مکس پیکس


آثار هنرجویان عکاسی‌ فرهنگسرای جهاد دانشگاهی مشهد در قالب نمایشگاه عکسی با عنوان «وهم کومه» در نگارخانه فردوسی مشهد به روی دیوار می‌رود.

عکس‌های این نمایشگاه حاصل پروژه‌های کلاسی در قالب مستندگرایانه و یا ایده پردازانه است که در ‌‌نهایت به صورت ۳۶ تک عکس به همراه عکس نوشت ارائه شده است.

مدرس دوره و نمایشگاه گردان این مجموعه «علی حسینیان» است و عکس نوشت این مجموعه به قلم متانت محبی نوشته شده است.

در بخشی از مقدمه این نمایشگاه به قلم دکتر محبت محبی آمده است: نور، تنهایی و مرگ را می‎توان عناصر قالب عکس‎های این مجموعه دانست که از عواطف انگیخته‌ی هنرجوها برآمده، در نهایت به یکپارچگی اثر منتج شده است. از سوی دیگر، کلیت «وهم کومه» را باید حاصل بیناذهنیت عکاسان و راوی دانست که از تلاقی متنیت شاعرانه‌ی عکس‌ها و کلمه حاصل می‌شود. در باب روایت نیز راوی با بهره گیری از عنصر خیال و فانتزی کلاغ سخنگو و نیز بینامتنیت حاصل از تلاقی روایت به ادبیات کهن به تجربه‌ای متفاوت دست یافته است. در مجموع، تجربه‌ی زیستی زنانه و نگاهی شاعرانه از هنرجویان، به اثری قابل اعتنا و تأمل در گام‌های نخست آزمودن بدل شده که امکان غور مخاطب در برداشت‌های شخصی‌های هنرجوها را در قالبی متفاوت و سطحی قابل قبول فراهم می‌آورد.

عکاسان این نمایشگاه نرگس افشار، مهرنوش ایرانی، مریم بهنام، نیلوفر ترکمان، معصومه دلاوری، ناهید رجایی، بیتا رحیمی، سمیرا رسولی، آزاده شریعت فر، فرزانه عباسی، سیده فاطمه فاطمی، حانیه موسوی، زینب یوسفی هستند.

در افتتاحیه، از کتاب نمایشگاه رونمایی می‌شود. طراح کتاب و نمایشگاه محمود بازدار است.

گشایش: پنجشنبه ۲۴ آبان ۹۷، از ساعت ۱۷ تا ۲۰
بازدید: تا چهارشنبه ۳۰ آبان ۹۷، همه روزه به جز جمعه‎ها، ساعت ۱۰ تا ۱۳ و ۱۷ تا ۲۰
نگارخانه فردوسی: مشهد، خیابان ابن سینا، سه راه ادبیات، فرهنگسرای جهاد دانشگاهی مشهد

درباره : پیکس

مجید ناگهی، دبیر هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان، گفت: در ادامه رویکردهای دوره‌های پیشین، «چهره ایران» به عنوان رویکرد هفتمین همایش انتخاب شده است.

ناگهی افزود: همایش ۱۰ روز با عکاسان از آغاز با عنوان کلی «عکاسی، فرهنگ، جامعه» به منظور تاکید بر تعامل عکاسی، فرهنگ و جامعه و بررسی و مطالعه این تعامل برگزار شده است و هر دوره با توجه به ضرورت‌ها و شرایط عکاسی و فرهنگی، اجتماعی جامعه و توجه به فرایند عکاسی در جهان، رویکردی با نظر اعضای شورای علمی تعیین می‌شود و «چهره ایران» به عنوان رویکرد هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان انتخاب شده است.

دبیر هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان در ادامه گفت: «چهره ایران» عنوان و مفهومی باز و تأویل پذیر است که می‌تواند از جنبه‌ها و زوایای متعدد و گوناگون در عکس و عکاسی بیان و تحلیل شود. سال گذشته رویکرد همایش «عکاسی ایران، نگاهی به خود، نگاهی به جهان» بود و رویکرد امسال نیز در تداوم آن است که می‌تواند گفتمانی را درباره عکاسی ایران و چهره ایران امروز ایجاد کند.

انجمن عکاسان ایران هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان را ۱۴ تا ۲۳ آذرماه امسال در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌کند.

درباره : پیکس

نمایشگاه عکس با عنوان «شیراز» در تاریخ ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۷، در گالری شیرازه در مجموعه فرهنگی الف در شهر شیراز گشایش می‌یابد.

این نمایشگاه حاصل باز تعریف شیراز با زبان عکس از دیدگاه دو عکاس، محمد فلاح نیا و محمد حسین شبرنگ است و با اشاراتی به روح زنانه، مردانه‌ی شهر، تلاش می‌کند مخاطب را به اندیشیدن در مورد ذات شیراز، وا دارد.

محمد فلاح نیا، شاعر، مترجم و مدرس عکاسی، علاوه بر این که ترجمه آثاری از آرتور رمبو شاعر فرانسوی و پروین شاکر، شاعر اردو را در کارنامه‌ی فرهنگی خود دارد، پیش‌تر در برگزاری نمایشگاه‌های گروهی عکس «تن‌ها»، «نام تمام کودکان زمین عشق است» و دیگر نمایشگاه‌های عکس نیز فعالیت داشته است. محمد حسین شبرنگ دیگر هنرمند این نمایشگاه، عکاس و کارشناس صنایع دستی است.

در بیانیه این نمایشگاه آمده است، شیراز، شاید زنی است، با چادری گل دار که گاهی در مراکزِ خریدِ شهر، حیران می‌شود و هم زمان، مردی است که با کت و شلوار اتو کشیده‌اش، از کوچه‌های کاشی‌های هفت رنگ، گذر می‌کند.

گشایش: جمعه ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۷، ساعت ۱۸
بازدید: ۲۶ آبان تا ۱ آذر ماه ۱۳۹۷، ساعت ۹ صبح الی ۱۱ شب
مجموعه فرهنگی الف: ابتدای خ معالی آباد، ساختمان الف، طبقه دوم، کتابفروشی شیرازه – ۰۷۱۳۶۳۸۳۶۳۳

 

درباره : پیکس

برنامه‌های «در جستجوی راهی نو» و «قاب ناتمام» دو برنامه جدید است که در هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان در بخش ویژه برگزار می‌شود.

بخش ویژه‌ی ۱۰ روز با عکاسان ایران از چهارمین دوره با برنامه «نگاه شخصی» شکل گرفته که در این دوره دو برنامه «در جستجوی راهی نو» و «قاب ناتمام» نیز به بخش ویژه اضافه شده است و مکمل برنامه در مسیر نگاه شخصی است.

عکاسان برای شرکت در برنامه «قاب ناتمام» و فعالان و دست اندرکاران در زمینه عکاسی برای شرکت در برنامه «در جستجوی راهی نو» می‌توانند تا اول آذرماه در سایت هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان ایران ثبت نام کنند. شورای هنری هر بخش پس از بررسی طرح‌های رسیده، طرح‌های پذیرفته شده برای ارائه در همایش را اعلام می‌کند.

 هفتمین همایش ۱۰ روز با عکاسان ایران از سوی انجمن عکاسان ایران ۱۴ تا ۲۳ آذرماه امسال در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.

درباره : پیکس

فلاش‌های هنسل در سراسر دنیا با مشخصات خاص خود، کیفیت جنس و نور و قدرت کارکرد بالا معروف هستند و حدود ۵۰ سال است که اکثر افراد حرفه‌ای برای کارهای سخت و مداوم خود از فلاش‌های هنسل استفاده می‎‌کنند.

