پوشیده شده شرایط بصری بیننده را در محدوده دوگانه‌ی دیرین «مدفوع آدمی و طلا» (و البته کنش متقابل بین این دو) تعریف می‌کنند. دوگانه‌ای که در هنر (و البته ورای آن) رئوس یک نظام ارزشی دو-قطبی را نشانه دار می‌کند. این نمایشگاه تلاش می‌کند تا با ساخت یک استعاره معنایی به وضعیتی از معضل نشانه شناختی امروز اشاره کند، که از طریق آن رژیم‌های معاصر مولّد تصویر، شرایط رابطه سوژه‌های فردی و گروهی را با «امر ایدئولوژیک» تنظیم می‌کنند. متعاقباً، «گُه بله آکادمی» مساله خود را معطوف به روابط تصادفی (contingent) میان ابژه هنر و امکان پذیری » معنی» می‌کند؛ به این امید که بتواند «معنی» و «شیئیت» را در صحنه‌ای از درون دچار تناقض قرار دهد – تناقضی که اینجا به میانجی نقوش همگن کننده تور انگیخته شده، و خود را به شکل تمایز میان «طلا» و «گُه» نشان می‌دهد.

با اوج گیری جریانات عوام گرایانه دست راستی و همچنان با بازگشت مهیب «ملی گرایی» در سراسر جهان، بر ذمّه هنر معاصر است که به بررسی دقیق مکانیسم‌هایی بپردازد که شرایط «بینایی» آدم امروز را تعیین می‌کنند. در کانون «گُه بله آکادمی» این سؤال به چشم می‌خورد که چگونه هنر معاصر می‌تواند به راه‌هایی اشاره کند که از طریق آن ساز و برگ‌های بصری-سیاسی، «گُهِ» آن چه را که نشان داده می‌شود به «طلای» آن چه که دیده می‌شود بدل می‌کنند.

علی احدی هنرمند و نویسنده ساکن ونکوور است. حوزه‌ى کارهای بینارشته‌ای او گستره‌اى از چیدمان‌های موقت و معطوف به مکانِ مشخص تا مجسمه، عکس، و کارهایى بر پایه‌ی ویدئو را شامل می‌شود. آثار او شامل تصاویر بازنمایانه، اشیاء ترکیبی و کارهاى مبتنى بر متن است، که راه‌های مشخصی را برای تولید و نزدیک شدن به دوگانگى‌های مفهومی ویژه پیشنهاد می‌کنند. کارهای احدی با اشاره به مسائلى همچون ارائه (نمایاندن) و بازنمایی؛ مهیب سازى (monsteration) و نشان دادن؛ و در آخر، رابطه‌ی میان زیبایی شناسی و فرمهای تصادفى انتزاعی، در وضعیت‌هایى از سیاست بارور شده، ساخته مى‌شوند که الزاماً تقلیل‌پذیر به تعین‌هاى متداول هنرى نیستند.

در کارهای احدی، امر هنرى تنها محتمل است که رخ دهد؛ این رخ دادن نه به واسطه‌ی حضورِ زیباشناسانه شده، بلکه از طریق خلق موقعیت‌های ویژه‌ای، که در آن کثرت دوگانه‌هاى نامتجانس با یکدیگر منجر به تحول «نا-فرمها» به «فرم‌هاى» نو می‌شود، خود را محقق مى‌کند.

از نمایشگاه‌های اخیر احدی می‎توان FWAR، واشینگتن، امریکا؛ اَکسِس گالری؛ سَتِلایت گالری؛ ای‌ام اِس گالری؛ موریس و هلن بِلکین گالری؛ و گِرانت گالری، ونکوور کانادا را نام برد.

همچنین جمعه، ۳۰ آذر ۱۳۹۷، جلسه نقد و بررسی نمایشگاه با حضور نوید نادری، همایون سیریزی و خود هنرمند برگزار خواهد شد.

گشایش: جمعه ۲۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷ تا ۲۱
بازدید: ۲۴ آذر تا ۲۸ دی‌ماه ۱۳۹۷
گالری اُ: خیابان کریمخان زند، خیابان عضدی جنوبی، شماره ۴۳

درباره : پیکس

هر دو نشست‎‎های روز سوم سومین سالانه عکس دانشجویان دانشگاه تهران به موضوع مشکلات فضای آکادمیک اختصاص داشت که هادی آذری، مهدی مقیم‎‎نژاد، رامیار منوچهرزاده و مهمانان این نشست بودند.

در ابتدای نشست اول قسمتی از فیلم گفتگوی ۴ نفر از اعضای انجمن علمی رشته‎‎ی عکاسی دانشگاه‎‎های تهران، هنر، آزاد و سوره پخش شد که محوریت صحبت‎‎های آنان مسائل دانشجویان عکاسی و آموزش آن بود.

