مکس پیکس


ویژه برنامه «نمایش گزیده‌ چهل سال سینمای ایران» به مناسبت بزرگداشت چهل سالگی انقلاب اسلامی ایران، پنج‌شنبه ۲۶ مهرماه در موزه سینما افتتاح می‌شود و در نخستین روز، دو فیلم سینمایی از تولیدات سال‌های ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ روی پرده می‌روند.

در این برنامه که تا پایان سال ۱۳۹۷ ادامه خواهد داشت، پنج‌شنبه‌های هر هفته در دو سانس ۱۵ و ۱۷ دو فیلم سینمایی ویژه مخاطبانی که در این گردهمایی ثبت‌نام کرده‌اند، اکران می‌شوند.

گزیده‌ فیلم‌های چهل سال سینمای ایران به همت علی بختیاری از بین تولیدات سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۷ انتخاب و با تلاش فیلمخانه ملی ایران برای نخستین بار و ویژه این برنامه، اسکن و اصلاح شده‌اند.

پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان می‌توانند برای اطلاع از برنامه و زمان‌بندی اکران فیلم‌ها به سایت موزه سینمای ایران مراجعه و جدول نمایش فیلم‌ها را دریافت کنند.

یادآوری می‌شود، نمایش گزیده‌ چهل سال سینمای ایران ویژه افرادی است که کد اختصاصی و کارت عضویت خود را از روابط عمومی موزه سینما دریافت کرده‌اند.

لازم به ذکر است، به دلیل استقبال کم‌نظیر مخاطبان از این برنامه، اعضا می‌بایست با بررسی جدول نمایش و انتخاب فیلم‌های مورد علاقه خود، یک هفته قبل از اکران برای رزرو برنامه اقدام کنند.

درباره : پیکس


در این آموزش، چند نکته در مورد نحوه انتخاب ایزوی مناسب یا بهترین ایزو برای عکاسی منظره به شما عزیزان ارائه خواهیم داد. این که باید همیشه از ایزو ۱۰۰ برای عکاسی استفاده کنید نادرست است، شما باید همیشه از کم ترین ایزو ممکن استفاده نمایید که لزوما ۱۰۰ نیست و می تواند ۴۰۰ یا بیشتر باشد. در ادامه با ما همراه شوید.

چالش به عنوان یک مبتدی

انتخاب تنظیمات ایده آل در سناریوهای مختلف برای یک عکاس مبتدی کاملا چالش برانگیز است. همه ما چنین تجربه ای داشته ایم و من ناامیدی شما را هنگامی که تصاویرتان آنطور که می خواهید خوب به نظر نمی رسند، کاملا درک می کنم.

خیلی چیزها هست که باید راجب آن فکر کنید از جمله: ترکیب بندی، پرسپکتیو، تجهیزات دوربین، آیا به فیلتر نیاز دارید؟ و سرعت شاتر، دیافراگم و ایزو چطور؟ هرچند، نیازی نیست نگران باشید. این چیزها به کمی آزمون و خطا نیاز دارند، اما خیلی زود برای شما به راحتی آب خوردن می شوند!

از آنجا که دوربین من بر روی سه پایه نصب بود، توانستم از ایزوی پایین ۸۰ برای این تصویر استفاده کنم.

امیدوارم این مقاله آموزشی، پاسخ این سوالات را برای شما روشن تر کند. انتخاب ایزوی ایده آل برای کیفیت تصویر بسیار مهم است، و تاثیر مستقیمی هم بر سرعت شاتر و هم دیافراگم دارد.

همیشه از پایین ترین ایزوی ممکن استفاده کنید

من در این آموزش وارد جزئیات نحوه کار ایزو نمی شوم، اما برای ساده تر کردن این موضوع، ایزو حساسیت دوربین شما نسبت به نور را نشان می دهد. هرچه عدد ایزو بالاتر باشد، دوربین نسبت به نور حساس تر است، در حالی که ایزوی کمتر دوربین را کمتر نسبت به نور حساس می کند.

لطفا توجه داشته باشید: این یک توضیح ساده برای مبتدیان است. در واقع مبحث ایزو بسیار پیچیده تر از این است، اما برای استفاده درست از ایزو نیازی نیست که شما تمام علم پشت صحنه را بدانید.

اگرچه وقتی هدف به دست آوردن یک سرعت شاتر سریع باشد، یک ایزوی بالاتر خوب است، اما باعث ایجاد یک حالت دانه دانه یا نویز دیجیتالی در تصویر نیز می شود. این چیزی است که باید از آن اجتناب کنید، و به همین دلیل است که اغلب می شنوید که همیشه باید از ایزو ۱۰۰ استفاده کنید.

برای دستیابی به طولانی ترین نوردهی ممکن در اینجا من توانستم از ایزو ۶۴ استفاده کنم.

من موافقم که برای اکثر مناظر ایستا و بی حرکت باید از ایزو ۱۰۰ استفاده کنید، اما نباید مرتکب این اشتباه شوید که فقط از این تنظیمات استفاده کنید. سالها طول کشید تا من توانستم موفق به پذیرش این مسئله شوم که فقط یک ایزوی صحیح در عکاسی منظره وجود ندارد. در واقع، من طرفدار پر و پا قرص ایزو ۱۰۰ بودم، و جز برای عکاسی شبانه، همیشه از آن استفاده می کردم.

در سال های اخیر یاد گرفتم که این لزوما بهترین کار نیست.

اول از همه، شما همیشه قادر به استفاده از ایزو ۱۰۰ نیستید. اینها چند سناریو هستند که در آن ممکن است لازم باشد ایزو را افزایش دهید:

· هنگام عکاسی به صورت دستی

· هنگام تلاش برای متوقف کردن سوژه های در حال حرکت

· هنگام عکاسی در شب

ایزو ۶۴۰ پایین ترین ایزویی بود که در اینجا می توانستم از آن استفاده کنم تا به یک سرعت شاتر به اندازه کافی سریع برای گرفتن یک تصویر شارپ به صورت دستی، دست یابم.

تنها چند سناریو وجود دارد که ممکن است در آن استفاده از ایزو ۱۰۰ امکان پذیر نباشد. با این حال، مواقع دیگری نیز وجود دارد که باید ایزو را افزایش دهید:

· هنگام تنظیم سرعت شاتر برای ثبت حرکت/جریان عالی در آب.

· در صورتی که لازم است المان های متحرک در باد (مانند بوته ها، شاخ و برگ ها، و غیره) را متوقف کنید.

· هنگامی که از یک لنز تله به صورت دوربین در دست استفاده می کنید.

به عبارت دیگر، هدف شما باید همیشه استفاده از پایین ترین ایزوی ممکن باشد، اما این همیشه به معنی استفاده از ایزو ۱۰۰ نیست (با وجود این که از لحاظ کیفیت، این ایزوی «ایده آل» است).

تنظیم ایزو در شب

من به طور خلاصه اشاره کردم که ایزو ۱۰۰ برای عکاسی در شب ایده آل نیست. بیایید نگاه دقیق تری به آن بیاندازیم و بهترین گزینه را پیدا کنیم. به یاد داشته باشید که یک ایزوی بالاتر نسبت به نور حساس تر است. به عبارت دیگر، وقتی آن را افزایش می دهید، به نور کمتری (نوردهی کوتاهتری) برای دستیابی به یک نوردهی صحیح نیاز دارید.

در شب نور زیادی وجود ندارد، که بدین معنی است که به نور بیشتری برای ثبت یک تصویر با نوردهی خوب نیاز دارید. با این حال، تنها تنظیم سرعت شاتر بر روی ۳۰ ثانیه و رها کردن ایزو بر روی ۱۰۰، باز هم به یک تصویر کم نوردهی شده منجر خواهد شد.

من مجبور شدم برای گرفتن یک عکس به خوبی نوردهی شده از این صحنه شبانه، ایزو را تا ۴۰۰۰ افزایش دهم.

در عوض، باید کمی از کیفیت تصویر را قربانی کرده و ایزو را افزایش دهید. این که دقیقا به چه ایزویی نیاز دارید، بستگی به فاز ماه و روشنایی کلی صحنه شما دارد (به عنوان مثال، نزدیک بودن به نورهای شهری یا دیگر منابع نور بر انتخاب شما تاثیر خواهد گذاشت).