در اقدامی تازه شرکت هنسل دست به کار طراحی فلاشی شده که که علاوه بر ویژگی‌های کیفی سابق، سبک و کوچک بوده و کار با آن راحت است. تازه‌ترین فلاش هنسل که ماه آینده وارد بازار خواهد شد HENSEL CERTO نام دارد. این مدل جدید فلاش‌های هنسل مناسب عکاسان نسبتاً حرفه‌ای ساخته شده که نیاز دارند فلاشی سبک با قیمت مناسب ولی با کیفیت بالا داشته باشند.

فلاش HENSEL CERTO در دو مدل ۲۰۰ و ۴۰۰ ژول طراحی شده و وزن هر دو مدل کمتر از ۲ کیلوگرم است. زمان تخلیه فلاش بسیار کم تا ۳۴۰۰/۱ ثانیه و زمان بازیابی بسیار سریع از ویژگی‌های این فلاش سبک است.

از دیگر مشخصات CERTO به غیر از ابعاد کوچک و مناسب آن، می‌توان به رادیو فلاش با گیرنده داخلی و ۱۶ کانال سینک اشاره کرد. CERTO دارای تیوب فلاش با حباب محافظ، لامپ مدلینگ ۱۵۰ وات با دیمر هماهنگ با قدرت فلاش، فن خنک کننده و امکانات بسیار دیگری همچون دیگر مدل‌های حرفه‌ای هنسل است.

نکته‌ی جالب توجه برای عکاسان ایرانی در معرفی این محصول، استفاده‌ی شرکت آلمانی هنسل از عکس یک عکاس ایرانی است. عکس پرتره‌ای که هنسل برای معرفی محصول جدید خود در کاتالوگ CERTO منتشر کرده است، اثر امید ایرایی است. امید ایرایی متولد ۱۳۶۷ تهران است و با زمینه‌ی تحصیلات نقاشی و گرافیک در شاخه‌ی عکاسی پرتره و مد مشغول به فعالیت است و تا کنون علاوه بر نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی که برگزار کرده توانسته با برندهای بزرگی در زمینه‌ی عکاسی همکاری کند.

.

جدول مشخصات فلاش‌های CERTO

علاقمندان به خرید فلاش‌های هنسل می‌توانند به سایت شرکت رنگ سیستم (نماینده رسمی و انحصاری فلاش هنسل در ایران) مراجعه کرده و برای دریافت اطلاعات بیشتر در کانال تلگرام شرکت رنگ سیستم عضو شده و یا با شماره تلفن ۶۶۴۲۰۹۰۰ تماس بگیرند

درباره : پیکس


آیا تا حال فکر کرده اید که به یک عکاس خانواده حرفه ای تبدیل شوید؟ شما می دانید این کاری است که می خواهید انجام دهید، اما به نظر می رسد که موانع زیادی شما را از این کار باز می دارند. اگر می توانستید نگاهی به آینده بیاندازید و ببینید این کار واقعا برای شما مناسب خواهد بود یا نه، عالی می شد. متاسفانه، راهی برای دیدن آینده وجود ندارد. اما شنیدن حرف های عکاسی که چند سال بیشتر از شما تجربه دارد، کمکی به شما می کند؟ پس ادامه این مقاله مکس پیکس را مطالعه نمایید. در این مقاله به سوال های شما از سبک عکاسی و تجهیزات گرفته تا تعرفه قیمت یا درآمد از عکاسی صحبت می شود.

من هم زمانی مثل شما بودم و در طول مسیرم دیگران را تشویق می کردم. و امیدوارم بتوانم الهام بخش شما نیز باشم.

من در اوایل کار عکاسی ام مجبور بودم هر روز با ده ها بچه کار کنم. من نمی دانستم چطور با دوربین کار کنم. همه چیز در استودیو عکاسی از پیش تنظیم شده بود. اما چیزی که یاد گرفتم این بود که چطور با اشخاص مختلف، به خصوص بچه ها کار کنم. این یکی از باارزش ترین بخش های کار عکاسی خانوادگی من است.

آیا من به اندازه کافی خوب هستم؟

احتمالا خیلی از شک و تردیدهای شما مربوط به این سوال است: «آیا من به اندازه کافی خوب هستم؟» اما در نظر داشته باشید که این با سوال «آیا عکس های من به اندازه کافی خوب هستند؟» فرق دارد.

آیا عکس های شما به اندازه کافی خوب هستند؟ آیا می دانید چطور با دوربین خود کار کنید، و عکسی که در ذهن دارید را بگیرید؟ آیا وقتی عکس های خود را به اشتراک می گذارید، واکنش های خوبی از افراد دریافت می کنید؟ آیا عکاسان دیگر بازخوردهای دلگرم کننده ای به شما می دهند؟

اگر نمی توانید به این سوالات پاسخ «بله» بدهید، پس احتمالا باید مهارت های خود را بهبود بخشید. اما اگر می توانید، پس به اندازه کافی خوب هستید. و با کسب تجربه بهتر هم می شوید. در نهایت، متوجه خواهید شد که به اندازه کافی خوب هستید، چون هر کسی که شما را استخدام می کند، عاشق عکس های شما می شود. پس کار خود را شروع کنید، اعتماد به نفس به مرور زمان به دست خواهد آمد.

در طول مسیر، ممکن است واقعا به خودتان سخت بگیرید. شما ممکن است یک عکاس عالی باشید که خانواده هایی که شما را استخدام می کنند را راضی و خوشحال می کنید، و با این حال هنوز هم احساس بدی نسبت به خودتان دارید. یاد بگیرید که با خودتان روراست باشید، و با ارزیابی کار خود از دیدگاه افراد دیگر شروع کنید.

در ابتدا، ممکن است عکاسی از خانواده هایی که نمی شناسید احساس واقعا ناخوشایندی داشته باشد. یاد بگیرید که با این احساس ناخوشایند کنار بیایید و با افراد جدید، سکوت، و اشک های گاه به گاه راحت باشید.

من هنوز یک سبک عکاسی مشخص ندارم

وقتی تازه کار خود را شروع می کنید، به یک سبک عکاسی مشخص نیاز ندارید. شما سبک خود را در طول مسیر ایجاد می کنید. شما هنوز نمی دانید واقعا با چه چیزهایی روبرو خواهید شد، بنابراین باید برای هر چیزی آماده باشید. سبک شما نشان دهنده چشم انداز (دیدگاه) منحصر به فرد شما (که در طول عمر شما شکل می گیرد) و تجربه هایی که کسب کرده اید، می باشد.

در مقایسه با عکاسان دیگری که قبل از شما بودند، سبک و دیدگاه شما ممکن است ضعیف به نظر برسد. اما اگر از آنها بپرسید، به شما خواهند گفت که برای آنها نیز مدتی طول کشیده تا سبک خود را ایجاد کنند.

من وقتی تازه کارم را شروع کرده بودم چیزی در مورد «ساعت طلایی» نمی دانستم. اما حالا عاشق این موقع از روز برای عکاسی هستم.

من اول باید تجهیزات مناسب داشته باشم

برای شروع کار، خودتان را زیر چندین میلیون قرض نبرید. از چیزهایی که دارید به بهترین نحو استفاده کنید. این کار احتمالا بهتر از چیزی است که فکر می کنید.

بله، شما باید تجهیزات خوب داشته باشید. اما اکثر عکاسان جدید بیش از حد خرید می کنند و تجهیزاتی را می خرند که هیچ وقت از آنها استفاده نمی کنند. با یک دوربین خوب و یک لنز ۵۰mm شروع کنید. سپس همانطور که تجربه بیشتری به دست می آورید، تجهیزات عکاسی خود را ارتقاء و گسترش دهید.