برای شروع  نشست، هادی آذری از واژه‎‎ی «دانشگاه» تعریفی ارائه‎‎ داد که پسوند «گاه» در آن دو معنای مکان و زمان می-دهد. سپس انسان دانشگاهی را فردی معرفی کرد که مهمترین ویژگیش اینست که فعالیتهایش مبتنی بر نگارش، پژوهش و واکنش نشان دادن به فضای اطرافش باشد. سپس تفاوت فضای آکادمیک و غیرآکادمیک را برشمرد.

سپس مهدی مقیم‎‎نژاد آغاز بحث را از نقطه‎‎ای منطقی دانست و از سابقه‎‎ی خود در تدریس گفت و ادامه داد: «برای من نظام مندی سرشار از تنقضات است. نظام‎‎مندی انتقال تجربه‎‎های شخصی را به کجا می‎‎برد؟ وظیفه‎‎ی ما انتقال معرفت است. توقعات ما از آموزش آکادمیک چیست؟ آیا همه‎‎ی دانشجویان عکاسی هنرمند می‎‎شوند؟ کدام دانشگاه این تضمین را می‎‎دهد؟ اگر موضوع ما هنرمند شدن باشد خیلی چیزها تغییر می‎‎کند.»

منوچهر زاده سپس پرسید که چطور می‎‎توان حال دانشجو را خوب کرد؟ دانشجو وقتی سر کلاس درس می‎‎نشیند به کسی احتیاج دارد تا او را بفهمد و درک کند. وقتی کسی تنها با داشتن مدرک فوق‎‎لیسانس عکاسی استاد دانشگاه ‎‎می‎‎شود چطور می‎‎تواند دانشجو را درک کند؟

آذری در پاسخ او چنین جواب داد:  «به همین دلیل است که می‎‎گویم هیچوقت آکادمی برای ما به درستی تعریف نشده است. برای مثال من نمی‎‎توانم عکاسی را برای دانشجو تعریف بکنم بلکه خود باید به درک شخصی از آن برسد. همین موضوع می‎‎تواند اثبات‎‎کننده‎‎ی این باشد که چرا ما کمتر به سمت آموزش حرکت کرده‎‎ایم.»

مقیم نژاد حرفهایش را اینطور ادامه داد: «من از تناقضاتی صحبت کردم که خود با آن روبرویم. به نظرم اصلا آموزش به معنای مدرن نمی‎‎تواند در مورد آموزش هنر نیز صدق بکند. وقتی از نظام آکادمیک سخن به‎‎میان می‎‎آوریم بخشی از آن دانشجوست و بخشی استاد. من اگر معلم خیلی خوبی باشم باید بتوانم علاقه‎‎ به هنر در دانشجو را احیا سازم. که این نظام با سیستم نمره‎‎دهی و حضور و غیاب و امثالهم چنین اجازه‎‎ای به ما نمی‎‎دهد. و این همان تاقض است. دانشجو کی به درس و کلاس احساس تعلق خاطر می‎‎کند؟ وقتی که حضور خود را در محتوای آموزشی سهیم می‎‎داند.»

هادی آذری گفت: «اگر قواعد مشخصی نداشته باشیم پس جریان‎‎های هنری از کجا شکل خواهند گرفت؟ رشته‎‎ی عکاسی در دانشگاه فاقد رویکرد خاصی است که اختیار آن در دست دانشگاه هم نیست.»

بحث سر این مسائل ادامه پیدا کرد و بعد از استراحتی بخش دوم با پخش ادامه‎‎ی فیلم گفت‎‎وگوی نمایندگان انجمن‎‎ها آغاز شد.

در ادامه نیز صحبت‎‎ها پیرو حرفهای مطرح شده پیش رفت و در انتها افراد حاضر در جلسه سوالات خود را برای مهمانان مطرح کرده و به پرسش و پاسخ پرداختند.

 

توضیح ضروری: این گزارش از سوی انجمن علمی رشته عکاسی دانشگاه تهران در اختیار سایت عکاسی قرار گرفته است که عینا باز نشر می‎شود.

درباره : پیکس

نقاشی دیوید هاکنی با عنوان «پرتره‌ی یک هنرمند» به قیمت ۹۰.۳میلیون دلار فروخته شده است. ویژگی‌های متعددی این اثر را به اثری متمایز تبدیل کرده است.

ماه گذشته، نقاشی دیوید هاکنی، نقاش افسانه‌ای بریتانیایی، با عنوان پرتره‌ی یک هنرمند (استخری با دو فیگور، ۱۹۷۲) به قیمت ۹۰.۳میلیون دلار به‌فروش رفت که رکورددار قیمت فروش تابلو نقاشی در حراجی برای یکی از نقاشان زنده است. این نقاشی فیگور مردی با کت صورتی را نمایش می‌دهد که لبه‌ی استخر ایستاده و بادقت به مرد داخل استخر نگاه می‌کند.