اولین گام در روند کار عکاسی شبانه من تنظیم دیافراگم و سرعت شاتری است که می خواهم از آنها استفاده کنم. پس از آن، از ایزوی پایه ام، یعنی ۱۶۰۰، برای عکاسی شبانه استفاده می کنم.

با این حال، درست مانند ایزو ۱۰۰، این نیز تنها ایزویی نیست که باید از آن استفاده کنید. ایزو ۱۶۰۰ به عنوان یک نقطه شروع خوب است و من اغلب بعد از گرفتن یک عکس آزمایشی تغییرات کوچکی در تنظیمات می دهم. اکثر اوقات، باید از یک ایزو بین ۱۲۰۰ و ۳۲۰۰ برای عکاسی شبانه استفاده کنید (هرچند در عکاسی از ماه کامل یا شفق قطبی ممکن است امکان استفاده از یک ایزوی کم مانند ۸۰۰ نیز وجود داشته باشد).

تنظیم دیافراگم یا ایزو برای به دست آوردن یک سرعت شاتر سریع تر

سخت ترین بخش انجام تنظیمات به صورت دستی این است که یاد بگیرید در شرایط خاص به چه تنظیماتی نیاز دارید. شما باید ایزو، دیافراگم، یا سرعت شاتر را تنظیم کنید. من به یاد دارم که وقتی اولین بار از مُد دستی (M) استفاده کردم، این یکی از بزرگترین ناامیدی های من بود.

ایزو ۱۰۰ – f/10 – ۰٫۴ ثانیه.

من هنگام برگذاری کارگاه های عکاسی اغلب قبل از این که به شرکت کنندگان کمک کنم، به آنها می گویم که تنظیمات را همانطور که همیشه انجام می دهند، تنظیم کنند. من اغلب متوجه می شوم که بسیاری از آنها با دیافراگم f/22 و ایزو ۱۰۰ عکس می گیرند. با این حال، زمانی که به یک سرعت شاتر سریع تر نیاز دارند، اولین کاری که به طور غیر ارادی انجام می دهند، افزایش ایزو است.

اینجاست که من این سوال را از آنها می پرسم: «آیا واقعا به دیافراگم f/22 نیاز دارید؟ آیا دیافراگم f/16، f/11 یا f/8 نتایج مشابهی به شما می دهد؟ اگر اینطور است، پس به ایزو دست نزنید.»

به یاد داشته باشید، همیشه از پایین ترین ایزوی ممکن استفاده کنید. در این سناریو، بهتر است که از یک دیافراگم بازتر استفاده کرده و ایزو را پایین نگه دارید.

خلاصه

امیدوارم که شما را گیج تر از قبل نکرده باشم. درک ایزو و انتخاب ایزوی صحیح کمی پیچیده است، چون همیشه یک انتخاب صحیح وجود ندارد. با این حال، چیزی که امیدوارم از این مقاله یاد گرفته باشید این است که هدف شما باید استفاده از پایین ترین ایزوی ممکن در هر سناریوی مشخص باشد.

من برای عکاسی روزانه منظم، به طور معمول از یک ایزو بین ۶۴ و ۴۰۰ استفاده می کنم – دومی برای زمانی است که از یک لنز تله به صورت دوربین به دست استفاده می کنم، که به یک سرعت شاتر سریع تر نیاز دارد تا تصویر شارپ بماند. برای عکاسی شبانه، به طور معمول از یک ایزو بین ۱۲۰۰ و ۳۲۰۰ استفاده می کنم.

من برای گرفتن این عکس شارپ به صورت دستی با لنز ۲۰۰mm ام از ایزو ۴۰۰ استفاده کردم.

اکثر دوربین های DSLR قادر به گرفتن تصاویر نسبتا بدون نویز در ایزو ۴۰۰ هستند، اما من توصیه می کنم که کمی وقت بگذارید تا به دوربین خود عادت کرده و محدودیت های آن را پیدا کنید.

پس به عنوان حرف آخر، تنها یک ایزوی صحیح برای هر سناریو وجود ندارد، تنها باید از کمترین ایزوی ممکن استفاده کنید.

نویسنده: کریستین هویبرگ (Christian Hoiberg)

درباره : پیکس

مسعود زنده روح کرمانی دبیر تخصصی و هنری جشنواره ملی «عکس آیات» از تمدید مهلت ارسال آثار به این جشنواره خبر داد.

در حالیکه ساعت ۸ صبح ۲۱ مهرماه پایان مهلت دریافت آثار جشنواره ملی «عکس آیات» مشخص شده بود به گفته مسعود زنده روح کرمانی دبیر تخصصی و هنری این جشنواره، مهلت ارسال آثار تا ۸ صبح اول آبان ماه تمدید شد و به این ترتیب عکاسان حرفه‌ای و همچنین متقاضیان بخش مردمی می‌توانند تا تاریخ ذکر شده آثار خود را به این جشنواره ارسال کنند.

زنده روح کرمانی در این باره گفت: علیرغم استقبال خوبی که برای حضور در این جشنواره صورت گرفته است، اما به دلیل اینکه می‎دانیم بسیاری از عکاسان دقیقه ۹۰ آثار خود را به جشنواره‌ها ارسال می‌کنند و همچنین پتانسیل بالای موضوعات این مسابقه تصمیم بر این شد که مهلت ارسال آثار به این جشنواره تمدید شود.

وی ادامه داد از عکاسان این درخواست را داریم که ارسال آثار خود را به تاریخ ۳۰ مهرماه موکول نکنند و در اولین فرصت عکس‌های خود را ارسال کنند.

در این جشنواره محمدرضا علیزاده مدیر کل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمان دبیری جشنواره را به عهده دارد. همچنین فرزاد میرحسینی دبیر اجرایی این جشنواره است و محمدمهدی رحیمیان، فرهاد سلیمانی، مجید ناگهی، مهدی جعفری، حمید صادقی داوری آثار این جشنواره را به عهده دارند.

اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمان با همکاری اداره کل تبلیغ و ترویج معاونت قرآن و عترت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جشنواره ملی «عکس آیات» را با عنوان «قرآن، معنای زندگی» همزمان با ولادت پیامبر رحمت و هفته وحدت در آبان ماه سال ۱۳۹۷ در موزه صنعتی کرمان برگزار می‌کند.

این جشنواره در چهار بخش ملی (برای تمامی عکاسان و علاقمندان عکاسی در محورهای جشنواره)، بخش استانی (مختص عکاسان ملی و کرمانی با محورهای جشنواره در گستره استان کرمان)، بخش ویژه (با محوریت پرهیز از اسراف) و بخش مردمی (مختص به محورهای جشنواره با حضور گسترده مردمی) برگزار می‌شود.

درباره : پیکس

شرکت ایلفورد انگلیس مقررات شرکت در مسابقه‌ی عکس دانشجویی نوزدهمین دوره‌ی سالیانه (۲۰۱۸) را اعلام کرد. عنوان این مسابقه «تصویری از یک نوشته» است. عکاس باید تصویر الهام گرفته از یک نوشته یا کتابی خاصی را تبدیل به یک عکس کرده و سپس آن را چاپ کند و همراه اطلاعات لازم ارسال نماید. این مسابقه مخصوص دانشجویان و یا هنرجویان و کسانی است که به نحوی به یادگیری هنر عکاسی مشغول هستند.

• موضوع مسابقه:

«تصویری از یک نوشته»؛ جملات و نوشته‌ها مهم هستند، همه ما به یک ترانه، دیالوگی از یک فیلم، یک قطعه شعر یا کتابی خاص علاقه‌مند هستیم، آن را بیاد داریم و شاید از آن خاطره داشته باشیم، از شما می‌خواهیم که از واژه‌های متن موردنظر الهام گرفته و عکسی بگیرید که از جملات آن نشات گرفته‌ است و شما را بیاد آن متن خاص می‌اندازد.