من برای اکثر تصاویرم از یک دوربین Fuji XT1 و لنز ۵۰mm استفاده می کنم.

از کجا یک لوگو (آرم) بیاورم؟

شما برای شروع کار نیازی به لوگو ندارید. هیچ کس واقعا اهمیتی به لوگوی شما نمی دهد. هنگامی که مردم به دنبال یک عکاس می گردند، این لوگوی شما نیست که آنها را متقاعد می کند تا شما را استخدام کنند.

انرژی خود را صرف ایجاد و نمایش عکاسی خود کنید، و لوگو را برای بعد بگذارید.

در اینستاگرام چند «لایک» باید داشته باشم؟

هنگامی که کار خود را شروع می کنید، باید از هر راه ممکنی استفاده کنید تا مردم را از کسب و کار خود به عنوان یک عکاس باخبر کنید – رسانه های اجتماعی، بازاریابی شبکه ای، تبلیغات دهان به دهان، و البته، یک وب سایت.

اما نگران تعداد «لایک» های خود نباشید. مهم افرادی هستند که شما را استخدام می کنند، نه کسانی که «لایک می کنند».

در ابتدا، رسانه های اجتماعی و تبلیغات دهان به دهان برای من مهم بودند. اما حالا وب سایتم بخش عمده کسب و کارم است. یک وب سایت ساده بسازید و کار عکاسی خود را به نمایش بگذارید، و به مردم بگویید که چرا باید عاشق استخدام کردن شما به عنوان یک عکاس باشند.

مکس پیکس: اگر برای کسب و کار عکاسی خود به یک وب سایت با تعرفه مناسب نیاز دارید از طریق ایمیل با تیم مکس پیکس در تماس باشید (info@lenzak.com)

آیا باید شغلم را رها کنم؟

نه.

در روند تبدیل شدن به یک عکاس خانواده حرفه ای به خودتان سخت نگیرید، و تنها زمانی شغل خود را رها کنید که مطمئن هستید تصمیم درستی گرفته اید.

من مشاغل فصلی ای داشتم که به من اجازه می داد عکاسی را در فصل تابستان دنبال کنم. بعد از حدود سه سال تصمیم گرفتم شغلم را رها کنم. من متوجه شدم که ترقی و پیشرفت برای من سخت است، بنابراین بیشتر از حد لازم طول کشید تا این کار را انجام دهم. اما برای شما ممکن است سریع تر اتفاق بیفتد.

جلسات عکاسی گاه به گاه عصرها یا آخر هفته ها راه خوبی برای شروع است. ثابت کنید که واقعا می خواهید حرفه ای باشید و می توانید کسب و کار خودتان را ایجاد کنید، آن وقت شغلتان را رها کنید و یک عکاس تمام وقت شوید.

هرچه بیشتر به جای چیزهایی مانند لوگو و لایک بر عکاسی خود تمرکز کنید، زودتر می توانید به سراغ کسب و کار خودتان بروید.

چقدر دستمزد باید مطالبه کنم؟

شرط می بندم که در این مورد اشتباه فکر می کنید. شما به این فکر می کنید که در هر جلسه چقدر باید دستمزد بگیرید، اینطور نیست؟ اما واقعا هیچ نظری در این مورد ندارید. شما فرض می کنید که مردم چقدر مایل اند بپردازند. و به این ترتیب دستمزد خیلی کمی می گیرید.

اما به جای آن، باید:

۱- تصمیم بگیرید که در سال چقدر می خواهید درآمد داشته باشید.

۲- تصمیم بگیرید که در سال چند جلسه عکاسی می خواهید داشته باشید. (هر هفته یا هر ماه از پس چند جلسه بر می آیید؟)

۳- از آن اعداد برای محاسبه این که در هر جلسه چقدر باید دستمزد بگیرید، استفاده کنید.

فرض کنید که دوست دارید در سال ۵۰ میلیون تومان درآمد کسب کنید و می خواهید هر هفته تنها یک جلسه عکاسی انجام دهید.

بنابراین دستمزد هر جلسه: ۵۰ میلیون تومان تقسیم بر ۵۰ جلسه، یا ۱ میلیون تومان می شود.

شاید ۲۰ میلیون تومان در سال و ۱۰۰ جلسه (دو جلسه در هفته) را در نظر داشته باشید.

در این صورت دستمزد هر جلسه: ۲۰ میلیون تومان تقسیم بر ۱۰۰ جلسه، یا ۲۰۰ هزار تومان می شود.

هزینه ها را مد نظر داشته باشید. من از حداقل تجهیزات استفاده کرده و بر روی مکان عکاسی کار می کنم، بنابراین هزینه های من بسیار کم هستند. اما بعضی از عکاسان پول زیادی درمی آورند و مقدار زیادی از آن را نیز برای هزینه ها از دست می دهند.

از همه مهم تر، فکر نکنید که باید ارزان باشید. مردم برای عکاسی ارزش قائل اند، و وقتی شما یک عکاس خوب با مهارت های عالی باشید، از پرداخت هزینه به شما خوشحال خواهند شد.

و نگران این نباشید که دوستانتان فکر کنند شما زیاد دستمزد می گیرید. وقتی می گویم نباید کار خود را ارزان شروع کنید و به مرور زمان قیمت های خود را بالا ببرید، حرفم را باور کنید. با این حال، به مدت یک یا دو ماه با قیمت ارزان تر شروع به کار کنید تا یک مجموعه نمونه کار برای خود ایجاد کنید. اما وقتی شروع به کار می کنید، باید قیمت گذاری درستی داشته باشید.

نویسنده: مت کوکر (Mat Coker)

درباره : پیکس


درک محدوده تُن ها به آموزش عکاسی شما کمک خواهد کرد – از این رو مطالعه این مقاله را به همه مکس پیکسی ها توصیه می کنیم. مانند اکثر مفاهیم در عکاسی، لازم است که درک درستی از محدوده تُن ها (Tonal range) در عکس های خود داشته باشید. شما باید از این دانش برای بهبود مهارت های تکنیکی خود استفاده کنید و همچنین باید بدانید چه موقع قوانین را به نفع تحقق دیدگاه خلاقانه خود بشکنید. محدوده تُن ها در عکاسی چیست؟ ادامه این آموزش مکس پیکس را مطالعه نمایید.

همانطور که ما در مسیرهای خاص خود پیشرفت می کنیم، ممکن است مواقعی باشد که حتی باملاحظه ترین افراد هم به برخی چیزها توجه نکنند. المان های ساده گاهی اوقات در ابتدا نادیده گرفته می شوند – مانند یک سه پایه لق (غیر ثابت)، یا فراموش کردن و عکاسی با تنظیمات قبلی دوربین.

گاهی مفاهیم تکنیکی عکاسی ما اشتباه درک شده، اشتباه تفسیر می شوند، یا بدتر – کاملا فراموش می شوند. این مشکل به سطح مهارت ربطی ندارد و عکاسان حرفه ای و کسانی که برای سرگرمی عکاسی می کنند را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد.

به عنوان مثال بلوک اصلی ساختمان هر عکس را در نظر بگیرید؛ نور. در عصر دیجیتال پس پردازش بسیار انعطاف پذیر ما، گاهی اوقات ممکن است فراموش کنیم که چه اتفاقی برای میزان روشنایی تصاویر ما می افتد.

عکس های ما نمایش کنتراست (تضاد) بین نور و تاریکی هستند، اما فاصله بین این دو تقریبا بی حد و مرز است.