چه عاملی این نقاشی را تا این اندازه ارزشمند کرده است؟ می‌توان کتاب یا نظریه‌ای را به تفسیر عناصر این نقاشی اختصاص داد. افزون‌براین، نقاشی مذکور بیشتر شبیه عکس است و این شاهکار را از چشم یک عکاس هم می‌توان تفسیر کرد.

زمان‌بندی

این نقاشی که از این لحظه می‌توان آن را عکس نامید، مهم‌ترین قانون عکاسی را نقض کرده است. به سایه‌ی پشت مرد با کت صورتی دقت کنید. این سایه به‌شکل تیز با مرزهایی مشخص است. این، یعنی عکس در ساعت‌ طلایی ثبت نشده و پس از طلوع آفتاب گرفته شده است.

زمان بندی

در نگاه اول کمی گیج‌کننده است؛ اما پس از چند لحظه متوجه می‌شوید یکی از وظایف سخت‌ هنرمند نمایش آب است. چگونه می‌توان آب را نقاشی یا طراحی کرد؟ صرفا بخشی از بوم را با تک‌رنگ آبی می‌پوشانید و آن را به‌عنوان آب نمایش می‌دهید؟ همین نکته هاکنی را از دیگران متمایز می‌کند. او آب را به طبیعی‌ترین فرم کشیده است.

مقاله‌های مرتبط:

در این نقاشی، او جزئیات موج‌ها را درمقایسه‌با سطح آبی نسبتا آرام نمایش می‌دهد. این ویژگی‌های جذاب را تنها زمانی می‌توان نمایش داد که نور خورشید به آب برخورد کند و منعکس شود. شاید به‌همین دلیل است که عکس در ساعت‌های طلایی ثبت نشده است.

لنز و داده‌های EXIF

اگر این نقاشی عکس بود، فکر می‌کنید از چه تنظیماتی برای ثبت آن استفاده شده بود؟ میدان دید نه خیلی عریض است و نه خیلی باریک. احتمالا با لنز ۵۰‌میلی‌متری ثبت شده است. عمق میدان در این عکس به‌خوبی رعایت شده است. تپه‌های موجود در پس‌زمینه تا اندازه‌ای شفاف هستند؛ بنابراین، گشادگی دیافراگم را می‌توان تقریبا f/16 تصور کرد.

اما سرعت شاتر چطور؟ شناگر فاقد بلور حرکتی است و جزئیات زیادی نیز در سطح آب دیده می‌شود. پس، یعنی سرعت شاتر بالا بوده است؟ شاید ۱/۴۰۰ مناسب باشد.

لنز

حالا تصور کنید بخواهید عکس را مثلا ساعت دَه یا یازده صبح یک روز آفتابی بگیرید. فرض کنید دوربین DSLR دارید که روی حالت Manual تنظیم شده است. سرعت شاتر ۱/۴۰۰ و گشادگی دیافراگم f/16 است. فکر می‌کنید تنظیمات ایزو (پیش‌فرض AUTO) برای قرارگرفتن شاخص نورسنجی در مرکز چقدر باید باشد؟ به‌نظر شما ایزوی ۴۰۰ مناسب نیست؟

تاکنون مطلبی درباره‌ی قانون ۱۶ آفتابی شنیده‌اید؟ این قانون روشی برای حدس نوردهی صحیح در طول روز با استفاده از نورسنج است. براساس این قانون، در یک روز آفتابی برای ثبت یک سوژه درمقابل نور مستقیم خورشید گشادگی دیافراگم باید روی f/16 و سرعت شاتر دقیقا برعکس تنظیمات ایزو باشد. ایزو در این تنظیمات روی ۴۰۰ قرار می‌گیرد (درست برعکس سرعت شاتر).

قانون یک‌سوم

مردی که کت صورتی پوشیده، دقیقا در نقطه‌ی یک‌سوم تصویر قرار دارد. بدین‌ترتیب، او به سوژه‌ی اصلی این عکس تبدیل شده است.

مثلث‌ها و خطوط راهنما

اغلب اوقات بهتر است تاحدممکن در عکس خود مثلث داشته باشید. این اثر هنری به‌شدت با مثلث‌ها احاطه شده است؛ به‌گونه‌ای‌که می‌توان ۲۵ مثلث در این اثر پیدا کرد.

دقت کنید تعداد زیادی مثلث در این اثر به‌کار رفته است. واضح‌ترین مثلث با آب استخر و لبه‌های آن شکل گرفته و مخفی‌ترین مثلث هم با تپه‌ها و درخت‌ها و برگ‌ها در پس‌زمینه و حتی بخش کوچکی از آسمان آبی به‌وجود آمده است، مثلث‌های دیگر که به‌صورت هوشمندانه جاسازی شده‌اند، با کفش مرد ایستاده و سر، بالای بدن، ران و پاهای شناگر شکل گرفته‌اند.