• شرایط شرکت در مسابقه:

– مسابقه مخصوص دانش‌آموزان پاره‌وقت و تمام‌وقتی است که در مدارس یا دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند.
– شرکت در مسابقه محدودیت سنی ندارد.
– شرکت در مسابقه رایگان است و محدودیتی برای ورود ندارد.
– تمامی عکس‌ها بایستی با نگاتیو سیاه و سفید ایلفورد گرفته شده و بر روی کاغذ سیاه و سفید ایلفورد چاپ شده باشند.
– نگاتیوها را با عکس‌ها ارسال نکنید، نگاتیوها برای تأیید عکس و در زمان انتخاب عکس‌ها برای اعلام جوایز گرفته می‌شود.
– حداقل اندازه‌ی چاپ عکس‌ها بایستی ۲۰×۲۵ سانتی‌متر باشد.
– پشت هرعکس بایستی دارای برچسبی شامل نام شرکت‌کننده، آدرس ایمیل، متن مورد نظر، نام دانشگاه یا مؤسسه، نام استاد، نوع فیلم و کاغذ استفاده شده و همچنین آدرس بازگشت عکس باشد. از این برچسب بایستی به تعداد عکس‌های ارسالی، پرینت گرفته و پشت هر عکس جداگانه چسبانده شود.
– عکس‌هایی که قبلاً در مسابقاتی برنده شده‌اند و یا به وسیله‌ی شخص ثالثی در جایی به چاپ رسیده و منتشر شده باشند، واجد شرایط نیستند.
تاریخ اتمام مسابقه ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹ است و عکس‌ها بایستی تا قبل از این تاریخ ارسال شده باشند. شرکت هارمن هیچگونه مسئولیتی در قبال ناقص بودن مدارک، دیر رسیدن، و یا نرسیدن عکس‌ها بعد از این تاریخ ندارد، این مهلت در ایران با توجه به زمان ارسال ۲۰ دی ۱۳۹۷ خواهد بود.
– اسامی برندگان تا یک ماه پس از اتمام مسابقه اعلام خواهد شد.
– عکس‌ها باید مربوط به خود فرد شرکت‌کننده باشد و استفاده از عکس دیگران مجاز نیست.
– شرکت‌کنندگان باید مالکیت حق کپی رایت عکس را داشته باشند؛ همچنین اجازه‌ی افرادی که در عکس حضور دارند، مثلاً مدل‌ها یا والدین کودکان زیر ۱۶ سال و … نیز شامل این حق خواهند بود.
– در زمان برگزاری مسابقه اگر مشخص شود که شرکت‌کننده‌ای صلاحیت شرکت در مسابقه را ندارد از مسابقات کنار گذاشته می‌شود و اگر بعد از اعلام جوایز مشخص شود که کسی واجد شرایط نیست تمامی جوایز از او پس گرفته خواهد شد.
– عکس‌های توهین‌آمیز از مسابقه حذف خواهند شد.
– تمام حق کپی رایت متعلق به عکاس است و با ورود به مسابقه شما به شرکت هارمن اختیار می‌دهید تا عکس‌تان را با نام شما در تمامی موارد چاپ، نشر، نمایش و ارائه در رسانه‌های ارتباط جمعی خود در سراسر دنیا در زمان مسابقه یا بعد از آن بکار ببرد.
– عکس‎های نفرات برتر و فینالیست‌ها که در رابطه با مسابقه است با توافق خودشان چاپ می‌شود.
– عکس‌های ارسالی فقط برای شرکت در مسابقه استفاده شده و به شما اطمینان داده می‌شود که از عکس‌ها محافظت شده و توسط شخص ثالثی به چاپ نخواهد رسید.
– کیفیت عکس‌های چاپ شده‌ی ارسالی به عهده‌ی خود عکاس است.
– شرکت هارمن داوران را انتصاب خواهد کرد و تصمیم آخر آنها قطعی خواهد بود و هیچ گونه مکاتباتی در قبال تصمیم آنها صورت نمی‌گیرد.
– شرکت هارمن اختیار دارد صورت نداشتن شرایط کلی و استاندارد عکس‌ها مسابقه را در هر زمانی کنسل نماید.
– با ورود به مسابقه هر شرکت‌کننده و دانشگاه شرایط فوق را با آگاهی کامل تأیید و قبول کرده و شرکت هارمن انگلستان حق دارد هر شرکت‌کننده‌ای را در هر زمان که شرایط او با اصول و مقررات قید شده مغایرت داشت از مسابقه خارج نماید.

• جوایز مسابقه:

– جایزه نفر اول: گواهی از ایلفورد انگلستان، خرید تا سقف ۱۵۰ پوند از محصولات ایلفورد، چاپ و قاب کردن عکس برنده.
– جایزه نفر دوم: گواهی از ایلفورد انگلستان، خرید تا سقف ۷۵ پوند از محصولات ایلفورد.
– جایزه دانشگاه: خرید تا سقف ۱۵۰ پوند از محصولات ایلفورد، در صورت بیشترین شرکت فعال دانشجویان
جوایز قابل انتقال به شخص دیگری نبوده و به صورت نقدی برابر با مبلغ اجناس نیز قابل پرداخت نیست.

• نحوه‌ی ارسال تصاویر:

شرکت کنندگان در ایران باید عکس‌های خود را به آدرس زیر بفرستند:
شرکت رنگ سیستم، جمالزاده شمالی، شماره ۳۴۱، واحد ۴، صندوق پستی ۱۷۷- ۱۴۱۸۵

کانال تلگرام شرکت رنگ سیستم
وب سایت شرکت رنگ سیستم

دانلود اطلاعات مسابقه به زبان فارسی در سایت ایلفورد

درباره : پیکس

اثرگذاری عمیق رسانه‎های جمعی مدرن بر عکاسی، منجر به تضعیف خلاقیت و استقلال عکاسانی شده است که برای آن‌ها مشغول به‎کار بوده‎اند. این یک قضاوت ارزشی نیست (سوای دیدگاه عکاس) بلکه به رسمیت شناختن تغییری چشمگیر در نهاد قدرت است.

در خاطر عکاسان میان‌سال، عکاسی به نوبه‎ی خود نماینده‎ای از رسانه‎های جمعی به حساب می‎آمد. عکاسان تصاویری در رفع نیازهای فرضی و قطعی به وجود آورده، آن‌ها را ویرایش کرده، چاپ‌ می‌کردند و اگر بخت یار بود می‌فروختند. در دهه‌ی‎ بیستم قرن بیستم بود که بازتولید مکانیکی عکس‌ها و ایجاد چاپ‌های متعدد از آن‌ها، پا به رقابتی مهم با تولید تصاویر اصیل و یکتا گذاشت. با توسعه یافتن تبلیغات تصویری، روزنامه‌نگاریِ عکس‎ بنیان، تلویزیون و غیره، عکاس به تدریج نقش رسمی خود را به عنوان یک ناشر کوچک مستقل از دست داد و به یکی از هزاران فعال وابسته به‎ ناشران بزرگ بدل شد.

مزایای نشر انبوه به‎خوبی قابل تشخیص و مشهود است: مجله‎ای مشهور که چاپ و انتشار هر ویراست آن در تعداد ۱۰ میلیون نسخه ۵۰ سنت تمام می‎شود، در صورتی که در قالب کتابی تجاری در ۱۰ هزار نسخه منتشر شود، هزینه‌ی انتشار هر نسخه‌ی آن حدود ۵۰ دلار آب خواهد خورد. البته این بدین معنا نیست که کتاب فوق در نهایت پنجاه سنت می‌ارزد.

یکی از استفاده‎های عمده‎ی رسانه‎های جمعی از عکاسی را می‎توان فتوژورنالیسم برشمرد. از اواخر دهه‎ی ۲۰ تا اوایل دهه‎ی ۵۰ قرن بیستم -که می‎توان آن را عصر طلایی تخصص‎گرایی به حساب آورد- عکاسان در مقام مالکان مهارت‌های ویژه و رازگونه، به مانند روحانیان دوران باستان که در زمینه‎های تصویرنگاری [۱]، حکاکی و تذهیب کتاب مقدس [۲] به انحصارطلبی دست یافته و تجربه اندوخته بودند، در مقیاس وسیعی به فعالیت مشغول بودند. در آن ایام خوش گذشته، عکاس از موقعیت ممتازی برخوردار بود. دبیران عکس از توانایی‌های عکاسی و آنچه برای انجام در توان دارد آگاهی نداشتند؛ چه بهتر که اعتقاد نداشتند که می‎دانند.