سخن کوتاهی در مورد محدوده تُن ها

تمام چیزی که ما امروز در این آموزش عکاسی در مورد آن صحبت می کنیم، محدوده روشنایی از تاریکی کامل تا روشنایی کامل است که به آن محدوده تُن ها (Tonal range) گفته می شود. محدوده بین سطوح روشنایی مختلف در عکس های ما درجه کنتراست (تضاد بین روشنایی و تاریکی) آن را تعیین می کند. نگاهی به این مقیاس تُن بیاندازید:

ما از تاریکی کامل (سیاه) در سمت چپ به روشنایی کامل (سفید) در سمت راست می رسیم. این مقیاس هم برای عکس های رنگی و هم سیاه و سفید استفاده می شود. حالا، بیایید در مورد هر یک از این مقادیر و ارتباط آنها با عکاسی شما صحبت کنیم.

هایلایت ها

من همیشه به هایلایت ها (Highlights) به عنوان روشن ترین بخش های یک تصویر فکر می کردم. اما در واقع، هایلایت ها را می توان قسمت هایی از عکس در نظر گرفت که شامل مقادیر روشنایی زیادی هستند، اما هنوز هم جزئیات قابل توجهی دارند (سفید بدون جزئیات نیستند). این یک نمونه از مقادیر روشنایی هایلایت است:

توجه داشته باشید که اگرچه این نواحی روشن هستند، اما هنوز هم کمی بافت و جزئیات قابل تشخیص در داخل قسمت های روشن وجود دارد. اگر می خواستیم نوردهی را در دوربین یا با پس پردازش افزایش دهیم، آنقدر روشن می شد که جزئیات را به طور کامل از دست می داد، که ما را به نکته بعدی می رساند.

قسمت های سفید

اگر ما روشنایی را تا اندازه ای افزایش دهیم که هایلایت ها بیش از حد روشن شوند (که جزئیات قابل مشاهده نباشند)، در این صورت سفید کامل (Whites) داریم.

حتی اگر ناحیه سفید به رنگ سفید به نظر نرسد، ممکن است به دلیل فقدان جزئیات، یک «ناحیه سفید» کلی در نظر گرفته شود. در زیر یک نمونه روشنایی که سفید کامل در نظر گرفته می شود، نشان داده شده است:

بسته به عکس شما، افزایش نوردهی تا نقطه سفید شدن ممکن است مطلوب باشد یا نباشد. ما همانطور که درباره ارتباط محدوده تُن با ایجاد تصاویر بحث می کنیم، در این مورد نیز بیشتر صحبت خواهیم کرد.

تُن های میانی

تُن های میانی (Midtones) دقیقا همان چیزی است که از نامش مشخص است – تمام مقادیر روشنایی که تاریک یا روشن نیستند تُن میانی در نظر گرفته می شوند. اکثر اوقات نورسنج دوربین ما در «مُد خودکار» تلاش می کند تا برای رسیدن به این روشنایی متوسط نوردهی کند.

در حالی که تُن های میانی کمک می کنند تا مطمئن شوید که اطلاعات زیادی در یک تصویر وجود دارد، اما تصویری که تنها دارای تُن های میانی باشد فاقد پویایی است.

سایه ها

قسمت هایی که به صورت سایه ظاهر می شوند، ارتباط نزدیکی با هایلایت ها دارند، البته در جهت عکس. سایه ها (Shadows) قسمت هایی از یک عکس هستند که تاریک اند اما هنوز هم دارای سطحی از جزئیات می باشند (سیاه کامل نیستند).

عکس بالا یک نمونه عالی از اطلاعات بیشتر در قسمت های سایه است، بنابراین بیایید یک بار دیگر از آن استفاده کنیم:

این قسمت های تاریک تر هنوز هم اطلاعاتی دارند که بیننده بتواند ببیند. با این حال، اگر آنها را تاریک تر کنیم تا جایی که جزئیات از دست بروند یا «بسوزند»، آن وقت… درست حدس زدید، مقدار روشنایی آنها کاملا سیاه می شود.

قسمت های سیاه

هر بخشی از یک عکس که روشنایی صفر داشته باشد، سیاه (Black) در نظر گرفته می شود. درست مانند قسمت های کاملا سفید، لازم نیست این نقاط در تصاویر ما کاملا بدون رنگ باشند تا سیاه خالص در نظر گرفته شوند.

بیایید نگاهی به برخی از سایه هایی که کاملا سوخته اند و هیچ جزئیاتی ندارند بیاندازیم:

قسمت های کاملا سیاه آنقدر تاریک هستند که نمی توانید هیچ چیزی ببینید. آنها را «سایه های تاریک» در یک عکس در نظر بگیرید. وجود این قسمت ها در تصویر شما لزوما چیز بدی نیست، بنابراین بیایید در مورد آنها صحبت کنیم.

مقادیر روشنایی و شما

اگر تا به حال در میان عکاسان گفتگویی در مورد مناسب بودن سطح روشنایی در یک عکس داشته اید، می دانید که در این زمینه اختلاف نظر وجود دارد. بعضی از عکاسان احساس می کنند که تصاویر نباید هیچ قسمت کاملا سیاه یا کاملا سفیدی داشته باشند – که تمام قسمت های عکس باید سطحی از جزئیات را به بیننده ارائه دهند.

با این حال، برخی دیگر ادعا می کنند که سوختن یا زیاد شدن بیش از حد برخی مقادیر روشنایی، به خاطر کنتراست، کاملا خوب است. انجام این کار بدین معنی است که یک ناحیه کاملا سیاه و کاملا سفید وجود داشته باشد، به طوری که تمام مقادیر روشنایی دیگر جایی بین این دو مقدار مطلق قرار گیرند.

باید به خاطر داشته باشیم مواقعی وجود دارد که یک سایه سوخته یا یک هایلایت فوق العاده روشن همان چیزی است که برای آوردن یک عکس به خانه نیاز دارید.

سخن آخر

به نظر من چیزی به عنوان یک تکنیک مشخص برای هر عکسی که می گیرید، وجود ندارد. شاید این مسئله ساده به نظر برسد، اما به راحتی ممکن است اهمیت این که چطور سطوح روشنایی مختلف بر یک تصویر تاثیر می گذارند را نادیده بگیریم. بیایید چیزهایی که در مورد مقادیر روشنایی یاد گرفتیم را سریع مرور کنیم:

  • هایلایت ها – قسمت های روشن در یک عکس که هنوز هم دارای جزئیات می باشند.

  • قسمت های سفید – قسمت های بیش از حد روشن که در آن مطلقا هیچ اطلاعاتی (جزئیاتی) باقی نمانده است.

  • تُن های میانی – این تُن ها نه سایه هستند و نه هایلایت، بلکه یک مقدار روشنایی متوسط هستند.

  • سایه ها – قسمت های تاریک تر تصویر که هنوز هم دارای جزئیات می باشند.

  • قسمت های سیاه – بخش های تاریک کاملا «سوخته» یک عکس که مطلقا هیچ جزئیاتی ندارند.

بیشتر بخوانید: برای کسب آموزش بیشتر مطالعه مقاله «آموزش خواندن و تفسیر هیستوگرام در عکاسی دیجیتال» را به شما عزیزان توصیه می کنیم. همچنین اگر در حال فراگیری مقدمات عکاسی هستید، دانلود و مطالعه کتاب «هک عکاسی» را به شما توصیه می کنیم.