مثلث‌ها در عکس مانند خطوط راهنما عمل می‌کنند

دست‌ها و پاهای شناگر هم به مثلث شباهت دارند. اغلب این مثلث‌ها، خطوط راهنمایی هستند که توجه شما را به دو سوژه جلب می‌کنند. برجسته‌ترین مثلث کاملا از نظر مخفی است که به مثلث تلویحی هم معروف است. می‌توانید مثلث تلویحی را در این تصویر حدس بزنید:

  • خط دید مرد ایستاده به‌سمت شناگر
  • بدن شناگر از پاها تا سر او وقتی به لبه‌ی استخر و پاهای مرد حرکت می‌کند
  • قامت مرد از پاهای او به‌سمت سر و درنهایت چشم‌ها

مثلث

با نگاه‌کردن به تصویر، مثلث مخفی در ناخودآگاهتان نقش می‌بندد و همین باعث جذابیت عکس از دید شما می‌شود. بنابراین با وجود عمق میدان بالا، چشم‌ها مرتب روی دو سوژه متمرکز می‌شوند. ترکیب دو سوژه همراه با رنگ‌های آبی و سبز در بقیه‌‌ی نقاط تصویر، آرامش و صلح را القا می‌کند و باعث جذابیت آن می‌شوند.

قاب‌درقاب

به‌نظر می‌رسد شناگر با رنگ‌بندی زیرکانه‌ای به سوژه‌ی ثانویه تبدیل شده است؛ اما لبه‌های استخر قابی را دور او شکل می‌دهند و از کاهش اهمیت او در تصویر جلوگیری می‌کنند.

طرح رنگی

براساس مبانی رنگ، برای انتخاب رنگ مکمل باید در دایره‌ی رنگی، رنگ مقابل رنگ مدنظر را انتخاب کنید (کلیدواژه‌ی Color Wheel را جست‌وجو کنید). برای مثال، رنگ مخالف قرمز در چرخه‌ی رنگ، سبز است؛ درنتیجه، هنرمند کت قرمز (صورتی) را با مقدار زیادی رنگ سبز در تپه‌ها و درخت‌ها همراه کرده است.

به‌دلیل استفاده‌ی زیاد از رنگ آبی در استخر، به‌شکل هوشمندانه‌ای از رنگ نارنجی در لبه‌های استخر روبه‌روی شناگر استفاده شده است. گفتنی است رنگ آبی و نارنجی در چرخه‌ی رنگی کاملا متضاد هستند.

طرح رنگی

حالا پس از شرح تمام این نکات، جالب است بدانید هاکنی عکاس معروفی هم به‌شمار می‌آید. او پیش از شروع این نقاشی، صدها عکس از سوژه‌ی دلخواهش درکنار استخر گرفته است. سپس، مهارت‌های نقاشی، به‌ویژه نمایش آثار بازتابی روی آب را با عکس‌هایش ترکیب کرده و نقاشی را فقط در دو هفته و مجموعا هجده ساعت کار کامل کرده است.

نتیجه

یک تصویر متعادل با ترکیب‌بندی بی‌نقص. عکس همین صحنه به‌نظر معمولی می‌رسد؛ اما تبدیل آن به نقاشی نه‌تنها آن را به اثری خارق‌العاده تبدیل کرده؛ بلکه باعث شده به یکی از آثار گران‌‌قیمت قرن بیست‌ویکم هم تبدیل شود.

پس سعی کنید از این قوانین در ترکیب‌بندی خود استفاده کنید. کسی چه می‌داند شاید عکس شما هم روزی میلیون‌ها دلار فروخته شود.

درباره : پیکس

سلامتی محصول سه بعد انسان یعنی «سلامت جسم، سلامت روان و سلامت اجتماعی» است این ابعاد در کنار هم سلامتی و سالم زیستن را ایجاد می‌کنند. در این بین تأمین سلامت روانی، جسمی و اجتماعی یکی از اساسی‌ترین اهداف نظام سلامت است چرا که سالم زیستن با کارآیی فردی و اجتماعی افراد و در کنار آن با بخش‌های مختلف توسعه و پیشرفت‌های علمی و صنعتی جامعه گره خورده است و جوامع برای پیشرفت، بهتر است که منابع زیادی را برای بهبود سلامت روان جامعه مصرف کنند.