قبل از اتمام جنگ جهانی دوم کارکنان دفاتر آژانس‌های عکس از میزانی از اعتماد به نفس و خودرأیی برخوردار شدند که دیگر عکاسان را به منزله‌ی واقعیتی تمام و کمال، به خودی خود با یا بدون معنا، در نظر نمی‌گرفتند، بلکه به سان رشته‎ نخ‌هایی در یک پارچه‎ی تاپستری [۳] (که توسط خردی برتر طرح ریزی شده و با تلاش گروهی هیئت تحریریه بافته شده است) به آنان نگاه می‌کردند. نتایج این رویکرد در مواردی خاص نسبتاً چشمگیر بوده است. در قیاس با انبوه گزارش‌های تصویری تشریحی مضحک در دوران مجله‎های لایف (Life) و مونیخ ایلاستریتد (Munich Illustrated) در قبل از جنگ جهانی دوم، امروزه گزارش‌های تصویریِ [۴] استاندارد، مسلماً دلپذیرتر و از نظر بصری توانمندتر هستند. تنها چیزی که در نتیجه‌ی این تغییرِ روند از دست رفت، محتوا بود.

این تغییر در نقش و جایگاه عکاس، دلایلی پیچیده داشته است و حتی با نگاه به گذشته، سخت می‎توان از آن سر درآورد. برای مثال، توسعه و فراگیر شدن دوربین‌های کوچک از سویی علت و از سویی دیگر نتیجه‌ی این تغییر بود. ماهیت کار دوربین‌های‌ کوچک این است که ارائه‌ی عکسی با گرافیک خوب را تضمین کنند و از سویی دیگر مانع شکل گرفتن توصیفی خوب شوند. عکاسی که مسئول معنای مشاهدات خود بود می‌توانست شرایطِ سختِ مواجهه با معایب یک دوربین بد قواره و سرسخت که بر سه‎پایه سوار شده را تجربه کند، زیرا می-توانست ابتدا نگاه کند و سپس عکسش را بگیرد، امری که بیانگر ویرایش و اصلاح آگاهانه‌ی از قبل انجام شده توسط خود اوست. در سویی دیگر، متخصص دوربین‌های کوچک می‌تواند تمام جوانب و زوایای داستان (و خود) را پوشش دهد. عکاس، که زمانی تنها می‎توانست در یک روز ۱۲ فریم عکس [۵] ثبت کند، اکنون می‎تواند ۳۶ فریم عکس در همان شرایط مشابه ثبت کند. این انعطاف‌پذیری و آزادی عمل در واکنش، باعث به‌وجود آمدن مقدار زیادی از تصاویر شگفت‎انگیز و عالی شد که دور از دسترس رویه‎ی حساب‎شده‎ و ژرف‌نگرانه‌ی عکاسانی بود که از دوربین‌های بزرگ استفاده می‎کردند. این موضوع همچنین نقش عکاس را در مشخص‎نمودن و محدود کردن معنی روایت کمرنگ نمود و قدرت دبیر عکس را افزایش داد؛ شخصی که بسیاری از بار انتقادی که زمانی بر دوش عکاس بود را بر عهده می‌گرفت.

ماهیت شیوه‎های بازتولید [۶] مدرن – صفحات ترام [۷]، عکس‌هایی به بزرگی بیلبوردها و اسکنرهای تلویزیونی- هم به لحاظ سادگی و قدرتِ نفوذ دارای مزیت بوده و هم مانعی بر سر راه پیچیدگی و ظرافت هستند. توهم کمال پایدار، که مشخصه‌ی عکسی خوب بر اساس دسته‌بندی‌های منسوخ سنتی است، بیینده را با چشمانش به دام می‌اندازد و توجه او را به چنگ می‎آورد، به مانند دریانوردی از دوران باستان [۸] که مهمان عروسی را نگه داشت و او را به درون تصویر کشید تا ابژه‌ا‎ی برای غور و ژرف‌نگری باشد. با این حال تصویر خوب و موفق رسانه‎های جمعی امروزی کمتر چیزی شبیه اغواگری با خود دارند و بیشتر به نوعی تجاوز شبیه هستند. هدف آن است که مقصود خود را به‎سرعت و در همان لحظه انتقال دهند. به ندرت پیش می‎آید برای فهم معنای ضمنی و پنهان یک عکسِ درون مجله،‎ دوباره به آن بازگردیم و یا تا حالا دیده نشده که مردم ماشین‌های خود را پای بیلبوردها متوقف ‎کنند تا محتوای آن‌ها را درک کنند.

مفاهیم مدرنیسم [۹] مانند دیگر اندیشه‎های ساده‎گرایانه، مشمول گذر زمان شده و قدیمی می‌شوند. از آنجا که این مفاهیم هموار بایستی توسط حامیان و مبلغان بیان و ابراز شوند، حتی ممکن است زودتر از بقیه‎ی آرا قدیمی شوند. از این رو نه با رویکردی نقدگونه، بلکه به سادگی به‎عنوان مشاهده‎ای تاریخی، می‌توان اعتراف کرد که سبک‎هایی از عکاسی که به‎خصوص در بیست سال گذشته به‎طور مداوم و خاصی مدرن نامیده شدند ظاهراً به یک سستی مشخص و معین، یک فرسودگی بدوی دچار شده‌اند. کشمکش‎های خاص در انقلاب عکاسی (که می‎توانم آن‌ها را بت‌وارگی نور موجود، یا تثبیت قطع کوچک، یا دعوتی برای رقابت شدید بر سر حساسیت فیلم قلمداد کنم)، باعث اثبات چند موضوع شد؛ اما از پر اهمیت‎ترین‌شان این واقعیت است که عکسی آشفته از برشی از زندگی، در گذر زمان می‌تواند به اندازه‎ی یک ثبت ایستای بی‌جان [۱۰] یا تاکسیدرمی شده، ملالت‎بار گردد، اگر هر دو به یک میزان با فقدانی از ذکاوت و حساسیت شکل گرفته باشند.

علی‎رغم نظریه‌های زیبایی‌شناختی مقطعی و موضعی مخالف، در طول سده‎یِ اولِ عکاسی، اینگونه پذیرفته شده ‎بود که آنچه عکاسی به‎خوبی توانسته انجام دهد، برخلاف آنچه در نظریه‎ها مطرح شده، توصیف چیزها بود؛ شرح و به تصویر کشیدن اشکال، بافت، شرایط و روابط آن‌ها. بهترین فضیلت چنین عکس‌هایی، شفافیت مشروح و میزان بالای اطلاعات آن‌هاست. آنان این قابلیت را دارند تا به‎خوبیِ دیده شدن، مطالعه شوند؛ ارزش آن‌ها به همان میزان که عقلانی و ادبی بود، ذاتی و بصری نیز بود. در نسل قبلی و به شکل رو به رشدی در بیست‎سال گذشته، عکاسی به‎شکل فزاینده‎ای به حساسیت شاعرانه گرایش پیدا کرده و میل به مشاهده و ثبت صریح، کمتر و کمتر شده است. تصویر رایج در این دوره، دارای مزایای اقتصادی، قدرت بصری و سادگی در معنا است. این سادگی -با تمام احترام و در کمال صداقت- بیشتر به سمت خلاء و پوچی تمایل پیدا کرده است. اگر ضعف بخش اعظم عکاسی قرن نوزدهم در زحمت بی‎‌حاصل و بی‌روح آن بود، ضعف مشخص عکاسی معاصر در بسیاری موارد در پیش پا افتادگی آن ریشه دارد؛ در فقدان محتوایی ارزشمند.

ممکن است فضایل و نواقص عکاسی متأخر، متأثر از رسانه‎های جمعی نباشد، اما به طور حتم این فضائل و نواقص برای رسانه‌های جمعی‌ سودمند بوده است. عکاسی که با موفقیتی پایدار با انتشاردهندگان تصویر بزرگِ زمانه مشغول به‎کار بوده است، پی می‌برد که سلیقه و نبوغ، کالاهای ارزشمندتری نسبت به درک و بصیرت بوده‌اند. فضایل سابق را می‎توان از طریق فرآیند گروهی و عمل هئیت تحریریه به راحتی به دست آورد.

با این همه ممکن است اشاره به این موضوع جالب باشد که برخی از هوشمندترین عکاسانِ جوانِ امروز، با رویکردی همفکرانه، ‎همراه با حسی قوی از کند و کاو شخصی، نگاه به آثار عکاسان گذشته مانند آگوست ساندر [۱۱]، اوژن آتژه [۱۲]، گروه متیو برادی [۱۳] و دیگرانی که عکس‌های متقاعدکننده‎ای دارند را آغاز کرده‎اند. البته این عکس‌ها فقط به سبب غنای مربوط به محتوای فکری‌شان مورد توجه نبوده‌اند. از طرفی چنین آثاری به هیچ وجه نمی‌توانند بیانیه‌های تصویری «صرف» در نظر گرفته شوند. این تصاویر به لحاظ گیرایی همانقدر که عقلانی و ادبی هستند، ذاتی و بصری نیز هستند.