مکس پیکس: امیدواریم که این آموزش عکاسی به اطلاعات شما اضافه کرده باشد و در ادامه مسیر آموزش عکاسی تان به شما کمک کند. آیا این آموزش به خوبی شما را با مفهوم «محدوده تُن ها» آشنا کرد؟ نظر شما چیست؟ آیا ایرادی ندارد در عکس قسمت های کاملا سفید یا سیاه بدون جزئیات داشته باشیم؟

نویسنده: آدام ولش (Adam Welch)

درباره : پیکس

نمایشگاهی انفرادی از آثار متین عابدی با عنوان «پردگی» از روز جمعه ۱۸ آبان‌ماه ۱۳۹۷ در گالری اِی.جی گشایش خواهد یافت.

در توضیح نمایشگاه «پردگی» چنین آمده است:

«چیدمان‌هایی که به شیوه‌ی “هلنیستی” در این مجموعه از عکس‌های عابدی ارایه شده‌اند، نمایانگر ترس از برهنگی درونی هستند. اشیاء و مجسمه‌های سفید، روی پس زمینه‌ای از دیوارهای گچبری شده‌ی سفید یا لابه‌لای پرده‌های سفید پنهان شده‌اند. این شاید از ترسی است که او از دیده شدن در سفیدیِ نمایان کننده دارد، و عابدی این مجسمه‌ها و اشیاء را جایگزینی برای خود قرار می‌دهد.»

متین عابدی متولد ۱۳۶۸ اصفهان است و پیش از این آثاری از او در نمایشگاه‌های گروهی در گالری‌ طراحان آزاد، گالری اُ و … بر روی دیوار رفته است.

افتتاحیه: ۱۸ آبان‌ماه ۱۳۹۷ از ساعت ۱۶ تا ۲۱

بازدید: تا ۱۶ آذرماه ۱۳۹۷ هر روز از ساعت ۱۶ تا ۲۱

گالری در تعطیلات رسمی بسته است.

گالری اِی.جی: خیابان کریمخان، خیابان عضدی جنوبی، پلاک ۴۳ – شماره تماس: ۰۲۱۲۶۸۵۱۷۴۸

درباره : پیکس

۱) از مجموعه‌ی در حین کار

یک خانواده‌ی سه‌نفره با دقت چمن مصنوعی را بر روی زمین حیاط جلوی خانه‌شان پهن می‌کنند. مردی از درختی خشک و خمیده بالا می‌رود تا در تلاشی مذبوحانه شاخه و برگ خشکیده‌ی آن را هرس کند. پسری کوچک با یک اسلحه‌ی اسباب‌بازی بزرگ در دست، سوار بر دوچرخه‌اش به دوربین زل زده است.

۲) از مجموعه‌ی حاشیه نشینی

بیل اونز این عکس‌ها را در مناطق حومه شهری در کالیفرنیای شمالی و در سال‌های ابتدایی دهه‌ی ۱۹۷۰ گرفته است. در سال ۱۹۷۳، این عکس‌ها در قالب کتاب، حاشیه‌نشینی [۱] گردآوری شدند. جالب این که، این تصاویر بعد از گذشت سی سال هنوز به همان ‌اندازه‌ی سی سال قبل، تأثیرگذار و عجیب‌ هستند. اونز در دو دهه بعد از آن نیز به رویدادنگاری‌اش از زندگیِ آمریکایی‌ها در کتاب‌هایی به همان اندازه قدرتمند و روشنگر ادامه داد: گونه‌ی مردم ما (۱۹۷۵) [۲]، در حین کار؛ من این کار را برای پول انجام می‌دهم (۱۹۷۷) [۳] و مجموعه‌ی آخرش یعنی اوقات فراغت (۲۰۰۴) [۴] که شامل عکس‌هایی است در ارتباط و پیوندی نه چندان قطعی و سفت و سخت باهم.

۳) از مجموعه‌ی اوقات فراغت

عکس‌های اونز در سنت زیبایی‌شناسی هنر آمریکا ریشه دارد که در فصل مشترک زندگی روزمره و نمایشی بودن قرار می‌گیرد. درست به‌مانند نقاشی‌های ادوارد هاپر، عکس‌های واکر اونز و دایان آربس و داستان‌های کوتاه جان چیور و ریموند کراور، عکس‌های اونز نیز زیبایی و رمز و راز غیرمنتظره‌ای را در داخل زندگی روزمره‌ی مردمان آمریکا می‌یابد. این تلاقی میان امر روزمره و امر عجیب، منظره‌ی حومه‌ی شهرهای آمریکایی را به مکانی از شگفتی و اضطراب بدل می‌سازد.

اونز در زمره‌ی نسلی از عکاسان هم‌چون رابرت آدامز، ویلیام اگلستون، استیون شور و جوئل استرنفلد قرار می‌گیرد که برای کاویدن پیچیدگی‌ها و تناقضات منظره‌ی آمریکایی، دست به دامن عکاسی مستند شده بودند. این عکاسان برای به‌تصویر کشیدن تنش میان زشتی و زیبایی، مدنیت و طبیعت، نقد و تمجید، به درجات متفاوتی از سبک عینی عکاسی بهره می‌گرفتند.

۴) از مجموعه‌ی اوقات فراغت

درک عکاسانه‌ی بیل اونز، صریح و مستقیم است. نگاه او به مقوله‌ی حاشیه‌نشینی و ساکنان‌اش تا حد زیادی غیرتوصیفی بود. البته که این خنثی‌بودن فریبنده است. عکس‌ها در مجموع، از وجود نقطه‌نظری به شدت ذهنی (سوبژکتیو) و روایی حکایت دارند. تصاویر میان تقبیح و ستایش، پوچی و اندوه، حقیقت و داستان در حرکت‌اند. موقعیت‌ها و مقولات روزمره‌ای همچون خانه، حیاط، باشگاه، محیط کار یا مکان‌های تفریحی، حکم پس‌زمینه‌ای را دارد که در مقابل آن‌ها، رخدادهای کوچکی به‌وقوع می‌پیوندد. عکس‌های اونز از جزئیات روایی، اتفاقات عجیب و ترکیب‌هایی ناآشنا کمک می‌گیرد تا این صحنه‌های آشنا را به درام‌هایی کوچک بدل سازد.

۵) از مجموعه‌ی گونه‌ی مردم ما

برای من، قدرتمندترین ویژگی‌های عکس‌های اونز، آن عجیب‌بودگی خاص‌شان است. اونز حومه‌ی شهر را به‌مثابه مکانی آرام و باثبات به ‌تصویر می‌کشد. با این حال، او با دوربینش به زیر پوست زندگی روزمره رفته و رگه‌هایی از اضطراب، بیگانگی و میل جنسی فروخورده را بیرون می‌کشد. سوژه‌هایی که در این تصاویر دیده می‌شوند از خانواده‌های‌شان، همسایگان‌شان، خانه‌های‌شان، علایق‌شان و در نهایت از خودشان دور افتاده‌اند.

۶) از مجموعه‌ی اوقات فراغت

از این گذشته، عکس‌های بیل اونز الهام‌بخش نسلی از هنرمندان، فیلمسازان، نویسندگان و عکاسان جوان بوده است. تأثیر او بر بسیاری از هنرمندان معاصر از جمله پل توماس اندرسون، وس اندرسون، سوفیا کاپولا و تاد سولوندز، نویسندگانی چون ای.ام. هومز و ریک مودی، نقاشانی چون جان کورین و لیزا یوسکاواگا و عکاسانی چون جنی گیج، کیتی گرانان و مالری ماردر مشهود است. وجه اشتراک تمامی این هنرمندان که در دهه ۱۹۹۰ به دنیای هنر معرفی شدند، علاقه به سبک، مد و دکور دهه‌ی ۱۹۷۰ است. این علاقه و شیفتگی به سبک دهه‌ی ۱۹۷۰، نه از تجربه‌ی مستقیم و شخصی بلکه از منبع غنی تصاویر و بازنمایی‌ها ریشه می‌گیرد. برای نسلی از هنرمندان، عکس‌های بیل اونز نمونه‌یِ عالیِ شمایل‌نگاریِ دهه‌ی ۱۹۷۰ هستند. می‌توان گفت که مجموعه‌ی حاشیه‌نشینی دیگر به بخشی از زبان فرهنگی ما بدل شده است.