طبق تعریف، احساس رضایتمندی از خویش و با ارزش بودن و توانایی ارتباط مناسب و همدلی کردن با دیگران و حرکت به‌سوی رشد و تعالی، از نشانه‌های سلامت روان است. این جشنواره با ایجاد بستری جهت هم افزایی و هم فکری از منظر دیدگاه‌های متنوع فرهنگی قصد دارد با افزایش آگاهی عمومی در زمینه سلامت روان و حساس نمودن جامعه موجب ارتقای سطح سواد سلامت روانی اجتماعی افراد و افزایش شاخص‌های سلامت روان شود.

به رسمیت در آوردن سلامت روان در گرو افزایش سواد سلامت روان است تا از این طریق بر انگ اختلالات و بیماری‎های روانپزشکی فائق آمده و راه را بر درمان به موقع بیماران باز و اقدامات پیشگیرانه نیز تقویت شود. از این رو هنر عکاسی از جمله ابزارهایی است که با بهره گیری از اشکال متنوع، می‌تواند کارکردی دو گانه از حیث نمایش هنری و بسترسازی فرهنگی پیرامون موضوعات مرتبط با سلامت روان داشته باشد و این نگاه جدید قادر است با آمیختن تکنیک‌های هنر عکاسی و مضامین روانشناختی از راه ایجاد همدلی و هم حسی باعث شکل گیری ارتباط بین اثر هنری و مخاطب شود و پالایش روانی جامعه را فراهم کند.

باتوجه بر تجارب چهار دوره پیشین که در سالهای ۸۹، ۹۰، ۹۲ در سطح ملی و در سال ۹۶ در سطح بین المللی برگزار شد، پنجمین جشنواره بین المللی عکس سلامت روان با هدف افزایش آگاهی در جامعه و با استفاده از هنر عکاسان ایران وجهان و به منظور باز آفرینی ارائه مؤثر موضوعات توسط دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان زنجان، با حمایت دفتر سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت، درمان وآموزش پزشکی و با همکاری کلوپ عکس فوکوس، نمایندگی فدراسیون بین المللی هنر عکاسی (فیاپ) در ایران (با مجوز شماره FPC W۲۰۱۸/B۰۲) و مجوز شماره ۳۵۳۹۳۸/۹۷ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، برگزار می‌شود. این جشنواره، زیر نظر فدراسیون بین المللی هنر عکاسی (فیاپ) (با شماره مجوز ۶۰۰/۲۰۱۸) است. عکس‌های راه یافته به این جشنواره، ضمن ثبت در آرشیو FIAP بنام عکاس، برای دریافت القاب FIAP نیز محاسبه خواهد شد.

مراحل شرکت در جشنواره:

۱. مطالعه دقیق و کامل فراخوان
۲. انتخاب عکس‌ها
۳. تغییر اندازه عکس‌ها با توجه به راهنمای تغییر سایز عکس
۴. ثبت نام در سایت جشنواره
۵. آپلود عکس‌ها
• شرکت کنندگان جشنواره بین المللی عکس خیام و سایر جشنواره‌هایی که از دبیرخانه دیجیتال فوکوس استفاده کرده‌اند، با همان نام کاربری و بدون نیاز به ثبت نام دوباره، می‌توانند در جشنواره شرکت کنند.
• برای جلوگیری از ثبت نام‌های بی هدف و تکراری، سایت به گونه‌ای طراحی شده که از این پس نام کاربری، کد ملی شرکت کننده باشد. چون ممکن است در روزهای پایانی اختلال در شبکه اینترنت وجود داشته باشد، پیش بینی لازم را انجام دهید و ثبت نام را به روزهای پایانی موکول نکنید.

هزینه ثبت نام این جشنواره رایگان است. از آنجا که دانشگاه علوم پزشکی زنجان تمامی هزینه‌های جشنواره را پوشش می‌دهد، نیازی به پرداخت هزینه ثبت نام نیست.

موضوعات:
جشنواره در دو بخش برگزار می‌شود:

A) موضوع آزاد
B) موضوع سلامت روان

• در هر بخش می‌توان چهار عکس (درمجموع ۸ عکس برای ۲ بخش) ارسال کرد. هر عکس را تنها در یک بخش می‌توان شرکت داد. عکس‌ها باید طبق تعاریف فراخوان باشند. عکس‌ها می‌توانند رنگی یا سیاه و سفید باشند.
• در بخش آزاد می‌توان عکس‌هایی با هر موضوع را شرکت داد. به عنوان مثال: پرتره، آیین‌ها، طبیعت، حیات وحش، چشم انداز، سفر، معماری، طبیعت بی جان، فوتوژورنالیسم، نجوم، خلاقه و غیره. در تمامی بخش‌ها استفاده از هر نوع تکنیک مجاز است، از جمله: فتومونتاژ، پانوراما، HDR و غیره.
• تعریف عکس با موضوع سلامت روان: در پیوند با اهداف جشنواره، آثار ارسالی و موضوع اصلی عکس باید به نحوی مرتبط با حیطه سلامت روانی، اجتماعی و معنوی باشد، نظیر: شادی، ارتباطات اجتماعی، کودکان و جهان روانشاختی آن‌ها، ارتباط مؤثر، درک متقابل جمعی، فرزند پروری مثبت، حمایت از زنان، سالمندان، کودکان و گروههای آسیب پذیر، پذیرش تفاوت‌ها، پذیرش بیماران روانپزشکی، انگ زدایی از اختلالات روانپزشکی، تاب آوری روانشناختی، مؤلفه‌های تأثیر گذار سلامت اجتماعی برسلامت روان و سایر موضوعات مرتبط با بهداشت روان باشد.
• تعریف عکس: عکس ارسالی باید توسط خود عکاس بر روی امولسیون عکاسی (نگاتیو یا اسلاید) و یا به‌صورت دیجیتالی عکاسی شده باشد (به عبارت دیگر عکس باید از برخورد نور به امولسیون عکاسی (نگاتیو یا اسلاید) و یا حسگر دیجیتال به وجود آمده باشد). در تمامی بخش‌های این جشنواره عکس را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های سنتی، الکترونیکی و یا تکنیک‌های گرافیکی کامپیوتری دستکاری کرد، اما تمام اجزا مورد استفاده باید توسط خود عکاس، عکاسی شده باشد و محتوای عکس غالب باشد. خروجی نهایی باید بر روی کاغذ عکاسی چاپ شده و یا فایل دیجیتال عکس باشد.

تقویم جشنواره:
• آغاز ثبت نام و دریافت عکس‌ها: ۷ آبان ۱۳۹۷
• آخرین مهلت ثبت نام و دریافت عکس‌ها: ۵ دی ۱۳۹۷
• داوری: دی ۱۳۹۷
• اعلام پذیرفته شدگان و نامزدهای جوایز: ۱۰ بهمن ۱۳۹۷
• اهدای جوایز و نمایشگاه: اردیبهشت ۱۳۹۸
• تحویل کتاب به راه یافتگان: توزیع در مراسم اهدای جوایز

شورای اجرایی و داوران:

شورای سیاست گذاری

رئیس شورای سیاست گذاری: دکتر سید حسن قاضی زاده هاشمی، وزیر بهداشت
نایب رئیس شورای سیاست گذاری: دکتر علیرضا رئیسی، معاون بهداشت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
دبیر شورای سیاست گذاری: دکتر احمد حاجبی، مدیرکل دفتر سلامت روان، اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی
رئیس جشنواره: دکتر پرویز قزلباش، رئیس دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زنجان
دبیر جشنواره: دکتر محمدرضا صائینی، معاون بهداشت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زنجان
مسیح اله سلطانی، مدیرکل امور اجتماعی استانداری زنجان
فاطمه کرباسی، مدیر اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان
دکتر یحیی رحمتی، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان زنجان
دکتر مسیح اله معصومی، شهردار زنجان
علی سامعی EFIAP/b، ESFIAP MFIAP، نماینده فیاب در ایران
علی اسدی، رئیس اداره سلامت روان دفتر سلامت روان واجتماعی واعتیاد
شهره نصر، مسئول سلامت روان، اجتماعی و اعتیاد معاونت بهداشت

شورای اجرایی:
• رئیس جشنواره: دکتر پرویز قزلباش
• دبیر جشنواره: دکتر محمد رضا صائینی
• ناظر کیفی و فنی: شهره نصر
• مدیر هنری و مدیر بخش بین الملل: علی سامعی، MFIAP، EFIAP/b، ESFIAP
• مدیر اجرایی: لیلا پازکی
• مدیر IT: احمد سامعی
• مدیر روابط عمومی: رضا میر محرابی
• طراح لوگو: شیوا اسدی
• گرافیست: احمد خطیری

هیئت داوران:
A) موضوع آزاد
• Dr. Riccardo BUSI، EFIAP، HonEFIAP از ایتالیا (رییس فیاپ)
• Freddy VAN GILBERGEN، MFIAP، EFIAP/s، HonEFIAP، از بلژیک (معاون فیاپ)
• Silvano MONCHI، HonEFIAP، EFIAP از ایتالیا
• کیارنگ علایی
• ناصر محمدی

B) موضوع سلامت روان
• Dr. Riccardo BUSI، EFIAP، HonEFIAP از ایتالیا (رییس فیاپ)
• Freddy VAN GILBERGEN، MFIAP، EFIAP/s، HonEFIAP، از بلژیک (معاون فیاپ)
• دکتر احمد حاجبی
• دکتر محمد رضا صائینی
• ابراهیم بهرامی، EFIAP

شرایط شرکت در جشنواره:

۱. ثبت نام:
• شرکت در جشنواره برای تمام عکاسان جهان، اعم از حرفه‌ای و آماتور آزاد است.
• عکس‌هایی که در دوره‌های قبل جشنواره سلامت روان پذیرفته شده‌اند و نیز عکس‌هایی که بسیار شبیه به آنها باشند، نمی‌توانند در دوره‌های بعدی جشنواره شرکت نمایند.
• کپی رایت: عکس‌ها باید توسط فرایند عکاسی ثبت شده باشند. در صورتی که عکس مونتاژی از چند عکس باشد، تمام اجزای مورد استفاده در عکس باید توسط خود عکاس، عکاسی شده باشد. کلیپ آرت، تصاویر آماده و پس زمینه‌های آماده که در فوتوشاپ استفاده می‌شوند و فاقد کپی رایت هستند، نباید در عکس‌ها استفاده شوند. برگزارکننده مسئول استفاده غیر مجاز شرکت کنندگان از کپی رایت نمی‌باشند.
• اگر فرایند ثبت نام و عکس‌های ارسالی مطابق شرایط فراخوان نباشد، امکان شرکت عکس‌ها در داوری وجود ندارد.
• ثبت نام: ثبت نام و ارسال عکس‌ها باید در سایت جشنواره، به آدرسwww.MentalHealthExhibition.ir انجام گیرد.
• استفاده از علایم خاص مانند & * $ # و … مجاز نیست و فقط از الفبای انگلیسی استفاده شود. در هنگام ثبت نام صفحه کلید به زبان انگلیسی باشد، سایت در مواردی که نیاز به تایپ فارسی باشد، خودکار فارسی تایپ خواهد کرد.
• اندازه عکس‌ها: اندازه بزرگترین ضلع عکس ۱۴۰۰ پیکسل باشد. (یعنی عرض یا ارتفاع هیچ عکسی از ۱۴۰۰ پیکسل بیشتر نباشد) عکس‌ها را کوچکتر هم ارسال نکنید زیرا در داوری کوچکتر دیده می‌شوند و امتیاز کمتری می‌گیرند.Quality عکس‌ها را به صورتی انتخاب کنید که حجم هر عکس از ۱ مگا بایت بیشتر نباشد. عکس‌ها باید با فرمت jpg ذخیره شوند. لطفاً اندازه و حجم عکس‌ها را پیش از ارسال کنترل کنید، در صورتیکه عکس‌ها شرایط ثبت نام را نداشته باشند، در هنگام ثبت نام، آپلود نخواهند شد. می‌توانید راهنمای روش تغییر سایز عکس را مطالعه کنید.
• برای چاپ عکس‌های منتخب در سایز نمایشگاهی، پس از پذیرش اثر با عکاس تماس گرفته خواهد شد تا فایل آن را در اندازه بزرگترین سایز عکاسی شده با دوربین ارسال کند.

• عنوان عکس: هر عکس را در تمام جشنواره‌ها فقط با یک عنوان می‌توان شرکت داد. حتی اگر عکسی را قبلاً در جشنواره‌ای به‌صورت رنگی شرکت داده‌اید و در جشنواره دیگری آنرا سیاه و سفید ارائه می‌کنید هم، نباید عنوان را تغییر دهید. عکس را نمی‌توان با عنوان “بدون عنوان”،”شماره فایل دیجیتال” (مثلاً DSC۰۵۱۲۱)، حروف خاص ) مانند: &، $، #) و یا عنوانی که فقط شماره باشد (مثلاً ۱۲۳۲۴۵) ارائه کرد. عنوان در داوری خوانده نمی‌شود و تنها برای شناسایی عکس است، به همین دلیل تمام عکس‌های خود را نامگذاری کنید. عنوان باید کوتاه باشد. عنوان‌های ساده برای عکس خود انتخاب کنید نه عنوان‌های بسیار پیچیده و عرفانی!
• داوری: داوری عکس‌ها در تلویزیون LG و با استفاده از نرم افزار داوری Judgment® خواهد بود. در هر بخش، چهار عکس هر شرکت کننده در چهار دور مختلف به داوران نشان داده خواهد شد. طبق قوانین فیاپ، مدت زمانی که داوران یک عکس را می‌بینند با هم برابر بوده و تا پبش از مرحله انتخاب برندگان، داوران از رأی یکدیگر اطلاعی ندارند. تنها در مرحله انتخاب برندگان است که داوران در مورد عکس‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند و رأی گیری می‌شود. داوری بر مبنای پذیرش و رد انجام می‌گیرد. نظر هیات داوران قطعی است و اعتراضی پذیرفته نخواهد شد.
• نام: هیچ اطلاعاتی از قبیل عنوان عکس، نام عکاس یا کشور به داورها ارائه نمی‌شود. هیچ نوشته‌ای از قبیل عنوان عکس، نام عکاس یا کشور در داخل عکس نباید باشد. عکس‌هایی که در داخل آنها این قبیل اطلاعات باشد، از داوری حذف خواهند شد.
• مطابقت با تعریف بخش: عکس‌های هر بخش باید مطابق تعریف جشنواره در هر بخش باشد. درصورت نیاز می‌بایست فایل خام و بدون ویرایش عکس جهت بررسی مطابقت با تعریف به دبیرخانه ارائه شود. عکس‌هایی که در چارچوب تعاریف ارائه شده نباشد از داوری حذف خواهد شد.
• نمایشگاه: براساس فضای نمایشگاه، تعدادی از عکس‌ها در اندازه ۵۰*۷۰ سانتیمتر چاپ شده و به نمایش در می‌آیند.
• اختلاف: در صورت وجود هرگونه اختلاف در مورد انطباق با شرایط فراخوان و یا موارد مرتبط با عکس‌ها (مانند دریافت، پذیرش، انطباق، نتایج کسب شده در داوری و جایزه)، تصمیم برگزارکننده و داوران در مورد پذیرفتن یا رد کردن عکس‌ها، تصمیم نهایی است. هرگونه تخلف و نقض شرایط فراخوان حتی اگر ناشی از عدم درک صحیح فراخوان نیز باشد، می‌تواند به مراجع رسمی مختلف گزارش شود و نیز می‌تواند منجر به حذف عکس‌های متخلف از این جشنواره و سایر جشنواره‌ها شود. تصمیم گیری در مورد موارد پیش بینی نشده به عهده برگزارکننده است. شرکت در جشنواره به منزله پذیرش شرایط جشنواره است و امکان انصراف به هیچ وجه وجود نخواهد داشت.