مردی که همسرش را از دست داده است، آگوست ساندر، ۱۹۱۴

اندوه، خیابان سنت ژنویو، اوژن آتژه، ۱۹۲۴

داخل سنگر نزدیک پترزبورگ، متیو برادی و گروهش، حدود سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۵

یکی از این عکاسان، که آثارش به‎تازگی از گمنامی نسبی درآمده است، عکاس مستند آمریکایی خانم فرانسیس بی. جانسون [۱۴] است. عکس‌های به‎دقت فکر‎ شده و به زیبایی ثبت شده‌ی او از مؤسسه‎ی همپتون [۱۵] در سال ۱۸۹۹ الگوی اصلی عکاسی آگاهانه و توصیفی است. از لحاظ بصری عکس‌های او حاصل نوعی شلوغی و در عین حال ثباتی است که در آثار پوسن [۱۶] و پیرو [۱۷] می‌توان مشاهد کرد. کمال فنی چاپ‌های پلاتینی [۱۸] او – که لینکلن کرستین [۱۹] آن‌ها را «تافته‎ی [۲۰] دانه‎ریز [۲۱] درخشان» می‎خواند -ظاهر و باطن هر ابژه را در یک قاب ارائه می‎کند؛ نور به‎خودی خود صرفاً وسیله‌ای برای روشنایی نیست، بلکه یک حضور محسوس و قابل لمس است. با این ابزارهای هنری، خانم جانسون توجه ما را طلب کرده و به دست می-آورد. او با کسب توجه، ما را به‎ وسیله‎ی غنا و ارتباط توصیفی موجود در عکس‌ها میخکوب می‌کند. این عکس‌ها نه تنها برای نگریستن چشم‎نواز هستند، بلکه امکان تفکر را نیز به‎خوبی فراهم می‎نمایند. درست است که در این جهانِ تصاویر، هیچ معادلی برای قیاس منطقی وجود ندارد؛ در نهایت تصویر «اثبات» هیچ چیز نیست. اما این عکس‌ها قصد دارند دانش و حساسیت ما را در مواجه با تجربه‎های جدید و متقاعد کننده، دوباره تمرکز بخشند. هیچ هنرمندی بیشتر از این چیزی نمی‌خواهد.


کلاس تاریخ آمریکا، فرانسیس ب. جانستون، مجموعه‌ی همپتون، صفحه‌ی ۲۳

به‎هرحال نیازهای هنرمند الزاماً با نیازهای کارفرمایش یکی نیست. مجله‎های پرطرفدار، روزنامه‎ها، تبلیغات محیطی و برنامه‎های تلویزیونی به عنوان تجربیاتی در نظر گرفته می‌شوند که حاصل مشاهده سرسری، مرور سریع و نگاه اجمالی هستند و این کوته‎فکرانه و غیرمنطقی خواهد بود تا آن‌ها را برای موفقیت در وظایف مقرر تخطئه کنیم. هر چند بدون هیچ تعصبی می‎توان اذعان کرد بسیاری از بهترین عکاسان حال حاضر اساساً از کار با رسانه‎های جمعی خسته شده‌اند و به عنوان فرصتی خلاقانه به آن نمی‎نگرند. حتی عکاسانِ با استعدادِ جا افتاده و موفق، هنرمندانی که شور و هیجان اولیه‌ی جوانی را پشت سر گذاشته‌اند، به طور ضمنی استانداردهای دوگانه در مورد آثار خود را پذیرفته‎اند: از سویی امرار معاش آنان با الگوهای مقرر و مقبول توسط مجله‎ها مطابقت پیدا کرده است؛ و از سویی دیگر آثار جدی آن‌ها در تعطیلات آخر هفته یا بین وظایف شغلی مقرر به انجام می‌رسد، به امید برپایی یک نمایشگاه، یا انتشار کتاب عکسی کوچک یا شاید تنها برای قرار گرفتن در یک بایگانی شخصی که روزی روزگاری فردی آن را با دیدی باز، به آرامی و با لذت بنگرد، بی آنکه کنجکاو و حیران شود از اینکه چگونه تصویر با بسته‌تر شدن کادر و اضافه شدن عنوانی مناسب به آن، اثرگذاری بیشتری پیدا کرده است.

احتمال دارد رسانه‎های جمعی دیگر راهی نیابند تا از استعدادهای ممتاز عکاسان پسا لایف [۲۲] استفاده کنند. اگر واقعاً چنین باشد، برای رسانه‎های جمعی شرایطی ناگوارتری پدید خواهد آمد، برای مشاهدات مستقل و دقیق که در نهایت بهره‌گیری از آن‌ها بهتر از بازی‎های بصری [‎ [۲۳خواهد بود.

 

پانوشت‎ها:
* مقاله‌ی حاضر اولین بار به شکل رسمی توسط مجله‎ی Dot Zero در بهار ۱۹۶۷ منتشر شد و بازنشر آن در ۱۳ مارچ ۲۰۱۳ توسط سایت AmericanSuberbx صورت گرفته است. عکس‌هایی که همراه با متن منتشر شده‌اند افزوده‌ی مترجم است و در متن اصلی نیامده است.
۱. Pictography
۲. Manuscript Illumination
۳. پارچه‎ای سنگین که حاصل بافته‎شدن تار و پود توسط دست است. در نهایت بافت قابل مشاهده مرتبط به پودهای تاپستری است و تارهای آن در زیر، پنهان است. م.
۴. Picture Story
۵. در دوربین‌های آنالوگ قطع متوسط با کادر ۶ در ۶، تنها امکان ثبت ۱۲ فریم عکس در یک حلقه فیلم وجود دارد. م.
۶. مفهومی است که بنیامین در مقاله‎اش با عنوان «اثر هنری در عصر بازتولید مکانیکی» به آن پرداخت و بر آن تاکید داشت. در این مفهوم توجه او بر ایجاد نسخه‎های متعدد از آثار هنری توسط روندی مکانیکی و از دست‎رفتن هاله‎ی آن‌ها است. ر.ج برگزیده‎ی مقالات والتر بنیامین، والتر بنیامین، ترجمه‎ی رؤیا منجم، ۱۳۹۳، نشر علم، فصل اول. م.
۷. Half-tone
۸. سروده‎ای بلند و شناخته‎شده از ساموئل تیلر کالریج، شاعر، منتقد ادبی سبک رومانتیک، فیلسوف و از بنیان‎گذاران مکتب رمانتیسیسم در ادبیات انگلستان با عنوان «دریانورد کهن‌سال» که میان سال‌های ۹۸-۱۷۹۷ نگارشش به اتمام رسید و در همان سال ۱۷۹۸ در کتاب «ترانه‎های غنائی» به همراه ترانه‎هایی از ویلیام وردز ورث انتشار یافت. در این سروده، دریانورد کهن‌سالی با سه فرد از مهمانان یک عروسی روبرو گشته، یکی را متوف کرده و با چشمان و نگاه محسورکننده‎ی خود توجه او را به روایت سفر مهلکی که پشت‎سر گذاشته فرا می‎خواند. م.
۹. نوگرایی یا تجددگرایی جنبشی فلسفی در نتیجه‎ی گسترش خردگرایی در جامعه است که آثارش بر هنر و فرهنگ نیز به‎خوبی قابل مشاهده است. در این جنبش برخی از سنت‎های قدیمی ناکارآمد کنار گذاشته شده و گرایش‎های فکری و فرهنگی نو جایگزین آن‌ها گشته‎اند. مولفه‎های اصلی مدرنیسم انسان‎گرایی، خردگرایی و ماده‎گرایی است. م.
۱۰. Dead-static
۱۱. عکاس آلمانی که در مجموعه‎ی «افراد قرن بیستم» با وسعت آثارش توانست سیمای ملت آلمان را در دورانی مشخص به‎خوبی به ‎تصویر بکشد. عکاسانی چون ریچارد اودون و دایان آربس تحت تاثیر آثار او بوده‎اند. م.
۱۲. عکاس و پرسه‎زن(فلانور) فرانسوی که از پیشگامان عکاسی مستند محسوب می‎شود. عمده‎ترین و شناخته‎ترین فعالیت عکاسانه‎ی او، عکاسی از نمای خیابانی و معماری پاریس قبل از تخریب‌شان در نتیجه‎ی مدرن‎گرایی است. م.
۱۳. متیو برادی خود از اولین عکاسان در تاریخ آمریکاست که عکس‌هایش از جنگ داخلی آمریکا در دوره‎ی ۵ ساله‎ی ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ به‎خوبی شناخته شده است. او برای مستندسازی این رویداد و ثبت هر چه بهتر آن عکاسانی مانند الکساندر گاردنر، تیموتی اُ سالیوان و ۲۱ فرد دیگر را به‎کار گرفت و تیم خود را تشکیل داد. در حقیقت در این جنگ بود که برای اولین بار دوربین عکاسی توانست حضور پیدا کند. م.
۱۴. Frances B. Johnson از اولین عکاسان زن آمریکایی است که در حیطه‎ی فتوژورنالسیم نیز فعالیت داشت. م.
۱۵. مؤسسه‌ی Hampton دانشگاهی خصوصی است که در سال ۱۸۶۸ بعد از جنگ داخلی توسط رهبران سفیدپوست و سیاه‌پوستِ انجمن مبلغان مذهبی آمریکا برای تحصیل بردگان آزاد شده تأسیس شد. عکس‌ متعلق به این نهاد مذکور در متن، برگرفته از کتابThe Hampton album است که لینک آن برای مشاهده و مطالعه در دسترس است.
۱۶. نقاش فرانسوی کلاسیک قرن هفدهم. م.
۱۷. پیرو دلا فرانچسکا، نقاش ایتالیایی دوره‎ی رنسانس ابتدایی است که در میان هم‎عصران خود نیز به‎عنوان ریاضی‎دان و هندسه‌دان شناخته می‎شد که اثر این مهارت‌ها در ترکیب‎بندی آثارش به‎خوبی مشهود است. آلدوس هاکسلی، نویسنده و فیلسوف بریتانیایی قرن بیستم در مقاله‎ی «بهترین تصویر» در کتاب «به‎ دنبالِ پیرو دلا فرانچسکا»، «اثر رستاخیز» او را بهترین تصویر جهان برشمرده است. م.
۱۸. پلاتینوتایپ، از شیوه‎های ابتدایی چاپ عکس در ابتدای تاریخ عکاسی است که در آن از پلاتین به‎عنوان ماده‎ی حساس به نور استفاده می‎گردد. فردینان کهلن آلمانی اولین فردی است که توانست اثر نور بر پلاتین در سال ۱۸۳۰ را مشاهده کند. م.
۱۹. Lincoln Kirstein نویسنده‎ی آمریکایی (۱۹۰۷-۱۹۹۶). م.
۲۰. پارچه‎ای نرم که از نخ‎های بافته شده از ابریشم و ابریشم سلولزی تهیه می‎گردد. ریشه‎ی این اسم ایرانی و به معنای «با پیچ و تاب بافته شده» است. م.
۲۱. Fine-grained
۲۲. post-Life
۲۳. Graphic gymnastics