۷) از مجموعه‌ی حاشیه نشینی

کتاب‌های بیل اونز:

• Suburbia (1973)
• Working (I do it for the money) (1976)
• Leisure (2004)
• Bill Owens (2008)

بررسی آثار بیل اونز در سایت‌ها:

• Greg Kucera Gallery: Bill Owens
• Art a GoGo Interview: Bill Owens
• Artnet: Bill Owens
• Life Magazine: Suburbia: A Portfolio by Bill Owens
• James Cohan Gallery: Bill Owens

پی نوشت:
[۱] Suburbia
[۲] Working – I do it for the Money
[۳] Our Kind of People
[۴] Leisure

درباره : پیکس


اگر به دنبال ثبت عکس های واضح و شارپ هستید، این آموزش فوکوس خودکار برای شماست. در این مقاله با انواع فوکوس خودکار (Autofocus یا AF) مثل فوکوس تشخیص فاز و تشخیص کنتراست آشنا شده، مُد های فوکوس خودکار و تنظیمات فوکوس خودکار دوربین های نیکون و کانن را بررسی کرده و عکاسی با سیستم فوکوس خودکار دوربین را آموزش می دهیم.


آیا تا به حال پیش آمده که بعد از یک جلسه عکاسی در مورد عکس هایی که گرفته اید احساس اطمینان داشته باشید، اما بعد از بررسی دقیق تر متوجه شده باشید که اکثر تصاویر به میزان کم یا زیاد، عقب یا جلو فوکوس شده اند؟ اگر اینطور است، این مقاله قطعا برای شماست!

چشم های من ناخودآگاه به سمت تصاویر به وضوح شارپ و دارای جزئیات کشیده می شوند، چون من در جوانی کارهای برخی عکاسان خبری مانند گوردن پارکز، دایان آربوس، الیوت ارویت، و یوجین ریچاردز را بررسی و مطالعه می کردم.

این عکاسان نه تنها محتوای حقیقی و دیدنی (لحظات) را ثبت می کردند، بلکه این کار را با چنان تیزهوشی و فراست تکنیکی انجام می دادند که حواس بصری مرا غلغلک می داد و ستون فقرات مرا به لرزه می انداخت. من می خواستم تصاویری ایجاد کنم که به اندازه همان تصاویری که می پرستیدم، تمیز و فریبنده باشند.

فوکوس خودکار در عصر تکنولوژی دیجیتال مدرن، امکان ثبت سریع سوژه را فراهم می کند، اما این تکنولوژی در هنگام گرفتن تصاویر در محیط های پر هرج و مرج یا شرایط نامطلوب – و به طرز شگفت آوری، حتی در شرایط ایده آل – گاهی اوقات منجر به ایجاد نتایج بی ثبات و غیر قابل اطمینانی می شود.

قصد من از نوشتن این مقاله، بحث در مورد فوکوس خودکار (AF) است: این که چگونه کار می کند، و مُدها و نقاط AF مختلف موجود، برای اطمینان از فوکوس باثبات تر حتی در چالش برانگیزترین شرایط.

سیستم های فوکوس خودکار فوق العاده پیچیده هستند و توضیح نحوه دقیق کار آنها خیلی طول می کشد و باعث گیج شدن ما می شود. بنابراین در اینجا توضیح مختصری در مورد دو نوع مُد فوکوس خودکار ارائه می دهم.

فوکوس تشخیص فاز

فوکوس تشخیص فاز (Phase detection) در DSLR ها بیشتر رایج است و از چیزی که تحت عنوان تقسیم کننده پرتو (beam-splitter) شناخته می شود، استفاده می کند. تقسیم کننده پرتو، نور (تصویر) را به سمت دو میکروسنسور متفاوت هدایت می کند، در نتیجه دو تصویر جداگانه و یکسان ایجاد می شوند. این دو تصویر به طور خودکار با استفاده از نرم افزار داخلی دوربین، هم تراز می شوند (در فوکوس قرار می گیرند).

اگر تا به حال از یک دوربین فیلم خور قدیمی تر با لنزهای فوکوس دستی استفاده کرده باشید، ممکن است به یاد بیاورید که چطور یک تصویر یا صحنه به صورت دو بخشی در مرکز منظره یاب ظاهر می شد، و فوکوس با هم تراز کردن دو تصویر تراز نشده به دست می آمد. تشخیص فاز نیز به همین روش کار می کند.

فوکوس تشخیص کنتراست

فوکوس تشخیص کنتراست (Contrast detection) مسلما دقیق تر از تشخیص فاز است، به خصوص هنگام عکاسی از سوژه های (پرتره های) کلوزآپ با یک دیافراگم باز (به عنوان مثال، f/1.4-f/2.8). تکنولوژی پشت آن سبک تر و ارزان تر است. سیستم های AF تشخیص کنتراست بیشتر در دوربین های بدون آینه کوچکتر و سبک تر مشاهده می شوند.

تشخیص فاز قوی تر و گران تر است، اما در مورد سوژه های در حال حرکت یا متحرک غیر قابل پیش بینی، سریع تر و قابل اطمینان تر نیز هست. مکانیزم تشخیص کنتراست بسیار ضعیف تر، سبک وزن تر و ارزان تر است، اما این سیستم به طور قابل توجهی آهسته تر و کُندتر از تشخیص فاز است.

برای این مقاله، من بر سیستم های DSLR تمرکز می کنم (قصدم قیاس نیست)، چون آنها – در حال حاضر – برای عکاسی اکشن سریع و کم نور (به عنوان مثال، عکاسی خبری، ورزشی، حیات وحش، و مراسم عروسی) نقطه اتکاء هستند.

من با هر دو سیستم کانن و نیکون زیاد کار کرده ام (هر کدام از آنها نقاط قوت و ضعف خودش را دارد)، اما طبق تجربه شخصی من، نیکون در زمینه به دست آوردن فوکوس سریع و دقیق در شرایط نامطلوب و نور کم با سوژه های در حال حرکت، بهتر است.

من اغلب با استفاده از نور موجود، لنزهای ثابت، و دیافراگم های باز – معمولا بین f/1.4 و f/2.8 – عکس می گیرم. در مورد ثبت لحظات کلیدی برای مشتریان مراسم عروسی، احتمال از دست دادن عکس ها بسیار زیاد است.

من به سرعت و دقت و تلاش برای ثبات نیاز دارم. من باید بتوانم آن لحظات تعیین کننده را همانطور که نمایان می شوند ثبت کنم، اما تصاویر شارپ نیز می خواهم. هیچ چیزی بیشتر از ثبت یک محتوای عالی که کمی خارج از فوکوس باشد، مرا ناامید نمی کند.

مسئله فوکوس دقیق، هنگام فوکوس بر روی سوژه های نزدیک به لنز یا هنگام استفاده از لنزهای سریع با دیافراگم های باز، حتی بیشتر برجسته می شود. در این موارد، درک کامل و جامع مُدهای فوکوس خودکار و نقاط AF دوربینتان از هر چیزی مهم تر است.

هنگام ثبت سوژه های ثابت یا دارای حرکت آهسته، من با AF-S بهترین نتایج را به دست می آورم. من از نقطه فوکوس مرکزی دوربین استفاده می کنم، که دقیق ترین و قابل اطمینان ترین نقطه فوکوس خودکار AF)) محسوب می شود. من فوکوس را با نقطه AF مرکزی به دست آورده و قفل می کنم، سپس دوباره سریع ترکیب بندی می کنم و عکس می گیرم.