۲. انطباق:
اگر برگزارکننده با دلیل قانع کننده تشخیص دهد که عکسی مطابق قوانین و فراخوان جشنواره نیست، می‌تواند عکس را از جشنواره حذف نماید. عکس‌ها می‌بایست در چارچوب قوانین ایران باشد.

۳. جوایز:
• مجموعاً هشت هزار و پانصد یورو جوایز نقدی
• عکس‌های راه یافته توسط برگزارکننده چاپ شده و به نمایش در می‌آیند.

جوایز بخش آزاد:
نفر اول: مدال طلای فیاپ، تندیس جشنواره و هزار و پانصد یورو
نفر دوم: تندیس جشنواره و هزار یورو
نفر سوم: تندیس جشنواره و پانصد یورو
۲ تقدیر: روبان فیاپ و هر نفر دویست یورو
۱ تقدیر: روبان فیاپ

جوایز بخش سلامت روان:
نفر اول: مدال طلای فیاپ، تندیس جشنواره و دو هزار یورو
نفر دوم: مدال نقره فیاپ، تندیس جشنواره و هزار و پانصد یورو
نفر سوم: تندیس جشنواره و هزار یورو
۲ تقدیر: روبان فیاپ و هر نفر سیصد یورو
۱ تقدیر: روبان فیاپ

کتاب جشنواره به تمامی شرکت کنندگانی که عکسشان به جشنواره راه پیدا کند اهدا می‌شود. سایر شرکت کنندگان فایل PDF کتاب را دریافت خواهند کرد.

۴. اعلام نتایج:
• نتایج هر شرکت کننده به ایمیل وی ارسال خواهد شد. شرکت کنندگان باید در فرم ثبت نام یک ایمیل صحیح ثبت کرده و مطمئن شوند که در تنظیمات ایمیلشان، ایمیل result@mentalhealthexhibition.ir به عنوان غیر اسپم تنظیم شده باشد.

۵. استفاده از عکس‌ها:
• برگزارکننده مجاز به استفاده از تمام یا بخشی از عکس‌های پذیرفته شده در انتشارات مربوط به جشنواره، اعم از کتاب، سایت جشنواره و سایر موارد مرتبط با جشنواره است.

راه‌های ارتباطی و تماس:
• نشانی سایت
• ایمیل: mentalhealthphoto@gmail.com
• دبیرخانه تهران: خیابان شریعتی، پایین‌تر از پل سید خندان، کوچه موزه، پلاک ۳۵، واحد ۲، خانه هنر خیام (کلوپ عکس فوکوس)، تلفن:۸۸۵۱۸۴۵۷، ساعات تماس ۸ تا ۱۶ روزهای شنبه تا چهارشنبه
• دبیرخانه زنجان: بلوار آزادی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی زنجان، معاونت بهداشت، گروه سلامت روانی، اجتماعی و اعتیاد، تلفن: ۰۲۴۳۳۱۵۶۳۸۴ و ۰۲۴۳۳۱۵۶۴۶۰

درباره : پیکس
صفحات سایت