درباره : پیکس


شما ممکن است عکس هایی با جلوه های آب نرم و ابریشمی که به شکل آبشار از روی سنگ ها، شاخه ها و درختان فرو می ریزند را دیده باشید. حتما تعجب کرده اید که عکاس چطور توانسته آن تصاویر زیبا را ثبت کند. عکاسی با نوردهی طولانی دنیای جدیدی را به روی شما باز می کند و ما در این مقاله استفاده از آن برای ثبت آب به صورت مات و ابریشمی را آموزش خواهیم داد.

من سالها فکر می کردم که این نوع تصاویر متعلق به آن دسته از عکاسان حرفه ای است که مجهز به مجموعه ای از ترفندهای دیجیتالی و تنظیمات دوربین هستند که من هیچ وقت نمی توانم آنها را یاد بگیرم. اما در حقیقت، گرفتن تصاویری مانند اینها بسیار ساده است.

شما به هیچ جادوی محاسباتی یا مهارت اسرارآمیزی نیاز ندارید، و به محض این که چند اصل پایه را یاد بگیرید می توانید شروع به گرفتن عکس های زیبا از آب های نرم بکنید.

محدود کردن نور

برای شروع، هدف ما در اینجا تا حدودی برخلاف بسیاری از انواع دیگر عکاسی است. به جای این که اجازه دهیم بیشترین میزان نور ممکن وارد دوربین شود، هدف تصاویر دارای آب نرم این است که اجازه ورود کمترین میزان نور را بدهد تا شاتر بتواند در طولانی ترین زمان ممکن باز بماند. این امر نیازمند چند تنظیمات بر روی دوربین و همچنین در اغلب موارد، یک قطعه تجهیزات ارزان قیمت است.

زمانی که شما یک عکس با سرعت شاتر ۱/۱۲۵ یا ۱/۵۰۰ ثانیه می گیرید، آنقدر سریع هست که حرکت را متوقف کند و به شما اجازه دهد تا یک عکس بدون تاری از سوژه خود بگیرید. این معمولا چیز خوبی است به جز زمانی که در عکس خود آب در حال فروریختن (جاری) داشته باشید، چون متوقف کردن حرکت بر خلاف کاری است که شما سعی دارید انجام دهید. محدود کردن نور باعث می شود تا رده های حرکت در آب ایجاد شود و همچنین یک احساس کاملا متفاوت به تصویر می بخشد، که اغلب یک حس آرامش و آسودگی است.

دو تصویر زیر نشان می دهند که منظور من چیست. عکس اول با سرعت شاتر ۱/۶۰ ثانیه گرفته شد.

۱/۶۰ ثانیه. کمی رده حرکت وجود دارد اما تصویر حس آرامش ندارد، و همچنین فاقد یک نقطه کانونی است.

عکس بعدی با یک سرعت شاتر بسیار آهسته تر گرفته شد و مانند یک تصویر کاملا متفاوت به نظر می رسد.



آهسته: کتاب آموزش عکاسی با نوردهی طولانی

آنچه باید انجام دهید

به منظور کاهش نور ورودی و همچنین اطمینان از این که بهترین تصاویر ممکن را به دست می آورید، باید کارهای زیر را انجام دهید:

  • در مُد نوردهی دستی (M) عکس بگیرید تا بتوانید دوربین خود را به انجام کاری که می خواهید وادارید، نه کاری که دوربین فکر می کند شما می خواهید. استفاده از مُدهای خودکار یا نیمه خودکار (P، Av، Tv، A، یا S) معمولا برای این نوع عکس ها مناسب نیست.

  • با فرمت Raw عکس بگیرید تا بتوانید پس از آن تصویر خود را ویرایش کنید. گرفتن عکس های آب نرم در داخل دوربین آسان نیست و خوب است که بتوانید عکس ها را به دلخواه خود ویرایش کنید.

  • از یک دیافراگم کوچک استفاده کنید. نه لزوما کوچکترین دیافراگمی که لنز شما اجازه می دهد، چون گاهی اوقات به دلیل انکسار نور این کار می تواند باعث کاهش کیفیت تصویر شود. اما یک مقدار حدود f/11 یا f/16 باید خوب باشد.

  • از کمترین مقدار ایزو برای دوربین خود استفاده کنید. این به شما اجازه می دهد تا از سرعت شاترهای آهسته تر استفاده کنید، در حالی که تمیزترین و شارپ ترین تصاویر ممکن را نیز به شما می دهد.

  • از آهسته ترین سرعت شاتر ممکن استفاده کنید بدون این که تصویر را بیش از حد نوردهی کنید. اگر از فرمت Raw استفاده می کنید احتمالا می توانید یک پله یا استاپ بیشتر نوردهی کنید و بعدا در پس پردازش آن را اصلاح کنید. اما اگر بیشتر از این مقدار نوردهی کنید، هایلایت ها (قسمت های روشن) بیش از حد روشن می شوند.

  • دوربین خود را بر روی سه پایه قرار دهید تا هر گونه لرزش یا تکان خوردن ناشی از حرکت دست های شما به حداقل برسد. سه پایه مورد علاقه من Joby Gorillapod است، چون اجازه می دهد تا دوربین را بر روی هر سطح موجودی قرار دهم، و همچنین به من اجازه می دهد تا به آب نزدیک شوم.

فیلترهای ND

با تمام این وجود، به دست آوردن یک سرعت شاتر به اندازه کافی آهسته برای ایجاد جلوه های نرم خوب دشوار است، راه حل آن استفاده از یک فیلتر کاهنده نور یا ND است. این فیلتر یک ابزار ارزان قیمت است که به قسمت جلوی لنز شما متصل می شود و میزان نور ورودی را کاهش می دهد.