دوربین های امروزی مجهز به نقاط فوکوس خودکار (AF points) زیادی هستند. بسته به این که از چه مدل دوربینی استفاده می کنید، می توانید تا ۱۵۳ نقطه را انتخاب کنید. نقاط AF معمولا زمانی که دکمه کنترل شاتر تا نیمه فشار داده می شود، با رنگ قرمز یا سبز، روشن می شوند.

مُدهای فوکوس (هم برای نیکون و هم کانن)

(AF-A)Autofocus Automatic در نیکون | AI Focus AF در کانن

در مُد (AF-A)Autofocus Automatic ، دوربین صحنه را تحلیل و بررسی کرده و تعیین می کند که از کدام نقطه/نقاط AF استفاده کند. بر اساس این که سوژه حرکت می کند یا ثابت است، برای به دست آوردن فوکوس، به طور خودکار بین AF-S و AF-C جابجا می شود.

Single Servo AF (AF-S) در نیکون | One-Shot AF در کانن

در مُد Single-Servo AF (AF-S)، نقطه AF انتخاب شده فوکوس را بر روی سوژه قفل می کند، تا زمانی که دکمه کنترل شاتر تا حدی فشرده باقی بماند. قفل فوکوس معمولا با روشن شدن یک دایره توپر در منظره یاب نشان داده می شود.

هنگامی که فوکوس به دست آمد و قفل شد، صحنه مجددا بدون از دست دادن فوکوس بر روی سوژه(های) انتخابی ترکیب بندی می شود. این مُد AF برای سوژه هایی که ثابت هستند، ایده آل است.

Continuous Servo AF (AF-C) در نیکون | AI Servo AF در کانن

در فوکوس Continuous Servo AF (AF-C)، دوربین به فوکوس کردن (و تنظیم فوکوس) بر روی نقطه AF انتخاب شده ادامه می دهد، تا زمانی که شاتر فعال شود. این مُد AF برای سوژه های در حال حرکت ایده آل است.

مُد AF Area (نقاط AF)

علاوه بر این مُدهای فوکوس، دوربین های DSLR نیکون و کانن مجهز به نقاط AF متعدد و گزینه های مُد ناحیه AF می باشند.

مُدهای AF Area در نیکون

نیکون به شما اجازه می دهد تا گزینه های مُد ناحیه AF زیر را انتخاب کنید:

Single Point – عکاس یک نقطه AF تنها را به صورت دستی تعیین می کند، و دوربین در نقطه AF انتخاب شده بر روی سوژه فوکوس می کند، که برای سوژه های ثابت بهترین گزینه است.

Dynamic Area – عکاس نقطه AF را به صورت دستی تعیین می کند، مانند Single Point AF (بالا). با این حال، اگر سوژه حرکت کرده و ناحیه نقطه AF انتخاب شده را ترک کند، دوربین بر اساس نقاط AF اطراف تنظیم می شود و مطابق با آن مجددا فوکوس می کند. این گزینه برای سوژه هایی که به طور غیر قابل پیش بینی حرکت می کنند، بهتر از همه عمل می کند.

Auto – دوربین تعیین می کند که کدام نقطه AF شامل سوژه است و به طور خودکار فوکوس می کند.

۳D – عکاس نقطه AF را به صورت دستی تعیین می کند. هنگامی که دکمه کنترل شاتر تا حدی فشرده می شود، و دوربین فوکوس را به دست می آورد، عکاس صحنه را دوباره ترکیب بندی می کند، و دوربین به صورت خودکار به یک نقطه AF جدید جابجا می شود تا فوکوس را برای سوژه انتخاب شده حفظ کند.

مُدهای AF Area در کانن

گزینه های AF Mode کانن بسیار شبیه به نیکون هستند، اما بیشتر مبتنی بر گروه های نقاط AF برای دستیابی به فوکوس می باشند.

AF Point Expansion – این مُد به شما اجازه می دهد تا برای سوژه هایی که در حال حرکت هستند یا کنتراست زیادی برای به دست آوردن فوکوس سریع ندارند، یک نقطه AF اولیه را همراه با ۴ یا ۸ نقطه AF دیگر در اطراف آن انتخاب کنید.

Zone AF – این گزینه خوشه ای از ۹ یا ۱۲ گروه نقطه AF قابل حرکت برای دستیابی به فوکوس بر روی نزدیکترین سوژه ای که در ناحیه انتخابی شما قرار می گیرد، فراهم می کند.

Auto AF Point Selection – در این مُد، تمام نقاط AF فعال هستند و بسیار شبیه به مُد ۳D AF نیکون، فوکوس را ردیابی می کنند.

اگر شما هم مثل من باشید، این گزینه ها می توانند هیجان انگیز، اما فوق العاده سخت باشند. بنابراین، از شما می خواهم که یک نفس عمیق بکشید و ادامه مطلب را بخوانید. چون در ادامه در مورد کاربردهای عملی و استفاده از این اطلاعات در محل عکاسی صحبت می کنم.

من در درجه اول یک عکاس پرتره و مراسم عروسی هستم که وسواسش برای ایجاد تصاویر شارپ به تجربیات زیادی در طول ۲۰ سال فعالیت حرفه ای اش منجر شده است. من با هر ترکیب بدنه DSLR و لنزی که بتوانید تصور کنید کار کرده ام و چیزی که می خواهم به شما بگویم یک راز نیست؛ یک تاییدیه است.

کالیبراسیون لنز

اول، من بهترین فوکوس و وضوح تصویر خود را با استفاده از لنزهای اختصاصی ثابت به دست آورده ام. کالیبراسیون لنز مناسب نیز در دستیابی به نتایج مطلوب با ترکیب DSLR ها و لنزهای اختصاصی – هم ثابت و هم زوم – سودمند است. کالیبراسیون لنز اولین گامی است که باید برای دستیابی به ثبات و دقت در زمینه فوکوس بردارید.

نیکون در برخی از بدنه DSLR های حرفه ای جدیدتر خود تنظیم دقیق فوکوس خودکار را ارائه می دهد (AF fine-tuning)، و من نمی توانم بگویم که چه ابزار ارزشمندی است. کانن نیز به عکاسان خود اجازه می دهد تا لنزهای حرفه ای خود را با بدنه های حرفه ای تنظیم و کالیبره کنند (AFMicroadjustment)، اما در حال حاضر این قابلیت هنوز یک فرآیند دستی است.

می دانید که هیچ ترکیب بدنه دوربین و لنزی کامل و بی نقص نیست و تمام ترکیبات بدنه/لنز می توانند از کالیبراسیون لنزهای شما نفع ببرند. شما چه یک دوربین جدیدتر داشته باشید که به شما اجازه دهد به صورت خودکار کالیبره کنید، و چه یک سیستم قدیمی تر داشته باشید و مجبور باشید کالیبراسیون لنز را به صورت دستی انجام دهید، این کار لازمه ایجاد تصاویر شارپ همیشگی است.

من در زمینه کار با نقاط AF و مُدهای AF تجربه زیادی دارم. من متوجه شده ام که فوکوس نقطه مرکزی، و Single-Servo AF (AF-S) برای اشیاء ثابت یا دارای حرکت آهسته، باثبات تر از هر ترکیب موجود دیگری از نقطه AF و مُد فوکوس است.