درست مثل این است که بر روی دوربین خود عینک آفتابی قرار دهید. این راز به دست آوردن آن جلوه های آب نرم و ابریشمی است که همیشه آن را تحسین می کردید اما نمی دانستید چطور خودتان آن را ایجاد کنید.

اینجا، یک نوردهی طولانی ۱ ثانیه ای نه تنها آب فواره را نرم کرد، بله سطح دریاچه را نیز یکنواخت کرد.

انواع مختلفی از فیلترهای ND وجود دارد که سطوح مختلف نور را مسدود می کنند، اما توصیه من برای تصاویر آب نرم فیلتری است که ۳ یا ۶ پله یا استاپ از نور را مسدود می کند. موارد دیگر نیز موجود است اما آنها مقدار زیادی از نور را مسدود می کنند که در این صورت به دست آوردن تنظیمات نوردهی درست سخت می شود.

شما می توانید فیلترهای ND را در هر فروشگاه تجهیزات عکاسی پیدا کنید، اما مهم این است که فیلتری پیدا کنید که متناسب با لنز شما باشد. برای پیدا کردن اندازه مقطع (شیار)، به سرپوش لنز خود نگاه کنید. این مقدار اغلب حرف یونانی فی به همراه یک عدد، مانند ۳۵mm یا ۵۸mm است.

فیلترهای ND اغلب در بسته های دو یا سه تایی موجود هستند. اگرچه این موارد ارزان تر قرار نیست بالاترین نتایج ممکن را تولید کنند، اما راه فوق العاده و ارزان قیمتی برای شروع هستند.

آموزش عکاسی

من از ایجاد تصاویر آب نرم و ابریشمی در روزهای ابری لذت می برم، چون این بدین معنی است که نور بیشتری مسدود می شود – تقریبا مانند فیلترهای ND مخصوص طبیعت. صبح و عصر نیز زمان های خوبی برای عکس گرفتن هستند. اما تا وقتی که شما بتوانید با استفاده از یک دیافراگم کوچک، ایزوی کم، و یک فیلتر ND، سرعت شاترهای آهسته به دست آورید، هر زمانی از روز می تواند خوب باشد.

۲ ثانیه. زمان نوردهی طولانی به ایجاد یک حس حرکت در پس زمینه کمک کرد، در حالی که برگ در پیش زمینه به عنوان یک نقطه کانونی برای بیننده عمل می کند.

استفاده از نمایش زنده

من دوست دارم در هنگام آماده کردن عکس از حالت نمایش زنده (Live View) استفاده کنم، چون می توانم پارامترهای نوردهی را تنظیم کرده و تاریک یا روشن شدن تصویر را بلافاصله ببینم. اما اگر شما از یک منظره یاب اپتیکال (نوری) استفاده می کنید، فقط کافی است به نورسنج خود توجه کنید و نباید مشکلی داشته باشید.

هنگامی که دوربین شما آماده است و عکس خود را ترکیب بندی کرده اید، از تایمر خودکار دوربین خود استفاده کنید تا وقتی که دکمه شاتر را فشار می دهید با انگشتان خود باعث لرزش دوربین نشوید.

از این روش برای اضافه کردن یک لایه براق به آب های در حال حرکت نیز می توان استفاده کرد، که راه جالبی برای اضافه کردن کمی المان خلاقانه به تصاویر گرفته شده در ساحل است. فرق آن این است که به جای تلاش برای گرفتن تصاویری که حرکت آب را نشان می دهند، سعی می کنید آب را تا حد ممکن صاف و صیقلی کنید.

در ۱/۹۰ ثانیه، آب پر از امواج ریز و کوچک است.

من با محدود کردن میزان نور ورودی با استفاده از تکنیک های بالا (دیافراگم کوچک، ایزوی کم، و فیلترهای ND) توانستم عیب و نقص های روی سطح آب را تقریبا از بین ببرم.

۶ ثانیه. علاوه بر این که سطح آب نرم شد، تعدادی سنگ بزرگ و کوچک نیز اکنون قابل مشاهده هستند که یک احساس نسبتا خیالی به وجود می آورند.

نتیجه گیری

ایجاد این نوع تصاویر می تواند اعتیادآور باشد! هنگامی که درگیر آن شدید، ممکن است بخواهید تمام روز را صرف این کنید که ببینید چه چیزی می توانید با دوربین خود ایجاد کنید. این کار زمان زیادی نمی گیرد، اما یک دنیای عکاسی کاملا جدید را به روی شما باز می کند که می تواند فوق العاده لذت بخش و بسیار ارزشمند باشد.

نویسنده: سیمون رینگزموث (Simon Ringsmuth)

درباره : پیکس

با توجه به اهمیت مباحث نظری در حوزه‌ى عکاسی و تبدیل عکاسی روز دنیا به ترکیبی از کنش عکاسانه و ایده‌پردازی در پشت دوربین، پلتفرم داربست سلسله نشست‌های تخصصی در باب نظریه و عکاسی را برگزار می‌کند.

سال نخست نشست‌های تخصصی در باب نظریه و عکاسی با موضوع «معاصریت در عکاسی» در هفته آخر مهر ۱۳۹۶ برگزار شد. بنا به استقبال مخاطبان، سال دوم نشست‌های تخصصی در باب نظریه و عکاسی با موضوع «عکاسی و مکان» از ۲۰ تا ۲۳ مهرماه ۱۳۹۷ برگزار خواهد شد.

دبیر اجرایی سلسله نشست‌های تخصصی در باب نظریه و عکاسی (٢) را زانیار بلوری بر عهده دارد و صیاد نبوی (پژوهشگر و مدرس عکاسی/ کارشناس‌ارشد عکاسی)، حامد کیا (پژوهشگر و مدرس مطالعات فرهنگی/ دکترای سیاست‌گذاری فرهنگی)، افسانه کامران (پژوهشگر و مدرس مطالعات بینارشته‌ای هنر/ دکترای پژوهش هنر) و بهنام صدیقی (عکاس و مدرس عکاسی/ کارشناس عکاسی) به ترتیب هر کدام در یک روز پیرامون موضوع «عکاسی و مکان» به ایراد سخنرانی خواهند پرداخت.

برنامه نشست‌ها به تفکیک روز و عنوان سخنرانی به شرح زیر است:

• صیاد نبوی، جمعه ٢٠ مهر ١٣٩٧، «تحقق مکان در عکاسى»
• حامد ‌کیا، شنبه ٢١ مهر ١٣٩٧، «واکاوی مکان؛ کلیسای کاتولیک و گالیله، ما و فرهنگ بصری دیجیتال»
• افسانه کامران، یکشنبه ٢٢ مهر ١٣٩٧، «بررسی نظام‌های بازنمایی امر زیبا در چشم‌اندازها»
• بهنام صدیقی، دوشنبه ٢٣ مهر ١٣٩٧، «تجربه‌ی امر غیر معمولی در مناظر روزمره»

تمام نشست‌ها از ساعت ۶ تا ۸ عصر در پلتفرم داربست به آدرس خیابان ظفر شرقی(وحید دستگردی)، خیابان ناجی، خیابان فرزان، کوچه نوربخش، بلوار مینای شرقی، پلاک ۴۲، طبقه‌ی اول برگزار خواهد شد.

ورود برای عموم علاقمندان آزاد است.

درباره : پیکس

آثار نمایشگاه گروهی «فراموشی»، فصل دوم پروژه‌ی دنباله‌دار «روزمرگی‌های معاصر»، روز جمعه ۲۰ مهرماه ۱۳۹۷ در گالری سایه بر روی دیوار می‌رود.

«روزمرگی‌های معاصر» پروژه‌ی هنری دنباله‌داری به نمایشگاه‌گردانی علی میراسماعیلی است که تاکنون دو فصل آن با عناوین «کجواج‌ها» و «فراموشی» به اتمام رسیده و فصل سوم این پروژه با موضوع «هویت» در حال انجام است.