من ترجیح می دهم از نقطه AF مرکزی برای به دست آوردن و قفل کردن فوکوس استفاده کنم، سپس برای ثبت تصویر نهایی مجددا صحنه را ترکیب بندی کنم، به جای این که از نقاط AF که به لبه منظره یاب نزدیک تر هستند استفاده کنم. من همیشه به این روش عکس نمی گیرم، اما از طریق مقایسه فهمیده ام که این روش سریع تر و قابل اطمینان تر است و فوکوس نیز در عکس ها دقیق تر می باشد.

نقاط AF و مُدهای فوکوس دوربین شما به شدت وابسته به کنتراست موجود در صحنه می باشند. نقطه AF مرکزی کنتراست را تشخیص می دهد و در نتیجه سریع تر و دقیق تر از نقاط نزدیک به لبه منظره یاب یا تصویر، فوکوس را به دست می آورد.

علاوه بر این، نقاط AF مرکزی نقاط فوکوس متقاطع (cross-type) هستند، که قادر به فوکوس کردن به صورت خطی در دو جهت افقی و عمودی می باشند.

فوکوس بر روی سوژه های در حال حرکت

من متوجه شده ام که هنگام فوکوس کردن برای سوژه های در حال حرکت، استفاده از Continuous-Servo AF (AF-C) همراه با مُد Dynamic Area AF (نیکون) یا Zone AF (کانن)، حتی در شرایط نور بسیار کم نیز بهترین و باثبات ترین نتایج را ارائه می دهد.

به خاطر داشته باشید که مُدهای Dynamic و Zone AF اجازه انتخاب گروه های نقاط AF اعم از گروه های ۸-۴ نقطه ای را برای حفظ ردیابی فوکوس مداوم برای سوژه های در حال حرکت به شما می دهند.

هنگامی که من کمی از سوژه های در حال حرکت دورتر باشم، متوجه شده ام که عکاسی در Continuous-Servo AF (AF-C) همراه با مُد ۳D area AF (نیکون) یا Auto AF (کانن) باثبات ترین نتایج را ایجاد می کند.

به عنوان مثال، هنگامی که من از اولین رقص عروس و داماد عکس می گیرم، از مُد ۳D AF-C استفاده می کنم، چون به من اجازه می دهد تا به دوربین بگویم که می خواهم کدام سوژه(ها) در فوکوس باشند و آن فوکوس را همانطور که سوژه(ها) در کادر حرکت می کنند به طور پیوسته حفظ می کنم، یا خودم صحنه را دوباره ترکیب بندی می کنم.

عکاسی پرتره

من فکر می کنم که مهم ترین چالش های فوکوس در گرفتن عکس های پرتره یا کلوزآپ از جزئیات با لنزهای بلندتر (۵۰mm یا بزرگتر) در دیافراگم های f/1.2-f/2.8 به وجود می آیند. اینجاست که حرفه ای ها از آماتورها تفکیک می شوند.

بسیاری از عکاسان می خواهند به یک جلوه بصری برجسته (بوکه) که هنگام عکاسی از یک سوژه با دیافراگم بسیار باز (f/1.2-2.8) می بینیم دست یابند، و در چشم ها فوکوس به دست آورند. در این موارد، احتمال خطا بسیار زیاد است. گاهی اوقات شما تنها یک سانتیمتر وضوح (شارپنس) می بینید – و اگر آن را از دست بدهید، تصویر غیر قابل استفاده می شود (حداقل به نظر من).

اغلب از من سوال می شود که آیا ترفندی برای رسیدن به وضوح چشم در عکس های پرتره در چنین عمق میدان کمی وجود دارد. «ترفند» این است که بدانید تمام تجهیزات شما چطور کار می کنند. بدانید هر لنز با بدنه ای که با آن جفت شده چطور کار می کند، و هنگام عکاسی با عمق کم برای آن سوژه یا صحنه خاص، کدام نقطه AF یا مُد فوکوس بهترین نتایج را ایجاد می کند.

این مورد را در نظر بگیرید: هنگام عکاسی با لنز ۸۵mm تنظیم شده بر روی f/1.8 با سوژه ای که در فاصله ۱ متری دوربین قرار دارد، شما تنها حدود ۱٫۳ سانتیمتر عمق میدان دارید. اگر از نقطه AF مرکزی در مُد AF-S برای تنظیم، و قفل کردن فوکوس استفاده کرده، و قبل از ثبت تصویر آن را مجددا ترکیب بندی کنید، تقریبا بعید است که سطح فوکوس باریک شارپ شما در جایی که ابتدا فوکوس را قفل کردید، قرار گیرد.

این علم مثلثات پایه است.

تغییر جزئی زاویه دوربین در اثر ترکیب بندی مجدد (یا حتی نفس کشیدن)، به طور چشمگیری بر سطح فوکوس تاثیر می گذارد (آن را تغییر می دهد)، که باعث می شود گونه، بینی، یا چانه (به جای چشم ها) در فوکوس قرار گیرند.

بنابراین شما به استراتژی خلاقانه تر و موثرتری نیاز دارید، مگر این که بخواهید در تمام پرتره هایی که با یک دیافراگم کم عمق می گیرید، چشم های سوژه درست در مرکز کادر قرار گیرند.

طبق تجربه من، استفاده از Continuous Servo AF (AF-C) و انتخاب گروهی از ۴ تا ۶ نقطه Dynamic AF در نزدیکی چشم بهترین راه برای به دست آوردن وضوح چشم در این سناریو است.

با این حال، من متوجه شده ام که عکاسی در مُد Continuous Frame یا High-Speed و اعمال تنظیمات جزئی بر روی فوکوس به صورت دستی در حالی که شاتر فعال است، تنها راه مطمئن برای ثبت حداقل ۱ یا ۲ فریم است که در آن چشم ها کاملا شارپ هستند.

نتیجه گیری

فوکوس خودکار یک ابزار قدرتمند و راحت است که به پیشرفت و ارتقای عکاسی به جایی که من ۲۰ سال پیش هیچ وقت نمی توانستم تصور کنم، کمک کرده است.

با این حال، با وجود تمام چیزهای مکانیکی و ساخت بشر، هنوز هم ضعف ها و محدودیت هایی وجود دارد. از این گذشته، در مورد تخیل یا تمایلات خلاقانه ای که ما را قادر – و مجبور – به فراتر بردن آن ابزارها از محدودیت هایشان برای رسیدن به نتایج مطلوب و مورد نظر می سازد، هیچ محدودیتی وجود ندارد؛ چیزی که تنها زمانی امکان پذیر است که ما دانش نحوه کار این ابزارها را داشته باشیم.

همانطور که قبلا در این مقاله گفتم، فوکوس خودکار و سیستم های AF فوق العاده پیچیده هستند. این موضوع برای بسیاری از عکاسان – چه تازه کار و چه حرفه ای – جذابیت و ارزش زیادی دارد.

همچنین یک تکنولوژی به سرعت در حال تحول است، که به این معنی است که آنچه ما امروز می دانیم ممکن است فردا دیگر کاربردی نداشته باشد. متغیرها و عوامل زیادی بر دقت و ثبات AF تاثیر می گذارند. یک مقاله به تنهایی هیچ وقت نمی تواند به تمام این جنبه ها بپردازد.

امیدوارم که با این آموزش عکاسی توانسته باشم اطلاعات مفیدی ارائه دهم که الهام بخش شما برای بیشتر کردن مهارت هایتان باشد. ما به عنوان عکاس برای انتقال دیدگاه و صدای خود بر تکنولوژی متکی هستیم، بنابراین نه تنها مهم بلکه لازم است که تکنولوژی را درک کنیم – تا بتوانیم در هنر خود پیشرفت کنیم.

نویسنده: پاول ون هوی (Paul Van Hoy)

درباره : پیکس
صفحات سایت