هنرمندان منتخب برای شرکت در هر یک از فصل‌های این پروژه، بدون الزام و وابستگی به سبک‌ یا شیوه‌ی تولید هنری خاصی، با رویکردی فرارشته‌ای سعی در نمایش مفهوم روزمرگی در شکل معاصر آن دارند. «کجواج‌ها» به عنوان فصل اول «پروژه‌ی روزمرگی‌های معاصر» تیرماه امسال در قالب نمایشگاه عکس و چیدمان در گالری سایه به نمایش گذاشته شد و با استقبال خوب مخاطبان مواجه شد. حال فصل دوم این پروژه با عنوان «فراموشی» با شرکت ۷ هنرمند که اغلب آثارشان بصورت عکس ارایه شده، روز جمعه ۲۰ مهرماه در گالری سایه افتتاح می‌شود.

علی میراسماعیلی نمایشگاه‌گردان این پروژه در بیانیه‌ی نمایشگاه «فراموشی» می‌نویسد:
«لمس تکان دهنده‌ی رخداده‌ها در ساز و کار معمول زندگی و ادراک رنج مضاعف ناتوانی در برابر آن‌ها سبب شد که انسان معاصر در انتهای روزمرگی دست به فراموشی بزند، چنان که گویی چیزی وجود نداشته و اتفاقی نیافتاده است.
فراموشی به تلاش ناخوداگاه و اجتناب‌ناپذیر انسان معاصر برای به یاد نیاوردن می‌پردازد.»

زینب بابایی، منیر ساداتی، معصومه شصتی، ماه‌نو شیرزاد، کتایون عدالت، زهرا فرهودی و فروغ وجدانخواه هنرمندان حاضر در این پروژه هستند که زیر نظر علی میراسماعیلی به تولید اثر پرداخته‌اند.

برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به دیگر فصل‌های پروژه‌ی «روزمرگی‌های معاصر» و همچنین اطلاع از فراخوان فصل چهارم آن، از صفحه‌ی اینستاگرام این پروژه بازدید فرمایید.

علی میراسماعیلی عکاس، مدرس عکاسی، مؤلف و مترجم در زمینه‌ی عکاسی و ویرایش‌های عکس است. او علاوه بر تدریس کلاس‌های «عکاسی مقدماتی» و «نرم‌افزار لایت‌روم» در مکس پیکس حرفه‌ای، به عنوان مدرس در دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشکده‌ی خبر حضور دارد. از میراسماعیلی کتاب «لایت‌روم، تاریکخانه‌ی دیجیتال» و «تکنیک‌های ویرایش عکس در فتوشاپ» به چاپ رسیده است.

گشایش: روز جمعه ۲۰ مهرماه ۹۷، ساعت ۱۷ الی ۲۱
بازدید: همه روزه به جز پنجشنبه‌ها، از ساعت ۱۱ الی ۲۰
نمایشگاه تا ۲۵ مهرماه ادامه دارد.
گالری سایه: خیابان کریمخان، خیابان سنایی، خیابان سیزدهم، پلاک ۲۱ – ۸۸۸۲۷۸۸۶

درباره : پیکس

مراسم رونمایی، توزیع کتاب و اهدا گواهی پذیرش پنجمین جشنواره بین المللی عکس خیام روز جمعه ۲۰ مهرماه برگزار می‌شود. این کتاب در ۹۶ صفحه شامل تعداد ۱۴۰ عکس برگزیده پنجمین جشنواره خیام است.

مطابق قوانین فیاپ، کتاب نفیس جشنواره به طور رایگان به تمامی شرکت‌کنندگان داخلی و خارجی (اعم از پذیرفته‌ شده یا نشده) اهدا می‌شود.

این مراسم جمعه از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در خانه هنر خیام (کلوپ عکس فوکوس) به نشانی تهران، خیابان شریعتی، پایین‌تر از سیدخندان، کوچه موزه (بسطامی سابق)، پلاک ۳۵، واحد ۲، خانه هنر خیام برگزار می‌شود و از علاقه‎مندان برای حضور در این مراسم دعوت شده است.

در پنجمین دوره جشنواره بین المللی عکس خیام بیش از ١٨ هزار عکس از هنرمندان ۶٨ کشور به دبیرخانه این جشنواره رسید. اسامی برگزیدگان این دوره در سایت جشنواره منتشر شده است.

جشنواره بین‌المللی عکس خیام به دبیری علی سامعی با هدف ارتقای سطح عکاسی و گفتگوی بصری میان عکاسان ایران و جهان و نیز به منظور بزرگداشت حکیم عمر خیام، توسط نمایندگی فدراسیون بین المللی هنر عکاسی در ایران (فیاپ) یعنی کلوپ عکس فوکوس – وابسته به موسسه فرهنگی هنری «خانه هنر خیام» – برگزار می‌شود.

درباره : پیکس

نمایشگاه گروهی «ولیعصر؛ پوشه اول» روز جمعه ۲۰ مهرماه ۱۳۹۷ همزمان در سه گالری آریا، آتبین و Ag افتتاح خواهد شد.

آثار به نمایش در آمده در این سه گالری متعلق به هنرجویانی است که در طول یکسال گذشته، کارگاهی زیر نظر رامیار منوچهرزاده شرکت کرده و ایده‌ی اولیه تا اجرای نهایی مجموعه‌های خود را با محوریت بازنمایی خیابان ولیعصر در این کارگاه مشق کرده‌اند. دلیل انتخاب سه گالری آریا، آتبین و Ag برای نمایش پروژه‌های تکمیل شده نیز قرار گرفتن این گالری‌ها در راستای خیابان ولیعصر بوده است.

سیدمحمدرضا تکیه، سودابه وطن‌پرست، سیدمحمد مروج، بابک جوادزاده، محسن عباسی، حمید قزل‌لو، عماد حسینی، رها مژده، عطا نوین، هادی خراسانی، فردید خادم، نرگس مقدم، فاطمه شریف، غزاله صداقت، نگین فیروزی، مجید قدکساز و عاطفه خدابخش عکاسانی هستند که در کارگاه مذکور شرکت کرده و آثار خود را در این نمایشگاه در معرض دید مخاطبان قرار خواهند داد.

در بیانیه‌ی «ولیعصر؛ پوشه اول» به قلم رامیار منوچهرزاده کیوریتور این نمایشگاه آمده:
«ولیعصر؛ پوشه اول» نخستین ارائه‌ی هماهنگ از پروژه‌ای آموزشی و پژوهشی برای شناخت بهتر شهر تهران است. این پروژه، نگاهی متفاوت نسبت به «عکاسی» دارد و در جستجوی زبانی نو برای بیان و روایت پیچیدگی‌های شهری بر بستر ظرفیت‌ها و جذابیت‌های هنرهای تصویری است.
چگونه می‌شود هنرمند را از دل درگیری خلاق با زندگی روزمره نسبت به رویدادها و فضاهای کلانشهری حساس کرد تا از درون خودش به تاریخ و جغرافیای شهر پل بزند و این تجربه را با دیگران سهیم شود؟ ارزش و اعتبار این نمایشگاه به دلیل تلاش‌های هدفمند جمعی و گروهی است که پس از یک سال فعالیت مستمر، حاصل کار خود را با بیننده به اشتراک می‌گذارند.
آرزوی تداوم این مسیر و انگیزه‌ی خلق فرصت بیشتر برای نمایش آثار نسل جدید عکاسان کشور، به‌زودی پوشه‌های دیگری را نیز به «ولیعصر» خواهد افزود. به امید روزی که سراسر شهر صاحب حافظه‌ای از آن خود شود… و صداهای تازه‌ای برای روایت از خود داشته باشد… و هواهای تازه… .

پس از پوشه‌ی اول با مرکزیت خیابان ولیعصر، در سال‌های آتی این پروژه در دو پوشه‌ی دیگر این‌بار خیابان‌های شریعتی و انقلاب-آزادی را پوشش خواهد داد و این دو پوشه نیز مشابه پوشه اول، هر کدام در یک دوره‌ی یک ساله توسط شرکت‌کنندگان تکمیل خواهد شد.

گشایش: روز جمعه ۲۰ مهرماه، ساعت ۱۶ الی ۲۰
نمایشگاه تا روز دوشنبه ۷ آبان‌ماه ادامه خواهد داشت.
گالری آریا: خیابان ولیعصر، بالاتر از سه‌راه بهشتی، کوی زرین، پلاک ۱۰
گالری آبتین: خیابان ولیعصر، نرسیده به چهارراه پارک وی، کوچه خاکزاد، پلاک ۴۲
گالری Ag: خیابان ولیعصر، بالاتر از چهارراه پارک وی، خیابان پسیان، پلاک ۳

درباره : پیکس
صفحات سایت